De krenten uit de pop

Ciara Sidine - Shadow Road Shining

2012-02-13T10:00:00.001+01:00

Ciara Sidine is een Ierse singer-songwriter die tot dusver haar geld verdient met het uitgeven van boeken. Voor deze baan kan ze wat mij betreft onmiddellijk op zoek naar een vervanger, want met haar debuut Shadow Road Shining levert Ciara Sidine een grootse singer-songwriter plaat af die naar veel en veel meer smaakt. Het belangrijkste wapen van de Ierse is ongetwijfeld haar krachtige en soulvolle stem. Het is een stem die in meerdere genres uit de voeten kan en inmiddels is vergeleken met die van zo ongeveer alle grootheden uit de Amerikaanse rootsmuziek (van Lucinda Williams tot Emmylou Harris) en Ierse folkmuziek (van Eleanor McEvoy tot Mary Black). Persoonlijk vind ik de stem van Ciara Sidine overigens vooral lijken op die van Maria McKee; ook zeker een vergelijking waar je mee weg kunt komen als debuterend singer-songwriter. Shadow Road Shining valt niet alleen op door de geweldige vocalen van Ciara Sidine. De Ierse singer-songwriter heeft voor haar debuut een beroep kunnen doen op een aantal zeer ervaren Ierse muzikanten, die haar songs voorzien van een mooi, warm en stemmig klankentapijt. Invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en met name de folk en country spelen een belangrijke rol op Shadow Road Shining, maar ook invloeden uit de Ierse volksmuziek hebben hier en daar hun weg gevonden in het gloedvolle geluid van Ciara Sidine. De Ierse beschikt over een krachtig stemgeluid met een lichte snik en is niet bang om flink uit te halen. Dat gaat me normaal gesproken snel tegenstaan, maar bij Ciara Sidine komen de emotievolle vocalen uit het hart en is iedere noot raak. De indringende verhalen die Ciara Sidine vertelt ontroeren daarom steeds dieper en haar songs winnen alleen maar aan kracht. Shadow Road Shining is een ambachtelijk gemaakte plaat die geen enkele poging doet om de authentiek klinkende rootsmuziek te voorzien van eigentijdse elementen. Dat maakt de kans op een breed publiek wat kleiner, maar vergroot de impact die de plaat heeft op de liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek (met hier en daar een Iers tintje). Shadow Road Shining doet me om meerdere redenen denken aan het briljante You Gotta Sin To Get Saved van Maria McKee uit 1993. Dat is een plaat die ik zeker mee zou nemen naar een onbewoond eiland. Zover is Shadow Road Shining van Ciara Sidine nog niet, maar omdat de plaat voorlopig maar blijft groeien sluit ik een plekje in het koffertje zeker nog niet uit. Erwin Zijleman

I.M. Whitney Houston (1963-2012)

2012-02-12T13:00:00.001+01:00

Laat ik voorop stellen dat ik nooit iets heb gehad met de muziek van Whitney Houston. De muziek waarmee ze halverwege de jaren 80 doorbrak naar een wereldwijd publiek was zo glad als een aal en bovendien ben ik allergisch voor zangeressen die in iedere noot een paar stembuigingen verstoppen en hier was Whitney Houston een ware meester in. Desondanks had ik wel waardering voor Whitney Houston en rekende ik haar tot de grote soulzangeressen van de jaren 80 en 90. Ik heb ooit wel eens een Whitney Houston cd gekocht. Deze liet ik uit schaamte verzegelen in de platenzaak waar ik hem kocht, waarbij ik waarschijnlijk mompelde dat hij voor mijn kleine nichtje was. Op deze cd, Whitney uit 1987 (waarvan er overigens een slordige tien miljoen werden verkocht), staan een paar draken van ballads, een paar vlotte uptempo songs, maar ook een paar songs waarin Whitney Houston wat meer ruimte kreeg en liet horen wat ze in huis had. Die ruimte kreeg Whitney Houston helaas bijna nooit. Niet van haar platenmaatschappij die het commerciële succes tot de laatste druppel uitmolk, niet van haar producers die haar altijd in het gladde keurslijf dwongen en niet van haar man, de gewelddadige egotripper en nietskunner Bobby Brown (die in vocaal en muzikaal opzicht niet in de schaduw kon staan van zijn beroemde echtgenote en dat compenseerde met zijn vuisten). Wat je dan nog over houdt zijn de trouwe fans, maar ook hiermee had Whitney Houston geen geluk. Toen ze er gedurende de jaren 90 niet in slaagde om de overstap naar de dance muziek te maken, waren de meeste fans haar heel snel vergeten en toen ze het afgelopen decennium een paar maal een comeback probeerde te maken, werd ze in de meeste zalen van het podium gefloten. Wat een verschil met het onthaal dat een niets meer presterende Elvis kreeg toen hij in zijn laatste jaren hijgend en puffend het podium in Las Vegas beklom in zijn te strak zittende witte pak. Een muzikale held ben je tegenwoordig kennelijk niet meer voor eeuwig, maar hooguit voor een paar jaar. Ik zal Whitney uit 1987 vandaag niet opzetten, maar ga eens op YouTube speuren naar opnamen waarin Whitney Houston liet horen wat een geweldige zangeres ze was. In de tussentijd zingt Whitney daarboven waarschijnlijk een duetje met Sam Cooke, Otis Redding of Marvin Gaye en krijgt ze het applaus dat ze ook de afgelopen jaren zo had verdiend. Erwin Zijleman

The Secret Love Parade - Mary Looking Ready

2012-02-12T10:00:00.001+01:00

Het Nederlandse label Snowstar Records is bezig met een indrukwekkende reeks platen. Dat begon vorig jaar met de hele mooie platen van Lost Bear en I Am Oak en kreeg aan het begin van dit jaar een prachtig vervolg met het wonderschone Owls van LUIK. Ook de nieuwste release van het label mag er weer zijn. Sterker nog, ik was na één keer horen smoorverliefd op Mary Looking Ready van The Secret Love Parade. Mary Looking Ready is de tweede plaat van het vrouwelijke duo uit Amsterdam. Het debuut deed het naar verluid goed in Japan en Zuid-Korea, maar nu is de rest van de wereld aan de beurt als je het mij vraagt. The Secret Love Parade maakt op Mary Looking Ready nagenoeg onweerstaanbare elektropop, die de zon onmiddellijk laat schijnen. De combinatie van vol klinkende synths, stuurse ritmeboxen, eigenwijze gitaarloopjes en de mooie vrouwenstemmen van Aino en Janna, neemt je in eerste instantie vooral mee terug naar de jaren 80, maar wanneer je de plaat vaker hoort, merk je dat The Secret Love Parade ook moeiteloos invloeden uit de 60s, 70s, 90s, 00s en het heden meeneemt in haar betoverende muziek. De elektropop van The Secret Love Parade is zo zwoel en luchtig dat de plaat je binnen de kortste keren heeft veroverd, maar de verleidingskracht van de plaat neemt vervolgens alleen maar toe. Bij beluistering van Mary Looking Ready moest ik aan van alles en nog wat denken. In eerste instantie vooral aan Bananarama in haar meest alternatieve dagen of aan inmiddels obscure 80s singles als die van Jona Lewie en Barbara Gaskin, maar dat zijn geen vergelijkingen die heel lang stand houden. Hetzelfde geldt eigenlijk voor alle andere vergelijkingen, variërend van de new wave van de Tom Tom Club en de dreampop van Lush tot de Scandinavische elektropop van Fever Ray of de lentepop van Belle & Sebastian (en zo kan ik nog talloze andere uiteindelijk niet relevante namen noemen). Dat heeft vooral te maken met het feit dat de muziek van The Secret Love Parade complexer en veelkleuriger is dan je bij eerste beluistering zult ervaren. In eerste instantie domineren de frisse en zonnige perfecte popliedjes en pas veel later krijg je oor voor de avontuurlijke songstructuren en alle geniale vondsten die in de muziek van het Amsterdamse duo zijn verwerkt. Mary Looking Ready is een aanstekelijk en vrijwel onweerstaanbaar lenteplaatje met inhoud waarop je, net als ik, eigenlijk alleen maar heel erg verliefd kunt worden. Dat de plaat op Valentijnsdag verschijnt kan dan ook geen toeval zijn. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de constatering dat Snowstar Records weer een voltreffer heeft afgeleverd. Erwin Zijleman

Exile Parade - Hit The Zoo

2012-02-10T16:00:00.000+01:00

Een week of twee geleden was er al het uitstekende debuut van Tribes en nu is het de beurt aan een ander stel Britse jonge honden. Exile Parade maakt geen geheim van haar belangrijkste inspiratiebron. Het debuut van de band, Hit The Zoo, heeft zich naar eigen zeggen voornamelijk laten inspireren door What’s The Story Morning Glory van Oasis, wiens gitarist Bonehead de band een paar jaar geleden al ontdekte. Dat de leden van Exile Parade goed hebben geluisterd naar de beste plaat van Oasis is af en toe wel te horen, maar ik hoor gelukkig veel en veel meer. Hit The Zoo klinkt als een omgevallen platenkast en citeert op eigenzinnige wijze uit het werk van onder andere The Stooges, The Stone Roses, The Who, The Kinks, The Sex Pistols, The Verve, T. Rex, Guns ’n Roses, Primal Scream, Placebo, U2 en .. vooruit .. Oasis. Hit The Zoo bevat 11 geweldige rocksongs, waarvan een groot aantal klaar is voor de zomerfestivals. De muziek van Exile Parade is de ene keer rauw en direct, maar de band pakt ook regelmatig uit met complexere tracks vol invloeden uit de psychedelica. Exile Parade grossiert op Hit The Zoo in compromisloze en behoorlijke stevige tracks vol galmende gitaren en stevig aangezette vocalen, maar ook van een meezinger met stadionpretenties is de band niet vies. Hit The Zoo van Exile Parade is een plaat die bijna overloopt van ambitie en grandeur, maar het is ook een plaat die de liefhebber van meer eigenzinnige rockmuziek wat te bieden heeft. Het contrast tussen de rauwe en lastig te doorgronden songs en de makkelijk in het gehoor liggende tracks geven Hit The Zoo flink wat dynamiek, wat nog eens wordt versterkt door de fraaie productie van Owen Morris (Oasis, The Verve) en Marco Migliari (Sigur Ros). Exile Parade weet niet alleen 11 tracks lang te overtuigen, maar weet minstens net zo lang te verrassen. Wanneer je alle kleuren en smaken van de kauwgombal die Hit The Zoo heet wel denkt te kennen, verrast de band in de afsluitende track nog eens met een elektronisch klankentapijt en een bijna beangstigende sfeer waarop Underworld zo lang het patent had. Het geeft Hit The Zoo nog net wat meer zeggingskracht en allure. Ik begrijp er persoonlijk geen snars van dat Exile Parade inmiddels al een jaar of 4 bezig is met doorbreken en dat dat tot dusver niet echt opschoot. Met een plaat als Hit The Zoo in de achterzak moet het doorbreken naar een heel breed publiek echter een eitje zijn. In weken waarin iedereen vooral bezig is met het voorspellen van het weer, waag ik me aan een veel makkelijkere voorspelling: de zomer van 2012 wordt de zomer van Exile Parade. Iedereen die alvast een voorschotje wil nemen op deze zomer haalt nu alvast Hit The Zoo in huis. Erwin Zijleman

Julian Sas - Bound To Roll

2012-02-09T15:00:00.000+01:00

Ik weet niet waar het aan ligt, maar op een of andere manier vind ik bluesrock eigenlijk altijd wel lekker klinken, maar bijna nooit echt bijzonder. Dat gold in eerste instantie ook voor Bound To Roll van Julian Sas, maar na een paar keer horen begin ik toch behoorlijk verknocht te raken aan deze plaat. Julian Sas kende ik tot voor kort eigenlijk alleen maar van naam en eerlijk gezegd dacht ik dat het een Amerikaanse hardrockgitarist was. Dat blijkt zeker niet het geval. Julian Sas is een bluesmuzikant van eigen bodem, die al jaren een trouwe schare fans heeft en zo ongeveer iedere kleinere concertzaal in Nederland al minstens één keer heeft plat gespeeld. Het is niet heel moeilijk om je dat voor te stellen wanneer je Bound To Roll hoort, want wat klinkt deze plaat lekker. Julian Sas maakt onvervalste bluesrock die naadloos aansluit bij alles wat dit genre de afgelopen decennia heeft opgeleverd. De ritmesectie legt een moddervette basis, het Hammond orgeltje zet de lijnen uit en Julian Sas mag het afmaken met zijn rauwe stem en zijn veelzijdige gitaarspel, dat zowel ruimte biedt aan meedogenloze riffs (die de basis vormden voor vele klassiekers uit de geschiedenis van de rockmuziek) als aan lange en melodieuze solo’s. De plaat bestaat uit 10 eigen tracks en vertolkingen van Dylan’s Highway 61 Revisited, het van Humble Pie bekende 30 Days In The Hole en Rory Gallagher’s Shadow Play. Heel vernieuwend is de muziek van Julian Sas misschien niet, maar de bluesrock van dit bluesmonster van eigen bodem is behoorlijk trefzeker. De band klinkt als een goed geoliede machine, het gitaarwerk is fantastisch en ook in de niet makkelijke covers blijft Julian Sas met gemak overeind. In een aantal meer ingetogen tracks verlegt Sas voorzichtig de bakens, maar hij is toch het best op dreef als de gitaren mogen scheuren. Vergelijkingsmateriaal is er door de strakke kaders van het genre in overvloed, maar wanneer ik de namen Jimi Hendrix, Rory Gallagher, Gary Moore, Robert Cray en Walter Trout er uit pik zal duidelijk zijn dat Julian Sas op Bound To Roll niet in de marge opereert. Ik kan hier nog wel wat pluimen aan toe voegen, maar bluesrock blijft toch muziek waarover je niet moet kletsen maar die je moet ondergaan. Doe dit met Bound To Roll van Julian Sas en je gaat een heerlijk uurtje tegemoet, dat al snel naar veel meer smaakt. Erwin Zijleman

Sharon Van Etten - Tramp

2012-02-08T17:00:00.001+01:00

De Amerikaanse singer-songwriter Sharon Van Etten debuteerde bijna drie jaar geleden met de behoorlijk ingetogen folkplaat Because I Was In Love. De sobere folkliedjes op de plaat bleken uiteindelijk over heel veel groeipotentie te beschikken, maar zoveel tijd kreeg het wat Spartaans aandoende debuut van de Amerikaanse (met Nederlandse voorouders) helaas niet. Van Etten sloeg in 2010 terug met het veel voller klinkende Epic; een plaat die wel kon rekenen op positieve recensies en ook op deze BLOG zeer warm werd onthaald. Op basis van Epic gunde ik Sharon Van Etten al een plekje tussen de betere vrouwelijke singer-songwriters van het moment en dit plekje dwingt ze definitief af met haar derde plaat, Tramp. Tramp klinkt nog veel volwassener en krachtiger dan zijn voorganger en laat horen dat Sharon Van Etten binnen het koninkrijk der vrouwelijke singer-songwriters een opvallend breed palet kan bestrijken. Tramp bevat een aantal rauwe songs die net zo goed van de hand van een jonge PJ Harvey hadden kunnen zijn, maar ook voor de wat meer ingetogen songs met invloeden uit de folk en de country ben je bij de Amerikaanse aan het juiste adres. Sharon Van Etten beschikt over een hele mooie stem die zowel lieflijk als rauw kan klinken. Het is direct het sterkste wapen van de Amerikaanse, al hebben ook haar vaardigheden als songwriter de afgelopen twee jaar enorm aan kracht gewonnen. Tramp valt niet alleen op door een mooie stem en sterke songs. Ook de productie en instrumentatie zijn van hoog niveau, wat de verdienste is van The National voorman Aaron Dessner, die de plaat samen met Van Etten produceerde, en een imposant legertje gastmuzikanten onder wie The Walkmen’s Matt Barrick, Doveman, Zach Condon (Beirut), Jenn Wasner (Wye Oak) en Julianna Barwick. De combinatie van sterke songs, een overtuigende stem en een trefzekere instrumentatie en productie maken van Tramp een plaat waarop de concurrentie zich zo maar stuk zou kunnen bijten. Op Tramp evenaart Sharon Van Etten immers het niveau van de top van het segment en lijkt ze afwisselend op PJ Harvey, Neko Case, Cat Power en Rachael Yamagata, al is ze door haar veelzijdigheid en eigenzinnigheid uiteindelijk toch vooral zichzelf. Of Sharon Van Etten op basis van haar derde plaat gaat doorbreken naar een breder publiek moeten we nog maar afwachten, maar Tramp is hier zeker goed genoeg voor. PJ Harvey maakte met Let England Shake volgens velen de beste plaat van 2011, maar ik had persoonlijk liever een andere plaat van haar gehoord. Sharon Van Etten heeft deze plaat gemaakt. Erwin Zijleman

Radio Carver - Wrecking Ball

2012-02-07T15:45:00.002+01:00

Bij Wrecking Ball dacht ik tot voor kort alleen maar aan de legendarische plaat van Emmylou Harris uit 1995. Een paar weken geleden kwam daar de aankondiging van de nieuwe Springsteen plaat bij en deze week meldde ook de Belgische band Radio Carver zich met een plaat die de titel Wrecking Ball heeft gekregen. Deze plaat verscheen overigens al in November, dus de Belgen waren Springsteen ruim voor. Een wrecking ball is een sloopkogel en zo kwam de plaat van Emmylou Harris al weer bijna 17 jaar geleden ook aan. Hoe het zit met de nieuwe Springsteen plaat weten we pas in de eerste week van maart, maar de sloopkogel van het uit Antwerpen afkomstige Radio Carver mist zijn uitwerking zeker niet. Radio Carver is de band rond singer-songwriter Koen De Roovere en opereert naar eigen zeggen in het hokje alt-country. Dat hokje past nog prima in de track waarmee de plaat opent. Don’t Count The Tears neemt je even meer terug naar de hoogtijdagen van Whiskeytown, zeker wanneer zangeres Eva De Bie opduikt voor hemeltergend mooie achtergrondzang. Op de rest van de plaat blijkt Radio Carver in een veel breder hokje uit de voeten te kunnen. Een aantal tracks gaat meer de kant op van een op stoom geraakte Neil Young bijgestaan door zijn Crazy Horse en rockt stevig, terwijl een aantal andere tracks raken aan Dylan of zelfs Springsteen op een ingetogen dag. Hier blijft het zeker niet bij. Radio Carver doet op Wrecking Ball ook wel wat denken aan de donkere en stemmige klanken van een band als Tindersticks of landgenoten als Admiral Freebee en Sukilove en gaat uiteindelijk zelfs het serveren van een portie dampende funk niet uit de weg. De hoofdschotel bestaat echter voornamelijk uit Amerikaanse rootsmuziek en in dit segment moet Radio Carver concurreren met tientallen geweldige bands. Dat zal niet meevallen, maar kansloos is Radio Carver zeker niet. Wrecking Ball klinkt om te beginnen geweldig. Ik heb me zelf beperkt tot de digitale download in hoge kwaliteit, maar de plaat is ook verkrijgbaar op vinyl en dat moest haast wel fantastisch klinken. Naast het goede geluid zijn er de tijdloze songs met zo af en toe een onverwacht uitstapje, het prachtige gitaarwerk, de smaakvolle muzikale accenten en de al eerder genoemde vocalen van Koen De Roovere en Eva De Bie, die je keer op keer betoveren en elkaar naar grote hoogten tillen. Door al deze factoren komt Radio Carver steeds opnieuw uit de speakers en verdringt het de platen van de moordende concurrentie. Wrecking Ball van Radio Carver is niet direct vernieuwend, maar op een of andere manier toch anders dan de standaard rootsplaten. De negen songs op de plaat liggen heerlijk in het gehoor en worden voorlopig alleen maar beter. Als de wrecking ball van Springsteen in de buurt komt van die van Radio Carver, ben ik tevreden. Ik durf dit daarom best een droomdebuut te noemen, dus ga dit horen, in bits en bytes of vanaf ouderwets vinyl. Erwin Zijleman

Wrecking Ball van Radio Carver ligt in Nederland helaas nog niet in de winkel. Voor slechts 9 euro koop je op de Bandcamp pagina van de band echter een digitale editie van het album in een prima geluidskwaliteit, zie http://radiocarver.bandcamp.com/album/wrecking-ball. Voor de versie op vinyl verwijs ik je naar de Contact knop op deze pagina.

Nada Surf - The Stars Are Indifferent To Astronomy

2012-02-06T14:00:00.001+01:00

Volgens het wekelijkse krantje dat mijn kinderen lezen is het toppunt van ongeluk een eendagsvlieg die zijn dag niet heeft. Dat is inderdaad triest, maar de eendagsvliegen in de popmuziek hebben het volgens mij nog veel zwaarder, zeker wanneer dit plakkertje ten onrechte is opgeplakt. Nada Surf zal waarschijnlijk voor altijd de band van de single Popular zijn, maar met de benaming eendagsvlieg (of "one hit wonder") doe je de band uit New York als je het mij vraagt heel veel te kort. Popular, afkomstig van het debuut van de band uit 1996 (High/Low), was inderdaad een briljante single, maar Nada Surf heeft sindsdien veel meer muziek gemaakt die er toe doet. De eerste twee platen van de New Yorkers vielen als geheel nog wat tegen, maar Let Go uit 2002, The Weight Is A Gift uit 2005 en Lucky uit 2008 kunnen wat mij betreft de boeken in als platen waarop eigenlijk niets was aan te werken, terwijl het twee jaar geleden verschenen If I Had A Hi-Fi een stuk leuker was dan de gemiddelde tegenwoordig bijna verplichte plaat met louter covers. Ook met het begin dit jaar verschenen The Stars Are Indifferent To Astronomy laat Nada Surf weer horen dat het nog altijd moet worden gerekend tot de beste gitaarbands die de VS rijk is. Ook op haar nieuwe plaat klinkt Nada Surf weer als het beste van The Kinks, Cheap Trick, The Cars, The Replacements, Hüsker Dü, Big Star, R.E.M., Pixies en Weezer, om maar eens een aantal grote namen te noemen. The Stars Are Indifferent To Astronomy staat vol met volstrekt onweerstaanbare rocksongs die zijn beïnvloedt door Britse poprock uit de jaren 60, new wave uit de jaren 70, powerpop en American Underground uit de jaren 80 en indierock en punkpop uit de jaren 90. Een aantal songs zijn behoorlijk stevig met licht vervormde gitaren, maar hiertegenover staan een aantal wat meer ingetogen en bijzonder melodieuze songs. Het klinkt allemaal direct vertrouwd in de oren, maar het zijn zeker geen songs die je terzijde schuift omdat je het allemaal al eens eerder gehoord hebt. Dat Nada Surf de kunst van het schrijven van perfecte popliedjes tot in de puntje beheerst weet ik al sinds het debuut van de band, maar nog niet eerder klonk het allemaal zo lekker als op The Stars Are Indifferent To Astronomy. De nieuwe van Nada Surf is een tijdloze plaat vol muziek die de zon doet schijnen, ook al vriest het dat het kraakt. Prachtige koortjes, honingzoete refreinen, aanstekelijke gitaarloopjes en melodieen om van te watertanden; alles op deze plaat klopt. Dat is niet alleen razend knap, maar ook nog eens onweerstaanbaar lekker. Niet slecht voor de eendagsvlieg die velen nog steeds in Nada Surf zien. De ware liefhebber kiest overigens voor de luxe versie van de plaat en krijgt een bonus-cd met 5 akoestische versies van songs van de plaat cadeau. Erwin Zijleman

Radical Face - Family Tree Presents ... The Roots

2012-02-05T10:00:00.000+01:00

Een lezer van deze BLOG wees me onlangs op een onbetwiste jaarlijstjesplaat die ik had laten liggen: Family Tree Presents ... The Roots van Radical Face. Na beluistering van de plaat kan ik alleen maar concluderen dat deze lezer gelijk had. Ik kan bovendien concluderen dat het missen van de plaat vorig jaar een geluk bij een ongeluk is geweest, want deze maand ligt de plaat in een werkelijk prachtig verpakte nieuwe uitgave in de winkel, compleet met boek. Radical Face is een project van de Amerikaan Ben Cooper, die in het verleden al hele mooie dingen deed met Electric President (de drie platen van de band zijn stuk voor stuk aanraders voor de liefhebbers van ingetogen popmuziek waarin akoestische en elektronische klanken worden geïntegreerd). Het debuut van Radical Face, Ghost, intrigeerde me vijf jaar geleden ook al enorm en heb ik vaak gedraaid, maar desondanks was ik Radical Face helemaal vergeten en is Family Tree Presents ... The Roots mij in eerste instantie ontgaan (mede omdat de plaat tot dusver niet in Nederland is uitgebracht). The Roots is het eerste deel van het uiteindelijk uit drie delen bestaande Family Presents; een conceptplaat over het wel en wee van een fictieve Amerikaanse familie rond 1800. De plaat staat vol met ingetogen folkmuziek die zich nergens aan de conventies van de ingetogen folkmuziek houdt. Radical Face maakt op haar tweede plaat muziek die associaties oproept met die van onder andere Sufjan Stevens, Bon Iver, Elliott Smith en Sparklehorse, maar echt overtuigende vergelijkingen zijn het geen van allen. Waar Ben Cooper zich in het verleden altijd liet verleiden tot het combineren van akoestische en elektronische klanken, beperkt hij zich dit keer tot de eerste; op zich ook wel logisch als je een verhaal vertelt dat in 1800 speelt. Het geluid op het eerste deel van The Family Tree Presents wordt bepaald door akoestische gitaren, hier en daar wat strijkers, in tempo wisselende percussie en vooral door prachtige pianoklanken. Het levert muziek van een hier en daar bijna onwerkelijke schoonheid op, die goed past bij de ingetogen vocalen van Ben Cooper en de bijna hemelse achtergrondkoortjes die zijn toegevoegd. Ondanks de beperkte middelen zijn het zeker geen sobere folksongs die Radical Face ons voorschotelt, maar prachtige popliedjes die overlopen van (door de percussie en piano aangebrachte) dynamiek en stuk voor stuk uit meerdere lagen bestaan en hierdoor steeds weer andere dingen laten horen. Met name de songs waarin de pianoklanken breed uitwaaien zijn zo verschrikkelijk mooi dat het bijna pijn doet. Dat Family Tree Presents ... The Roots van Radical Face behoort tot de mooiste platen van 2011 staat voor mij inmiddels als een paal boven water. Dat de plaat dit kunstje in 2012 zal herhalen ook. En dan hebben we ook nog eens twee volgende delen in deze serie te goed. Crisis! What Crisis? Erwin Zijleman

Mark Lanegan Band - Blues Funeral

2012-02-03T17:00:00.000+01:00

De Amerikaanse muzikant Mark Lanegan heeft de afgelopen 25 jaar een behoorlijk imposant oeuvre opgebouwd. Lanegan maakte een zevental geweldige platen met de legendarische rockband Screaming Trees, nam een plaat op met The Queens Of The Stone Age (Songs For The Deaf), maakte samen met Afghan Whigs voorman Greg Dulli een plaat als The Gutter Twins, nam een elektronische plaat op met Soulsavers, imponeerde op twee prachtige platen met Belle And Sebastian's Isobel Campbell en bracht ook nog eens zes soloplaten van hoog niveau uit. De laatste hiervan, Bubblegum uit 2004, was de eerste van de Mark Lanegan band en deze krijgt nu eindelijk een vervolg. Ook op Blues Funeral prijkt de naam Mark Lanegan Band, maar net als op Bubblegum is Lanegan zelf de enige constante factor. De gastenlijst is dit keer wat minder imposant dan op de voorganger, maar Lanegan hoeft zich niet te schamen voor de aanwezigheid van de al eerder genoemde Greg Dulli en QOTSA-voorman Josh Homme. Blues Funeral opent met een track die je van Mark Lanegan verwacht. The Gravedigger’s Song grijpt je meteen bij de strot met donkere en dreigende klanken, uithalende gitaren, loodzware bassen en drums en uiteraard de rauwe en doorleefde stem van Lanegan. Het is de mix van blues, gospel en rock die we van Mark Lanegan kennen en in een aantal tracks op de plaat terug horen. Blues Funeral laat echter ook een andere Mark Lanegan horen. In flink wat tracks wordt stevig uitgepakt met elektronica en verrijkt Lanegan zijn rauwe gospelbluesrock met invloeden uit de synthpop, glamrock en de muziek die hij met Soulsavers maakte. Ik vrees dat niet iedereen hier blij mee zal zijn, maar persoonlijk bevallen de uitstapjes van Mark Lanegan richting elektronische muziek me wel, al is het maar omdat ook deze uitstapjes vol zitten met invloeden uit de blues, geweldig gitaarwerk en fantastische vocalen. Het doet af en toe wel wat denken aan de muziek die Marc Almond maakte in zijn beste jaren en de muziek zoals die door Gavin Friday wordt gemaakt, al is de muziek van Mark Lanegan nog wel wat zwaarder en steviger en neigt deze gelukkig ook nog steeds naar die van Nick Cave en andere vertolkers van de songs van de nacht. Blues Funeral is even wennen en heel af en toe net wat te lichtvoetig, maar als geheel weet de plaat toch weer zeer te overtuigen; net als alle hierboven genoemde andere platen waaraan Mark Lanegan zijn naam heeft verbonden. Neem de titel van de plaat daarom niet te letterlijk, want ook de blues van Mark Lanegan is op Blues Funeral nog springlevend en weer van hoog niveau. Erwin Zijleman

Cate Le Bon - Cyrk

2012-02-02T15:15:00.001+01:00

Cate Le Bon (geen familie van Duran Duran zanger Simon Le Bon) is een jonge singer-songwriter uit Wales, die een paar jaar geleden een opvallend debuut (Me Oh My uit 2009) afleverde, maar pas echt indruk maakt met haar tweede plaat, het onlangs verschenen Cyrk. De muziek van Cate Le Bon is zeker niet alledaags. Haar mix van oude folk, psychedelica, lo-fi, psych-folk en Krautrock klinkt als Nico geproduceerd door Syd Barrett, als PJ Harvey die met een tijdmachine is afgereisd naar de hoogtijdagen van de Krautrock of als Sandy Denny die verstrikt is geraakt in het web van Devendra Banhart. Cyrk staat vol met gruizige en vaak wat rammelende popliedjes met inventieve gitaarlijnen, een drammerig orgeltje, spaarzame maar trefzekere accenten van andere instrumenten en de bijna pastoraal aandoende vocalen van de singer-songwriter uit Wales. Het is muziek die met een beetje fantasie uit de jaren 60 had kunnen stammen, al kan alle eigenzinnigheid die er in is te horen alleen maar uit het heden komen. Bij oppervlakkige beluistering blijft de muziek van Cate Le Bon op Cyrk niet echt hangen, maar wanneer je de tijd neemt voor deze plaat openbaart zich een prachtig dromerig geluid dat een bijna hypnotiserende uitwerking heeft. De stem van Cate Le Bon heeft wel iets van die van Nico, maar is wel een stuk toegankelijker en aangenamer en wint bovendien aan kracht wanneer je eenmaal gewend bent aan de op het eerste gehoor lastig te doorgronden muziek. Cyrk doet me af en toe wel wat denken aan de meest eigenzinnige platen van het ook uit Wales afkomstige Super Furry Animals, maar gaat hiernaast net zo makkelijk terug naar de Britse folk uit de jaren 70, de eerste platen van The Velvet Underground of de Berlijnse trilogie van David Bowie. Beluister het ruime half uur muziek van Cate Le Bon bij voorkeur meerdere keren achter elkaar. Dan immers merk je dat de avontuurlijke popliedjes één voor één opstaan en de impact krijgen die bij eerste beluistering is uitgebleven. Een groot publiek zal Cate Le Bon met Cyrk niet weten te bereiken, maar voor de fijnproever die niet vies is van wat experimenteerdrift is dit echt een plaatje om in te lijsten. Erwin Zijleman

Kathleen Edwards - Voyageur

2012-02-01T17:00:00.001+01:00

Sinds haar prachtige debuut Failer uit 2003 ben ik een groot fan van de Canadese singer-songwriter Kathleen Edwards. Omdat de platen die volgden (Back To Me uit 2005 en Asking For Flowers uit 2008) bijna net zo mooi waren als het vrijwel onbereikbare debuut, waren mijn verwachtingen met betrekking tot de vierde studioplaat van de Canadese na vier lange jaren wachten hooggespannen. Voyageur wordt tot dusver niet bepaald warm onthaald. Met name op de sites die zich specialiseren op Amerikaanse rootsmuziek, wordt de nieuwe plaat van Kathleen Edwards keihard onderuit gehaald en haar nieuwe producer neergesabeld. Edwards zou haar vaderland en haar genre hebben verloochend en is hier en daar al als Judas bestempeld (en dat anno 2012). Op Voyageur werkt Kathleen Edwards nauw samen met Justin Vernon, die we beter kennen als Bon Iver. Dat deze intieme samenwerking zich niet tot de studio heeft beperkt maar inmiddels tot de lakens reikt, wordt in de pers breed uitgemeten, maar is voor de beoordeling van Voyageur absoluut niet relevant. Ik heb Voyageur inmiddels vele malen gehoord en begrijp niet wat er mis is met de plaat. Sterker nog, ik vind Voyageur een hele mooie plaat, die prachtig past in het oeuvre van Kathleen Edwards. Vergeleken met de vorige platen klinkt Voyageur hooguit wat voller en wat minder traditioneel, maar de bewering dat Kathleen Edwards commerciële uitverkoop heeft gehouden is nergens op gebaseerd en wat mij betreft grote onzin. De meeste songs op Voyageur zijn stemmige alt-country songs waarin de sobere maar bijzonder sfeervolle instrumentatie volledig in dienst staat van de prachtige vocalen van Kathleen Edwards; als je het mij vraagt een van de mooiste stemmen in het genre. In de meeste songs is de productionele hand van Bon Iver zichtbaar of beter gezegd hoorbaar. Voor Kathleen Edwards begrippen klinkt Voyageur daarom behoorlijk vol, maar van overdaad is vrijwel nergens sprake. Hooguit in de wat stevigere songs schuift Kathleen Edwards misschien net iets teveel op richting de radiovriendelijke pop van Sheryll Crow, maar ook in deze songs behoudt Kathleen Edwards haar eigen identiteit en zeggingskracht. Hoewel Voyageur in tekstueel opzicht een breakup plaat kan worden genoemd, is het in muzikaal opzicht een heerlijk dromerige plaat met een vaak wat atmosferisch geluid, dat complexer en eigenzinniger is dan je op het eerste gehoor zult vermoeden. Dat de echte alt-country puristen het niks vinden kan ik me nog wel voorstellen, maar verder mag niemand zich ook maar iets aantrekken van de felle en negatieve recensies waarmee Voyageur tot dusver wordt onthaald. Luister gewoon zelf en de kans is groot dat je Voyageur zult omarmen als het volgende hoogtepunt in het inmiddels vierkoppige en prachtige oeuvre van Kathleen Edwards. Erwin Zijleman

Moss - Ornaments

2012-01-31T15:00:00.001+01:00

Ik was ruim twee jaar geleden enorm positief over de tweede plaat van de Nederlandse band Moss, Never Be Scared/Don't Be A Hero (zie hier). Het zijn woorden waar ik nog steeds voor de volle 100% achter sta, want de tweede van Moss was, is en blijft een briljante plaat. Na zo’n plaat kan de opvolger eigenlijk alleen maar tegen vallen, maar dat doet het vorige week verschenen Ornaments niet. Sterker nog, Ornaments is als je het mij vraagt nog een stukje briljanter dan het vrijwel perfecte Never Be Scared/Don't Be A Hero. Dat vond ik toen ik de plaat, een aantal weken geleden, voor het eerst hoorde en dat vind ik nu, vele luisterbeurten later, nog steeds. Ook op Ornaments grossiert Moss weer in avontuurlijke popliedjes van hoog niveau. Het zijn popliedjes die in een incidenteel geval ook op de vorige plaat van de band rond zanger/gitarist Marien Dorleijn hadden kunnen staan, maar als geheel is Ornaments veel meer dan Never Be Scared/Don't Be A Hero Part II. Vergeleken met de vorige plaat is het geluid van de band wat minder vol geworden, maar op hetzelfde moment is dit geluid ook verrijkt met elektronische impulsen. De overgang van de eerste naar de tweede plaat van Moss, omschreef ik twee jaar geleden als de transformatie van de jonge Beatles naar de Beatles die het experiment ontdekten, oftewel van Revolver naar The White Album. Wanneer ik deze lijn doortrek kan ik Ornaments alleen maar omschrijven als de plaat waar de Beatles helaas nooit aan toe zijn gekomen. Ornaments is lastiger te doorgronden dan zijn twee voorgangers. De aanstekelijke samenzang en de honingzoete melodieën van de voorganger hebben plaats gemaakt voor een wat stekeliger geluid, waarin gitaren en elektronica afwisselend naar de voorgrond treden en gejaagde ritmes zo nu en dan een belangrijke rol spelen. De op Vlieland opgenomen plaat klinkt op het eerste gehoor een stuk minder vol dan zijn voorganger, maar als je goed luistert ontdek je tal van versieringen (of moet ik spreken van ornamenten), waardoor de songs op de plaat beter en beter worden. Ornaments is een plaat vol dynamiek waarop gejaagde songs worden afgewisseld met meer ingetogen songs en waarop Moss net zo makkelijk overtuigt met een ingetogen refreintje als met de 9 minuten durende rockuitbarsting waarmee de plaat eindigt. Alle verhalen die ik tot dusver heb gelezen over Ornaments van Moss zijn bijna overdreven positief en ik doe daar vrolijk aan mee. Ik kan er nog wat superlatieven tegenaan gooien, maar misschien is het maar het beste als iedereen voor zich bepaalt hoe Ornaments binnen komt. De kans op teleurstelling lijkt me overigens verwaarloosbaar klein. Het muziekjaar 2012 is tot dusver een Nederland's onderonsje, met Ornaments van Moss als de volgende plaat van wereldklasse. Erwin Zijleman

Gretchen Peters - Hello Cruel World

2012-01-30T17:00:00.005+01:00

De Amerikaanse singer-songwriter Gretchen Peters timmert inmiddels al flink wat jaren aan de weg, maar is tot dusver vooral bekend van de songs die ze schreef voor anderen, onder wie Trisha Yearwood, Martina McBride en Patty Loveless, maar ook Neil Diamond en Bonnie Raitt. Het leverde Gretchen Peters twee Grammy’s op, maar bracht helaas niet de gewenste erkenning als soloartiest. Peters is de 50 inmiddels ruim gepasseerd en heeft een aardig stapeltje platen op haar naam staan, maar desondanks is het deze maand verschenen Hello Cruel World pas mijn eerste kennismaking met het solowerk van de Amerikaanse (de prachtplaat die ze een paar jaar geleden met Tom Russell maakte ken ik uiteraard wel). Het is een kennismaking die me zeker niet is tegen gevallen, want Hello Cruel World is een erg goede plaat. In de openingstrack smijt ze er direct flink wat violen tegenaan, maar verder is Hello Cruel World van Gretchen Peters een behoorlijk sobere rootsplaat met invloeden uit de country en de folk. Dat Gretchen Peters de 50 inmiddels is gepasseerd hoor je in haar stem, die is voorzien van een mooi rauw en doorleefd randje, maar zie je ook terug in haar persoonlijke teksten. Iedereen krijgt zijn of haar portie vervelende ervaringen te verwerken, maar Gretchen Peters is afgaande op haar teksten wel erg ruim bedeeld wanneer het gaat om tegenslag en misère. Het komt de kracht van haar muziek alleen maar ten goede, want de van flink wat melancholie voorziene songs raken je stuk voor stuk in het hart. Hello Cruel World valt niet alleen op door de persoonlijke songs van Gretchen Peters en de emotievolle wijze waarop ze deze vertolkt, maar spreekt ook in muzikaal opzicht aan, wat op het conto van ervaren muzikanten als Will Kimbrough, Vicktor Krauss, John Gardner en Barry Walsh kan worden geschreven, waarvan vooral de eerste opvalt door prachtig gitaarspel. Hiernaast zorgt Kim Richey voor achtergrondvocalen en komt niemand minder dan Rodney Crowell opdraven voor een indringend duet. Met Hello Cruel World heeft Gretchen Peters een plaat gemaakt die beter is dan de laatste platen van grootheden als Emmylou Harris en Lucinda Williams en ook de competitie met de jonkies best aandurft. Alle reden dus om deze plaat op te pikken en Gretchen Peters te erkennen als een van de smaakmakers in het genre. Erwin Zijleman

Lana Del Rey - Born To Die

2012-01-29T10:00:00.000+01:00

Er zal dit jaar geen debuut verschijnen waarover zoveel is gesproken en waar met zulke hoge verwachtingen naar is uitgekeken als naar het debuut van Lana Del Rey. Lana Del Rey werd vorig jaar wereldberoemd door het YouTube filmpje waarin ze haar eerste single Video Games vertolkte. Ondersteund door dromerige nostalgisch beelden en haar klassieke schoonheid, verleidde en betoverde de Amerikaanse in een paar maanden tijd een ieder die er naar keek met een buitengewoon stemmig popliedje zonder enige vaart, waarin Lana Del Rey met haar donkere stem en bijpassende strijkers terugkeerde naar de pop-noir van de jaren 50 en 60. Wat haar onder haar eigen naam Lizzy Grant een paar jaar geleden niet lukte, lukte nu opeens wel; de wereld lag aan de voeten van Lana Del Rey. Het zal de druk op de jonge Amerikaanse waarschijnlijk flink hebben opgevoerd, maar daar is niet zo heel veel van te merken op haar langverwachte debuut Born To Die. Dankzij Video Games werd Lana Del Rey de afgelopen maanden in het door haar zelf bedachte hokje Hollywood Sadcore geduwd, maar op Born To Die laat ze horen dat ze zich niet in een hokje laat duwen. Born To Die is een hele afwisselende plaat met tracks die zich tot elkaar verhouden als dag en nacht, zoet en zout of vreugde en verdriet. Aan de ene kant zijn er de trage en donkere tracks die in het verlengde van Video Games liggen en uit kunnen wijken richting duistere filmmuziek (de naam David Lynch valt nauwelijks te onderdrukken) of stemmige electropop zoals Portishead die in haar beste dagen maakte. Het is muziek vol onderhuidse spanning die vrijwel volledig wordt gedragen door de donkere en fascinerende stem van Lana Del Rey. Hiertegenover staan een aantal tracks met popambities. Lana Del Rey verruilt de jaren 50 en 60 in een klap voor het heden, zingt opeens meerdere octaven hoger en laat zich begeleiden door beats met invloeden uit de pop, hiphop en dancehall, waarmee ze de concurrentie met de Lady Gaga’s en Rihanna’s aan kan. Dat is eerlijk gezegd wel even schrikken na de wonderschone en aardedonkere klanken van songs als Video Games, maar het redt uiteindelijk de plaat. Twaalf maal Video Games zou teveel van het goede zijn geweest en op een of andere manier versterken de bijna tegenstrijdige songs op Born To Die elkaar alleen maar. Mijn voorkeur gaat absoluut uit naar de donkere kant van Lana Del Rey, maar wanneer de zonneschijn tijdelijk overheerst haak ik niet af. Lana Del Rey is door de hype die is ontstaan rond Video Games de afgelopen maanden te groot en waarschijnlijk ook te eigenzinnig gemaakt door de media. Desondanks houdt ze zich met haar verrassend veelzijdige en wat mij betreft verrassend sterke debuut moeiteloos staande. Born To Die is geen klassieker in de geschiedenis van de popmuziek en geen jaarlijstjesplaat, maar wel een plaat waar het talent en de belofte van af spatten. Het kan heel makkelijk mis gaan met Lana Del Rey, maar de kans dat ze de volgende keer met een onbetwist meesterwerk op de proppen komt is minstens net zo groot. Tot die tijd koester ik Born To Die als een aangename verrassing vol bezwering. Erwin Zijleman

Leonard Cohen - Old Ideas

2012-01-27T15:00:00.000+01:00

Leonard Cohen is altijd een laatbloeier geweest. Toen zijn legendarische debuut in 1968 verscheen was hij al 34, toen hij aan het eind van de jaren 80 het muzikale roer flink omgooide op het briljante I’m Your Man was hij al halverwege de 50 en toen hij aan het eind van de jaren 90 na een aantal jaren in een Boeddhistisch klooster een onverwachte comeback maakte had hij de pensioengerechtigde leeftijd al bereikt. De laatste jaren maakt Leonard Cohen het echter wel heel erg bont. Op zijn 75e begon hij, noodgedwongen om zijn verkwanselde pensioen opnieuw te verdienen, aan een wereldtournee waar geen einde aan leek te komen en nu komt hij, inmiddels 77 jaar oud, met een gloednieuwe plaat op de proppen. Old Ideas volgt op een tweetal hele fraaie live-registraties en is de opvolger van het in 2004 verschenen en bijzonder mooie Dear Heather. In muzikaal opzicht ligt Old Ideas duidelijk in het verlengde van Dear Heather. Ook Old Ideas staat vol met buitengewoon stemmige popsongs waarin Leonard Cohen zijn teksten bijna fluistert. De instrumentatie is sfeervol en betrekkelijk sober. Prachtig gitaarspel, piano en een veelgebruikt orgel domineren het vooral door invloeden uit de blues, country, folk en jazz gevoede geluid, hier en daar bijgestaan door wat strijkers en de inmiddels van Leonard Cohen platen bekende vrouwelijke achtergrondzang (van de geweldige Webb Sisters die meerdere songs op de plaat naar grote hoogten tillen). Leonard Cohen klonk nog niet eerder zo doorleefd en breekbaar, wat gezien zijn leeftijd geen verrassing is, maar zijn donkere stem is nog altijd warm en overtuigend. Old Ideas is een spirituele plaat die meerdere malen verwijst naar de dood, maar voorlopig is Leonard Cohen gelukkig nog springlevend. Gezien het uiterst lage tempo van en de donkere en sobere klanken op Old Ideas, vind ik het persoonlijk vooral een plaat voor de vroege of late uurtjes, maar dat is een kwestie van smaak. Old Ideas is pas de derde studioplaat van Leonard Cohen sinds de release van The Future in 1992, maar het is wederom een hele mooie. Old Ideas is bovendien een plaat die iets toevoegt aan Leonard Cohen’s rijke oeuvre en dat is knap. De oude meester heeft zelf aangegeven dat Old Ideas waarschijnlijk zijn laatste wapenfeit zal zijn. Zelf hoop ik stiekem dat hij er nog een tourtje en een volgende plaat uit weet te persen, zoals het een echte laatbloeier betaamt. Erwin Zijleman

Liz Green - O, Devotion!

2012-01-26T14:15:00.000+01:00

Liz Green is een jonge Britse singer-songwriter die een paar jaar geleden al werd getipt als aanstormend talent. We hebben vervolgens lang op haar debuut moeten wachten, maar inmiddels ligt O, Devotion! ook in Nederland in de winkel. In Engeland verscheen het debuut van Liz Green al aan het eind van 2011, wat een imposante stapel bijzonder lovende recensies heeft opgeleverd in tijdschriften van naam en faam als Mojo en Uncut. Het zijn recensies waar ik mij heel goed in kan vinden, want O, Devotion! is een hele mooie en vooral ook bijzondere plaat. In het begin is het wel overigens even wennen. Liz Green beschikt over een wat onvaste en rauwe stem die overloopt van melancholie. O, Devotion is hierdoor geen plaat die de zon doet schijnen, maar zorgt er eerder voor dat de temperatuur een paar graden zakt en donkere wolken zich samen pakken boven de speakers. De niet alledaagse stem van de jonge Britse moet het in eerste instantie doen met sober en vaak repeterend akoestisch gitaarspel, maar al snel duiken de eerste strijkers, bassen en vooral blazers op. Het geeft de muziek van Liz Green een bijzonder en, na enige gewenning, ook aangenaam geluid. De muziek van Liz Green doet op O, Devotion! antiek aan en schakelt continu tussen de stokoude folk en blues uit de Appalachen en een geluid dat je meeneemt naar de donkere en rokerige nachtclubs ten tijde van de drooglegging. Folk vormt het belangrijkste bestanddeel van de muziek van Liz Green, maar ook invloeden uit de blues, jazz, 30s cabaret en Franse chansons hebben op subtiele wijze hun weg gevonden in de muziek van de Britse singer-songwriter, waardoor Liz Green zich met speels gemak kan onderscheiden van de moordende concurrentie in het genre. In eerste instantie was ik blij met de smaakvolle accenten die met name door blazers worden aangebracht, maar wanneer je eenmaal gewend bent aan de bijzondere stem van Liz Green, begin je te verlangen naar verder uitgeklede songs waarin deze stem maximale impact heeft. Je wordt als luisteraar vervolgens op je wenken bedient, want de plaat sluit af met uiterst sobere prachtsongs die het kippenvel centimeters dik op je armen zetten en je doen verlangen naar veel en veel meer. Liz Green is misschien wat te lang een grote belofte geweest, maar is met O, Devotion! de belofte meteen voorbij. Veel betere folkplaten dan haar O, Devotion! zullen er in 2012 immers niet gemaakt worden. Erwin Zijleman

The Doors - L.A. Woman, 40th Anniversary Edition

2012-01-25T17:00:00.001+01:00

Wat is de beste plaat van The Doors? Vraag het de kenners en ik voorspel een nek aan nek race tussen het titelloze debuut uit 1967 en L.A. Woman uit 1971. Dat is lastig kiezen, maar ik ga nu even voor de laatste, al is het maar omdat deze maand de 40th Anniversary Edition van L.A. Woman is verschenen. Dat is rijkelijk laat, want L.A. Woman verscheen in het voorjaar van 1971 en is dus al weer bijna toe aan haar 41e verjaardag. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen, want de nieuwe versie van L.A. Woman is absoluut een interessante reissue. Toen L.A. Woman in april 1971 verscheen was Jim Morrisson net vertrokken naar Parijs, waardoor de toekomst van de band onzeker was geworden. Deze toekomst klapte volledig in elkaar toen Jim Morrisson een paar maanden na de release van L.A. Woman in Parijs overleed, waardoor de plaat de boeken in is gegaan als het laatste serieuze wapenfeit van één van de belangrijkste bands uit de geschiedenis van de rockmuziek. Vergeleken met de meeste andere platen van The Doors bevat L.A. Woman relatief veel invloeden uit de bluesrock. Met name in de tracks waarin de bluesy invloeden domineren, klinken The Doors eigenlijk vrij doorsnee, al is hun bluesrock wel van hoog niveau en blijft Jim Morrisson natuurlijk een unieke zanger. Het interessantst zijn echter de tracks waarin de invloeden uit de bluesrock minder dominant aanwezig zijn, zoals bijvoorbeeld in de twee singles op de plaat; de popwals Love Her Madly en het lang uitgesponnen en soms bijna jazzy Riders On The Storm. Het mooist vind ik persoonlijk het psychedelische L’America; een van de minder bekende maar daarom niet minder mooie albumtracks van The Doors. Ik denk dat het minstens 20 jaar geleden was dat ik L.A. Woman compleet had gehoord en ik moet zeggen dat ik toch weer erg onder de indruk ben van deze klassieker uit de geschiedenis van de popmuziek, die aan de ene kant aangenaam voortkabbelt, maar aan de andere kant ook bol staat van het avontuur. De 40th Anniversary Edition is voorzien van een extra bonusdisc met voornamelijk alternatieve versies en een enkele nieuwe track. Leuk, maar het kan wat mij betreft niet in de schaduw staan van het voor de gelegenheid fraai opgepoetste meesterwerk uit 1971, dat echt in geen enkele platenkast mag ontbreken. Erwin Zijleman

Tribes - Baby

2012-01-24T14:00:00.000+01:00

Als de we Britse muziekpers moeten geloven kan het uit Londen afkomstige Tribes wel eens uit gaan groeien tot één van de grote sensaties van 2012. De band is inmiddels met van alles en nog wat vergeleken, waarbij het vergelijkingsmateriaal zowel in Engeland (The Libertines, Blur, Oasis, Suede) als in de Verenigde Staten (Smashing Pumpkins, Nirvana, The Lemonheads, The Pixies) wordt gezocht. Als ik eerlijk ben hoor ik alle hierboven genoemde namen op een of andere manier wel terug in de muziek van Tribes, zonder dat er ook maar een echt overheerst. Tribes maakt op Baby aanstekelijke rockmuziek met stadionpretenties. De leden van de band zijn de 20 nog maar net gepasseerd, maar schrijven nu al songs die je na één keer horen niet meer vergeet. Het zijn ook nog eens lekker afwisselende songs, want naast stevige, vaak een beetje gruizige, rocksongs met een laagje glam, bevat Baby ook een aantal mooie ballads vol zeggingskracht. Vrijwel alle songs op Baby zijn groots en meeslepend, maar Tribes klinkt gelukkig ook nog als een stel jonge honden die net hun eerste stap in de richting van een glansrijke carrière hebben gezet. Ik heb het over het algemeen niet zo op de Britse bandjes die op basis van niks worden neergezet als de hype voor het komende jaar, maar Tribes is op Baby echt heel erg goed. De band beschikt in de persoon van zanger Johnny Loyd over een aansprekende voorman met een veelzijdig en aantrekkelijk stemgeluid en ook het veelkleurige gitaarwerk, dat varieert van mooie heldere lijnen tot hoge en dikke muren, op de plaat is dik in orde. Als je dan als band ook nog over het vermogen beschikt om songs te schrijven die je na een keer horen mee kunt zingen, kan ik alleen maar concluderen dat Tribes met haar debuut een plaat in handen heeft waarmee het alleen maar groot kan worden. Of we de band over precies een jaar nog herinneren als een van de sensaties van 2012 valt nog te bezien, maar dat Baby een debuut is waarmee Tribes een fraai visitekaartje heeft afgegeven en vooruit kan is absoluut zeker. De Britse critici zaten er de afgelopen jaren vaak naast met hun voorspellingen, maar deze is raak. En hoe. Erwin Zijleman

Ani DiFranco - Which Side Are You On?

2012-01-23T17:00:00.002+01:00

De Amerikaanse singer-songwriter Ani DiFranco is de afgelopen twintig jaar uitgegroeid tot één van de meest eigenzinnige, onafhankelijke, productieve en interessante vrouwelijke singer-songwriters in het genre. Sinds haar titelloze debuut uit 1990 brengt de oorspronkelijk uit Buffalo, New York, afkomstige singer-songwriter aan de lopende band platen uit op haar eigen label Righteous Babe Records en weet ze zich, ondanks de bijna onwaarschijnlijk hoge productie, steeds weer te vernieuwen. Ani DiFranco vond ergens halverwege de jaren 90 de anti-folk uit, maar heeft dat hokje al lang weer verlaten. Het afgelopen decennium flirtte DiFranco vooral met invloeden uit de jazz, voor ze in 2008 met het fraaie Red Letter Year weer terugkeerde naar een voornamelijk folk georiënteerd geluid. Sinds de release van Red Letter Year valt de productiviteit van Ani DiFranco wat tegen. Waar ze in het verleden minimaal één maal per jaar een plaat uitbracht en soms zelfs meer, hebben we drie jaar op Which Side Are You On? moeten wachten. Voor Which Side Are You On? heeft de Amerikaanse bijna onwaarschijnlijk veel tijd genomen, maar desondanks ligt Which Side Are You On? duidelijk in het verlengde van de inmiddels drie jaar oude voorganger Red Letter Year, waarop Ani DiFranco ook al werkte met producer Mike Napolitano en zich bij liet staan door muzikale gasten van uiteenlopende pluimage. Op de gastenlijst voor Which Side Are You On? staan, naast de inmiddels bijna standaard blazers, twee Neville Brothers, gitarist Adam Levy, labelgenote Anais Mitchell en de legendarische Pete Seeger, die in een ver verleden ook eens de titeltrack van de plaat vertolkte. Ondanks de vele overeenkomsten tussen Red Letter Year en de nieuwe plaat, klinkt de nieuwe Ani DiFranco weer net anders dan zijn voorganger. Omdat ze dit keer alle tijd heeft genomen voor het opnemen van de songs, lijken deze beter uitgewerkt, mooier opgenomen en uiteindelijk alleen nog maar verslavender dan die op het al zo goede Red Letter Year. Ani DiFranco is haar wildste haren inmiddels misschien kwijt, maar blijft een singer-songwriter die nadrukkelijk haar eigen ding doet, buiten de gebaande paden treedt en hierdoor steeds weer weet te verrassen met opvallend sterke platen, die zich kunnen meten met het allerbeste in het genre. Liefhebbers van een frisse en strijdbare mix van folk, blues en jazz kunnen nog altijd met geen mogelijkheid om Ani DiFranco heen en kunnen na beluistering van Which Side Are You On? alleen maar heel blij zijn met de zoveelste ijzersterke plaat van de eigenzinnige Amerikaanse. Erwin Zijleman

First Aid Kit - The Lion's Roar

2012-01-22T09:00:00.000+01:00

Het lijkt een eeuwigheid geleden dat de piepjonge Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg als First Aid Kit een platencontract wisten af te dwingen met behulp van een knullig YouTube filmpje, waarin ze in een Zweeds bos op geheel eigen wijze Tiger Mountain Peasant Song van het op dat moment onaantastbare Fleet Foxes coverden. Na de EP Drunken Trees in 2008 volgde in 2010 het volwaardige debuut van First Aid Kit, The Big Black And The Blue. Dit debuut, waarop de zusjes Söderberg een net wat voller geluid lieten horen, kreeg wat minder goede recensies dan verwacht, maar persoonlijk vond ik het, vooral dankzij de wonderschone stemmen van de Zweedse zusjes, een hele mooie plaat. De opvolger van The Big Black And The Blue, het deze week verschenen The Lion’s Roar, werd (deels) opgenomen in Omaha, Nebraska, onder leiding van topproducer Mike Mogis (Bright Eyes, Monsters Of Folk, Cursive, Azure Ray, She & Him). The Lion’s Roar klinkt hierdoor een stuk Amerikaanser dan The Big Black And The Blue en bevat naast invloeden uit de folk ook flink wat invloeden uit de country. The Lion’s Roar klinkt nog wat voller dan zijn voorganger en laat in meerdere tracks een volledig opgetuigd bandgeluid horen. Persoonlijk vind ik het wel passen bij de nog altijd prachtige stemmen van Johanna en Klara Söderberg. Beiden zijn inmiddels rond de twintig en klinken een stuk volwassener dan op de wat naïef klinkende Fleet Foxes cover die First Aid Kit wereldberoemd maakte. De prachtig bij elkaar kleurende stemmen zijn nog altijd het sterkste wapen van First Aid Kit, maar ook de songs van het tweetal hebben duidelijk aan kracht en diepgang gewonnen. De instrumentatie is zoals gezegd voller dan in het verleden, maar desondanks draait alles om de betoverende stemmen van de zusjes Söderberg, wat voor de zoveelste keer illustreert wat een geweldig producer Mike Mogis is. First Aid Kit had zowel met haar debuut EP als met haar volledige debuut niet veel tijd nodig om me te verleiden, maar bij beluistering van The Lion’s Roar was ik al na een paar minuten om. Sindsdien is de plaat alleen maar mooier en indrukwekkender geworden en kan ik al bijna niet meer zonder. De twee Zweedse engeltjes betoveren met sprookjesachtige folksong, verleiden met zwoel en zuidelijk klinkende country en maken je dag definitief goed met een aantal onweerstaanbare kampvuursongs met inhoud. The Lion’s Roar is een plaat om vreselijk verliefd op te worden, maar is veel meer dan een paar lentekriebels. Het is een liefde die nog wel eens heel lang stand kan houden. Heerlijk. Erwin Zijleman

Hospital Bombers - At Budokan

2012-01-20T17:00:00.000+01:00

Hospital Bombers is een Nederlandse band die voor haar tweede plaat de briljante titel At Budokan heeft verzonnen. Het is een titel die me mee terugneemt naar de jaren 70, toen menig rockband van naam en (en meestal wat teruglopende) faam haar dubbele live-LP bij voorkeur opnam in de Japanse poptempel vol gillende meiden en vervolgens voorzag van de titel At Budokan. De nieuwe plaat van de Hospital Bombers heeft niets te maken met rockmuziek uit de jaren 70 en werd ook niet live opgenomen in de beroemdste concerthal in Tokyo. Hospital Bombers maakt ook op haar tweede plaat weer muziek die zich lastig laat omschrijven. Wanneer ik het probeer kan ik niet om kreten als indie, lo-fi en folkpop heen en daarom maak ik er maar lo-fi indie folkpop van. Hospital Bombers maakt op At Budokan lekker eigenzinnige popliedjes met een geheel eigen geluid. Dat eigen geluid wordt voor een belangrijk deel bepaald door de zeer voorname rol die de viool heeft gekregen, maar ook de stekelige gitaarloopjes en de uitstekende zang dragen bij aan de overtuigingskracht waarmee Hospital Bombers zich op At Budokan presenteert. Hospital Bombers maakt muziek die direct bekend en aangenaam in de oren klinkt, maar desondanks laat de muziek van de band zich lastig vergelijken met de muziek van andere bands en stranden pogingen bij weinig zinvolle vergelijkingen als "The Velvet Underground op een Belle & Sebastian Tribute plaat" (of andersom natuurlijk) of als "The Mountain Goats op het Nederlandse platteland". Het zijn steeds vergelijkingen die maar even stand houden, want net wanneer je denkt dat de Hospital Bombers het pad in de richting van donkere folk zijn ingeslagen, komt de band op de proppen met een vrolijke popsong vol Motown invloeden. En zo valt er steeds weer wat nieuws te beleven op At Budokan. Hospital Bombers maakt muziek die lekker rammelt, maar steeds weer blijkt gegoten in knap in elkaar zittende en vrijwel zonder uitzondering behoorlijk onweerstaanbare popliedjes. Ondanks de kritische teksten en de melancholische vioolklanken is At Budokan een opgewekte plaat, die weliswaar mijlenver is verwijderd van de perfecte lentepop die Excelsior in het verleden uitbracht, maar toch de zon voorzichtig laat schijnen. At Budokan is me inmiddels behoorlijk dierbaar en is als je het mij vraagt een plaat die zich kan meten met die van de internationale concurrentie. De zoveelste parel in de schatkist van Excelsior en een prachtig begin van de muzikale lente van 2012. Erwin Zijleman

The Big Pink - Future This

2012-01-19T15:00:00.000+01:00

De Britse Band The Big Pink debuteerde ruim tweeënhalf jaar geleden met het bijzonder overtuigende A Brief History Of Love. Op basis van de naam van de band had ik een eerbetoon aan The Band verwacht, maar wat ik kreeg was een opwindende mix van shoegaze, noiserock, doompop, synthpop en postpunk, die het beste van The Jesus & Mary Chain, My Bloody Valentine, Ride, Cocteau Twins, The Psychedelic Furs, The Beatles, New Order, M83 en Orchestral Manoeuvres In The Dark leek te verenigen. Met Future This komt The Big Pink eindelijk op de proppen met de echte opvolger van het imponerende A Brief History Of Love (de plaat met remixen uit 2010 tel ik niet mee) en mijn verwachtingen waren dan ook hooggespannen. In eerste instantie kon Future This niet voldoen aan deze verwachtingen en viel de plaat me zelfs vies tegen. Dat heeft vooral te maken met het ambitieniveau van The Big Pink. Op A Brief History Of Love mikten Robbie Furze en Milo Cordell op de kleinschalige en lekker eigenwijze indiescene, maar dit keer gaat men voor het grote publiek. De kleine vieze concertzaaltjes in het centrum van Londen worden in een keer verruild voor het Wembley Stadium of de O2 Arena en dat is wel even slikken. Future This klinkt aanzienlijk grootser en een stuk minder spannend dan zijn voorganger. Het is een plaat die als een stoomwals over je heen moet komen, maar op mij had de plaat in eerste instantie nauwelijks effect. Inmiddels moet ik The Big Pink wat meer krediet geven. Future This kiest weliswaar schaamteloos voor het grote publiek, maar de plaat is uiteindelijk toch een stuk spannender dan je op het eerste gehoor zult ervaren. Wat je in eerste instantie hoort is een geluid dat het moet hebben van (goedkoop) effectbejag. Beukende drums, overdadige synths, aanstekelijke refreinen. Niet langer invloeden uit de shoegaze en noiserock, maar een snufje R&B en vooral heel veel pop. Van de namen die ik hierboven heb genoemd, is met een beetje fantasie alleen Orchestral Manoevres In The Dark nog over en zij hebben gezelschap gekregen van The Stone Roses, Depeche Mode, Tears For Fears en zelfs The Killers. Als ik kwaad wil kan ik hier nog wel wat mindere goden uit de 80s aan toevoegen, maar dat doe ik maar niet. Hoewel er ook na herhaalde beluistering nog een aantal tracks op de plaat staan die me niet heel veel doen, heeft The Big Pink me met een aantal andere tracks overtuigd. Juist in de op het eerste gehoor bijna saaie tracks zijn allerlei invloeden verstopt, met zo hier en daar een geniale vinding als het subtiel verwerken van een sample van Laurie Anderson’s O Superman. Future This is lang niet zo goed als zijn terecht bewierookte voorganger, maar het is wel een plaat die kan groeien en daarom niet zomaar terzijde kan worden geschoven. De tijd zal vervolgens wel uitwijzen of Future This een miskleun is of een bescheiden krentje in de pop. Voorlopig geef ik de twee Londenaren het voordeel van de twijfel. Erwin Zijleman

Alex Chilton - Free Again: The 1970 Sessions

2012-01-18T17:00:00.002+01:00

Omdat de trouwe cd kopers over het algemeen de 35 zijn gepasseerd, verschijnen er de afgelopen jaren opvallend veel fraaie reissues en platen met nieuw opgedoken materiaal van al lang vergeten muzikanten. Dat is een aardige meevaller voor de echte muziekliefhebber, want veel muziek die voorgoed in de archieven leek verdwenen of niet op cd beschikbaar was, verschijnt nu toch nog op cd, vaak nog in een fraai uitgevoerde versie ook. Het geldt ook voor de opnamen die de in 2010 overleden Alex Chilton maakte rond 1970. Voor een ieder bij wie de naam Alex Chilton niet direct een belletje doet rinkelen: Alex Chilton maakte in de jaren 60 deel uit van de blue-eyed soulband The Box Tops (vooral bekend van The Letter), timmerde in de jaren 70 aan de weg met het legendarische en achteraf bezien bijzonder invloedrijke Big Star, maakte hierna een aantal interessante maar over het algemeen onbegrepen soloplaten en keerde in de jaren 90 en de jaren 00 nogmaals terug met Big Star, voordat zijn hart het in 2010 begaf na een leven waarin Alex Chilton het maken van geniale muziek afwisselde met donkere perioden vol ellende en drankmisbruik. De muziek die Alex Chilton rond 1970 maakte is nu verzameld op Free Again: The 1970 Sessions. Het is muziek die Alex Chilton bij voorkeur direct in 1970 had uitgebracht, maar zijn contract met The Box Tops stond dit niet toe. Een deel van de opnamen verscheen al in 1996 op cd, maar Free Again: The 1970 Sessions is een stuk completer en bovendien fraaier uitgevoerd. Free Again is meer dan een plaat met interessante popmuziek van een helaas al weer bijna vergeten genie. De tracks op Free Again laten zich immers beluisteren als de brug tussen de hitgevoelige popmuziek van The Box Tops en de veel invloedrijkere rootsy powerpop van Big Star. Het is bijzonder knap hoe Alex Chilton, op het moment van deze opnamen pas 19 jaar oud, Britse en Amerikaanse muziek combineert (op een moment dat dat nog niet gewoon was) en zowel uit de voeten kan met pop, soul en rhythm & blues als met powerpop en rock ’n roll. Niet alle tracks op Free Again zijn even goed uitgewerkt en in een aantal gevallen gaat het zelfs om niet veel meer dan ruwe demo’s, maar de luistervaring die deze plaat biedt is op zijn minst fascinerend. Free Again laat een in alle opzichten groot muzikant horen die nog zoekende is naar de grootse vorm. Deze zou voor het eerst worden geëtaleerd op het debuut van Big Star uit 1972 (de eerste drie platen van Big Star moet eigenlijk iedere muziekliefhebber in huis hebben), maar ook op Free Again steekt Chilton bij vlagen in een geweldige vorm. Free Again is alles bij elkaar genomen misschien niet veel meer dan een voetnoot in de geschiedenis van de popmuziek, maar het is er wel een die het verdiend om uitvoerig bestudeerd te worden. Erwin Zijleman

Lisa Hannigan - Passenger

2012-01-17T15:45:00.001+01:00

Ik was eind vorig jaar wat te vroeg met mijn recensie van de nieuwe plaat van Lisa Hannigan. De plaat lag in Engeland weliswaar in de winkel, maar moest nog wachten op een Nederlandse release. Inmiddels is de plaat ook hier verkrijgbaar. Alle reden om nogmaals stil te staan bij deze mooie plaat. Lisa Hannigan trok een paar jaar geleden aandacht als de achtergrondzangeres van Damien Rice op diens legendarische debuut O en begon hierna aan een solocarrière. Haar debuut Sea Sew werd in 2008 groots onthaald, kreeg zeer positieve recensies en in Engeland zelfs een Mercury Music Prize nominatie, maar sinds de release van haar tweede plaat Passenger, inmiddels al weer een maand geleden, vind ik het (met name in Nederland) opvallend stil rond Lisa Hannigan. Aan de kwaliteit van de plaat zal het niet liggen, want ik vind Passenger persoonlijk nog een stuk beter dan het al zo geprezen debuut. Misschien ligt het aan de toegankelijkheid van de plaat, want vergeleken met Sea Sew is Passenger een veel toegankelijkere plaat die openlijk flirt met invloeden uit de pop. Waar Sea Sew een betrekkelijk sobere en folky plaat was, pakt Passenger hier en daar flink uit met sprankelende popliedjes met opvallende ritmes, een lekker vol klankentapijt en een steeds verder opbouwende spanning. Ik zat en zit op het puntje van mijn stoel bij de songs van Lisa Hannigan nieuwe stijl, maar ben wel blij dat ze haar wat rustigere en meer folky kant niet is vergeten. Passenger bevat ook een paar fluisterzachte folksongs (waaronder een prachtig duet met Ray LaMontagne) die ook op haar debuut hadden kunnen staan. Het contrast tussen de uiterst sobere folksongs aan de ene kant en de speelsere popliedjes aan de andere kant, is wat mij betreft de kracht van Passenger. Het ene moment hoor je muziek die ook van Leslie Feist, Fiona Apple, PJ Harvey of zelfs Florence & The Machine had kunnen zijn, het volgende moment hoor je verstilde folksongs die herinneren aan Sandy Denny, Joni Mitchell of, wat dichter bij het heden, Marissa Nadler. Ondanks de grote veelzijdigheid is Passenger zeker geen allegaartje. Alle songs hebben de prachtige stem van Lisa Hannigan, volgens mij een van de mooiste stemmen uit de popmuziek van het moment, als bindend element en hiernaast drukt Lisa Hannigan op alle songs haar eigenzinnige stempel. Het is lastig om te kiezen tussen de ingetogen fluisterliedjes en de veel uitbundigere popliedjes, maar dat hoeft ook niet. Het ene moment heb je behoefte aan lieflijke luisterliedjes, het volgende moment vraagt de geest juist om avontuurlijke en veelkleurige popsongs. In eerste instantie schakelde ik tussen de songs van mijn keuze, maar Passenger is een plaat die uiteindelijk zelf de regie neemt, waarna de beide Lisa Hannigan varianten je weten te verleiden. Passenger is een plaat vol songs van hoge kwaliteit, die zich weten te onderscheiden door de fraaie instrumentatie en de prachtige vocalen. De sprankelende en trefzekere productie van niemand minder dan Joe Henry is de kers op de taart. Lisa Hannigan maakt met Passenger de enorme belofte van haar debuut meer dan waar en verdient alleen maar lof. Dat deze lof tot dusver is uitgebleven is onbegrijpelijk. Erwin Zijleman

Laura Gibson - La Grande

2012-01-16T16:30:00.000+01:00

Laura Gibson brak bijna drie jaar geleden door met het prachtige Beast Of Sesaons. De buitengewoon ingetogen folkplaat van de jonge Amerikaanse singer-songwriter verscheen op een moment dat neo-folkies geen kwaad konden doen bij de critici, waardoor Beast Of Seasons met louter superlatieven werd binnengehaald door diezelfde critici en uiteindelijk in behoorlijk brede kring werd opgepikt. Inmiddels zijn we drie jaar verder en zijn neo-folkies al lang niet meer zeker van een positief onthaal door de critici en het publiek. Of Laura Gibson zich ook zorgen moet gaan maken durf ik echter te betwijfelen, want de opvolger van Beast Of Seasons, La Grande, is een hele mooie en overtuigende plaat die zich bovendien niet beperkt tot de strakke kaders van de neo-folk. Voor de opname van La Grande sloot Laura Gibson zich, na het toch wel wat onverwachte succes van haar vorige plaat, op in het gelijknamige dorp in het Noordwesten van de Verenigde Staten. Ver van de bewoonde wereld en haar dynamische thuisbasis Portland vond ze in La Grande, Oregon, de rust en inspiratie om afstand te nemen van Beast Of Seasons en nieuwe muzikale wegen in te slaan. Dat laatste betekent overigens niet dat La Grande helemaal geen raakvlakken heeft met zijn voorganger. Ook La Grande bevat een aantal uiterst ingetogen folksongs waarin we het moeten doen met spaarzaam akoestisch gitaarspel en de breekbare fluisterzang van Laura Gibson. De meeste songs op de plaat klinken echter een stuk voller, wat voor een deel de verdienste is van de vele gastmuzikanten die op de plaat te horen zijn, waaronder leden van Calexico, The Decemberists en The Dodos. De plaat opent met de duister aandoende titeltrack, waarin opgejaagde percussie en het woestijngeluid van Calexico de sfeer bepalen. Het is een geluid wat ver is verwijderd van de Laura Gibson die we kennen, maar het past op een of andere manier wel. Ook de meeste andere songs op de plaat vallen op door het donkere en vaak bijna bezwerende of zelfs spookachtige geluid. Het is een geluid waarin de bijzondere stem van Laura Gibson goed gedijt. Het is nog altijd een stem die lijkt op die van folklegende Karen Dalton en soms zelfs raakt aan die van Joanna Newsom, al ligt de stem van Laura Gibson wel een stuk makkelijker en hierdoor lekkerder in het gehoor. Ondanks het feit dat er flink wat instrumenten uit de kast zijn getrokken voor deze plaat en er ook in productioneel opzicht behoorlijk aan is gesleuteld, klinken de meeste songs sober en intiem. De vocalen van Laura Gibson staan nog altijd centraal en dat is goed nieuws, al is het maar omdat de Amerikaanse vergeleken met haar debuut veel beter is gaan zingen. Ik was persoonlijk best tevreden geweest met Beast Of Seasons deel twee, maar ben zeer tevreden met het debuut van Laura Gibson nieuwe stijl. Met La Grande ontworstelt Laura Gibson zich aan het neo-folk genre en schaart ze zich onder de betere vrouwelijke singer-songwriters van het moment met een plaat die behoort tot de eerste lichtpuntjes van het muziekjaar 2012. Erwin Zijleman

The Little Willies - For The Good Times

2012-01-15T10:00:00.000+01:00

De critici hadden er destijds niet heel veel positieve woorden voor over, maar persoonlijk vond ik het debuut van het hobbyproject The Little Willies in 2006 best geslaagd. Nu hebben critici over het algemeen niet zoveel op met supergroepen en dat was het stempel dat The Little Willies kregen opgedrukt. Nu bestaat een supergroep wat mij betreft uit meerdere muzikanten van naam en faam, maar The Little Willies telt er als je het mij vraagt maar één. Deze is niet te vinden tussen de overigens buitengewoon competente muzikanten, maar staat achter de microfoon en luistert naar de naam Norah Jones. Het is volgens mij lastig om met een zangeres van het kaliber van Norah Jones een slechte plaat te maken en het debuut van The Little Willies was dat dan ook niet. Het vijf jaar na het debuut verschenen For The Good Times is, zoals de titel misschien al aangeeft, een poging om het goede gevoel van het debuut te laten herleven. Is de band hierin geslaagd? Als je de critici mag geloven niet, maar ik vind ook For The Good Times weer een hele lekkere plaat, zeker voor een mooie zondagmorgen of een late avond (en in de auto doet de plaat het overigens ook geweldig). For The Good Times volgt grotendeels hetzelfde recept als het recept dat werd gebruikt voor zijn voorganger, wat betekent dat de band een aantal klassiekers uit de bluegrass en de country heeft geselecteerd en vervolgens op vrij authentieke wijze vertolkt. For The Good Times klinkt als een stokoude plaat waarop traditionele country invloeden worden gecombineerd met een beetje jazz. Je moet er misschien van houden, maar ik vind het weer behoorlijk onweerstaanbaar, wat ten dele op het conto van de loom en ontspannen spelende band is te schrijven, maar uiteindelijk toch vooral de verdienste is van Norah Jones die wederom de sterren van de hemel zingt. De songkeuze is net als op het debuut opvallend en bevat songs van onder andere Loretta Lynn, Kris Kristofferson, Johnny Cash, Willie Nelson, Ralph Stanley en Dolly Parton. Het zijn stuk voor stuk songs waarmee je met een ongeïnspireerde vertolking keihard op je bek gaat, maar dat overkomt The Little Willies niet. For The Good Times klinkt op het eerste gehoor misschien als een ontspannen plaat die op een namiddag in elkaar is geknutseld door bevriende muzikanten tussen wie zich toevallig een wereldster bevindt, maar ondertussen klopt gewoon alles en ligt het niveau behoorlijk hoog. Het is heel makkelijk om deze plaat ongehoord terzijde te schuiven en af te doen als een oninteressant uitstapje van iemand die maar beter aan haar nieuwe plaat kan gaan werken. Het is veel lastiger om de plaat aan de kant te schuiven wanneer je hem een paar keer hebt gehoord, want na een paar keer horen is For The Good Times van The Littles Willies een behoorlijk verslavend tussendoortje dat het verlangen naar een nieuwe Norah Jones plaat inderdaad stevig aanwakkert, maar het lange wachten ook zeker verzacht. Erwin Zijleman

The Parlor Soldiers - When The Dust Settles

2012-01-13T15:00:00.002+01:00

The Parlor Soldiers is een alt-country band uit Fredericksburg, Virginia, die met When The Dust Settles een prima debuut heeft afgeleverd. De spil van de band wordt gevormd door Alex Culbreth en Karen Jonas die samen verantwoordelijk zijn voor de songs, de vocalen, het gitaarwerk en de percussie en voor de gelegenheid worden bijgestaan door een bassist. De plaat opent met een track waarin The Parlor Soldiers The Jayhawks naar de kroon steken met harmonieën die nog onweerstaanbaarder zijn dan die Mark Olson en Gary Louris, maar vervolgens blijkt de band van vele markten thuis. Over het algemeen genomen is de muziek van The Parlor Soldiers behoorlijk traditioneel en verrijkt de band haar alt-country met voorzichtige invloeden uit de Appalachen folk. De instrumentatie bestaat in vrijwel alle gevallen uit een lome en opvallend diepe dubbele bas, sober maar ruimtelijk gitaarspel, zeer eenvoudige en sobere percussie en de emotievolle en indringende vocalen van Alex Culbreth en Karen Jonas. In een beperkt aantal songs zijn de vocalen gelijk verdeeld, maar in de meeste tracks neemt een van de twee het voortouw en schuurt de ander hier heerlijk tegenaan. Ondanks mijn voorkeur voor vrouwenstemmen zijn de songs waarin Alex Culbreth de leadvocalen voor zijn rekening neemt mijn favorieten op deze plaat, al is dit voor een groot deel de verdienste van de heerlijke en voor mij volstrekt onweerstaanbare achtergrondvocalen van Karen Jonas. In de meeste songs ligt het tempo uiterst laag, maar When The Dust Settles (het titelnummer is trouwens wat mij betreft het hoogtepunt van de plaat) bevat ook een aantal buitenbeentjes als een fraai Johnny Cash eerbetoon, een song met blues invloeden en twee songs waarin de band haar liefde voor 50s rock ’n roll laat horen. Nergens is te horen dat het hier gaat om een debuut. De songs van The Parlor Soldiers zitten bijzonder knap in elkaar, klinken rauw en doorleefd, schuwen de tot op het bot uitgeklede songs niet, bieden ruim voldoende variatie en vertellen ook nog eens prachtige verhalen die je meenemen op een road trip door de Verenigde Staten. When The Dust Settles is een plaat vol melancholie die liefhebbers van de betere alt-country alleen maar diep onder de huid kan raken. Aan het begin van deze recensie noemde ik When The Dust Settles al een prima debuut, maar hiermee doe ik The Parlor Soldiers eigenlijk flink tekort. Het debuut van The Parlor Soldiers is een van de betere alt-country platen van de afgelopen maanden of zelfs jaren en kan alleen maar de start zijn van een mooie carrière in dit toch wat doodgebloede genre, dat dankzij deze band uit Virginia opeens weer springlevend is. Vrijdag de dertiende een dag vol pech en ongeluk? Dit jaar niet! Erwin Zijleman

When The Dust Settles van The Parlor Soldiers ligt in Nederland helaas nog niet in de winkel. Voor 10 US Dollar (dat is nog geen 8 euro) koop je op Bandcamp pagina van de band echter een digitale editie van het album in een prima geluidskwaliteit: http://theparlorsoldiers.bandcamp.com/. Koopje!

LUIK - Owls

2012-01-12T14:00:00.000+01:00

Het muziekjaar 2012 is nog maar net begonnen, maar wanneer het gaat om platen van eigen bodem ligt de lat binnen twee weken meteen ontiegelijk hoog. Na de prachtplaat van Blaudzun vorige week, is het deze week de uit Rotterdam afkomstige band LUIK dat met een hele overtuigende plaat op de proppen komt. Het debuut van de band doet verlangen naar de beloofde horrorwinter die maar niet komt, want met Owls ligt de perfecte soundtrack op ons te wachten. De band omschrijft haar muziek zelf als slowcore en bedroom-indiepop en vergelijkt zichzelf met bands als Low, Beach House en Sparklehorse. Persoonlijk moest ik bij eerste beluistering van Owls vooral aan Pink Floyd denken, wat mij betreft ook geen vergelijking is om je voor het schamen. De muziek van LUIK sleept zich uiterst langzaam voort en heeft een aardedonkere ondertoon. Op de donkere basis liggen twee lagen waarvan er een uit prachtige en heel soms grillige gitaarlijnen bestaat en de ander uit heerlijk dromerige vocalen. Het zijn vooral de vocalen die me aan Pink Floyd doen denken, terwijl het gitaarwerk inderdaad meer in de buurt komt bij dat van Slowcore bands als Low en Codeine. Ik vind slowcore altijd een wat tricky genre, want verveling ligt snel op de loer. LUIK weet deze op de loer liggende verveling echter moeiteloos te pareren met een serie songs die bol staan van de onderhuidse spanning en avontuur. Owls beschikt over een prachtig heldergeluid waarin de doffe en donkere bassen prachtig contrasteren met de heldere gitaarlijnen en incidentele accenten van andere instrumenten. Het is een geluid met heel veel open ruimte, waardoor je makkelijk wegdroomt bij de muziek van LUIK, maar van in slaap vallen is geen moment sprake. Ondanks het lage tempo en het niet heel sterk variërende recept, is Owls een plaat die je direct bij de eerste noten vastgrijpt en pas weer los laat wanneer de laatste tonen wegsterven. Er zijn niet heel veel platen in dit genre die ik graag twee keer achter elkaar zou willen horen, maar van Owls krijg ik maar geen genoeg en vooralsnog groeit de plaat alleen maar. Met betrekkelijk eenvoudige middelen maakt LUIK bedwelmende muziek met een enorme impact. Ik verlang bijna naar weken vol dikke pakken sneeuw en temperaturen ver beneden het vriespunt, omdat dit een omgeving is waarin de muziek van LUIK waarschijnlijk goed zal gedijen, al sluit ik ook niet uit dat Owls het uitstekend doet bij een ontluikend zonnetje en een zacht lentebriesje. Met Owls heeft LUIK een ongelooflijk knap en aangenaam debuut afgeleverd, dat zowel nationaal als internationaal de concurrentie aan kan gaan en het predicaat bescheiden meesterwerk in alle opzichten verdient. Erwin Zijleman

Allard Robert - Showbizz Friends

2012-01-11T17:00:00.011+01:00

Het getuigt van enig lef om, in een tijd waarin de inkomsten in de muziekindustrie terug lopen en het bovendien mogelijk is om met een eenvoudige MacBook en een niet al te prijzig softwarepakket een goed klinkende plaat op te nemen, een professionele muziekstudio te starten. Het getuigt van nog veel meer lef om direct ook maar een nieuw platenlabel te beginnen. De eigenaars van de Unicorn Studios onder de rook van Den Haag deden het en hebben inmiddels ook hun eerste plaat uitgebracht: Showbizz Friends van ene Allard Robert. Deze Allard Robert kocht een jaar of dertig geleden zijn eerste LP en werd verliefd op de muziek van The Beatles, al bleek de LP die hij als 11-jarige zo enthousiast had aangeschaft uiteindelijk niet van The Beatles, maar van The Rutles; een zeer geslaagde Beatles-parodie van Monthy Python’s Eric Idle, die in 1978 onverwacht een geweldige plaat maakte. Sindsdien droomde Allard Robert er van om zijn eigen plaat te maken. Dan is het niet handig om je professioneel te bekwamen in het bespelen van de (Franse) hoorn, al waren de Fab Four ook niet vies van dit instrument. Ruim 30 jaar na de aankoop van het debuut van The Rutles, dat inmiddels een collector’s item en een klassieker is geworden, is de droom van Allard Robert toch nog uit gekomen. Samen met wat muzikale vrienden met een lang verleden in de Nederlandse muziekscene werd Showbizz Friends opgenomen in de Unicorn Studios. De plaat opent met een track die me vooral aan 10CC doet denken, net als The Rutles een band die zich flink liet inspireren door het werk van The Beatles, maar vervolgt met een track met vooral countryinvloeden. Wanneer de hoorn opduikt in de derde track wordt voor het eerst echt duidelijk hoeveel invloed de muziek van The Rutles (lees: The Beatles) heeft gehad op de jonge Allard Robert. Vanaf dat moment begint Showbizz Friends te groeien en wordt de plaat steeds leuker. Showbizz Friends bevat vanaf dat moment vooral Beatlesque popsongs met hier en daar wat invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek en een complete bigband in de track waarmee de plaat wordt afgesloten. Allard Robert is zeker niet de eerste die zich heeft laten inspireren door het werk van The Beatles, maar net als The Rutles slaagt hij er in om een eigen draai te geven aan de invloeden van de Fab Four. Showbizz Friends is misschien niet de meest vernieuwende plaat die de afgelopen tijd is verschenen, maar het is wat mij betreft wel een echte feelgood plaat, die ook in muzikaal opzicht het een en ander te bieden heeft. En voor een ieder die denkt dat je met een MacBook een net zo goed klinkende plaat opneemt als in een professionele studio: luister eens naar deze plaat. Erwin Zijleman

Fatoumata Diawara - Fatou

2012-01-10T15:45:00.004+01:00

Ik ben niet heel goed thuis in de wereldmuziek en ga daarom vooral af op de mening van anderen wanneer het gaat om platen in dit bijzonder brede genre. Wanneer ik een handvol positieve recensies over een plaat heb gelezen, ga ik meestal wel even luisteren en vaak vind ik het nog goed ook. Fatou van Fatoumata Diawara heb ik tot dusver steeds laten liggen, terwijl ik ondertussen minstens een dozijn bijzonder positieve recensies over het debuut van de uit Afrikaanse muzikante heb gelezen. Fatoumata Diawara heeft flink wat kilometers af moeten leggen voor Fatou kon worden opgenomen. Ze werd als kind van Malinese ouders geboren in Ivoorkust waar ze ook opgroeide, maakte enige tijd deel uit van een theatergezelschap in Parijs en maakte via een logeerpartij bij een tante kennis met de rijke muziekscene in het Malinsese Bamako. Fatoumata Diawara was de afgelopen jaren al veelvuldig te horen op platen van anderen (onder andere op die van Damon Albarn en Cheikh Lo), maar heeft inmiddels haar eigen plekje in de spotlights veroverd. De muziek van Fatoumata Diawara wordt wel vergeleken met die van Rokia Traore; wat mij betreft één van de grootste talenten in het genre. Hoewel ik wel overeenkomsten hoor tussen de muziek van beide dames, hoor ik uiteindelijk toch vooral verschillen. De muziek van Roki Traore is een stuk traditioneler dan die van Fatoumata Diaware en bevat bovendien meer invloeden uit de Mali blues. De muziek van Fatoumata Diawara zit zowel qua instrumentatie als qua arrangementen en songstructuren dichter tegen de Westerse singer-songwriter en soulmuziek aan, al verloochent Fatoumata Diaware haar Afrikaanse afkomst zeker niet. Fatou laat zich beluisteren als een mix van Joni Mitchell, Tracy Chapman en India.Arie; een mix die vervolgens is overgoten met een typisch Afrikaans sausje. Fatou bevat een aantal folky tracks, een aantal tracks met invloeden uit de jazz en soul, en een aantal meer popgeoriënteerde tracks. In al deze tracks spelen het eenvoudige maar stuwende akoestische gitaarspel, jazzy gitaarriedels, spaarzaam pianospel en de heerlijk warme vocalen van Fatoumata Diawara de hoofdrol. Het Afrikaanse sausje bestaat uit de in een lokale Malinese taal gezongen teksten, de Afrikaans aandoende percussie en de uiterst subtiele bijdragen van een aantal Afrikaanse instrumenten, waaronder uiteraard de door virtuoos Toumani Diabate bespeelde kora. Fatoumata Diawara vertolkt songs die bijzonder aangenaam in het gehoor liggen, maar ze heeft ook zeker wat te vertellen. De vertaalde teksten in het cd-boekje zijn maatschappijkritisch van aard en nemen stelling tegen zaken als gearrangeerde huwelijken, vrouwenbesnijdenis, illegale migratie, oorlogen en corruptie, maar ook sobere liefdesliedjes worden door Fatoumata Diaware niet geschuwd. Dat Fatou wordt gerekend tot de beste wereldmuziek platen van 2011 is wat mij betreft volkomen terecht, al zou ik liever zien dat het etiket wereldmuziek voor een keer achterwege wordt gelaten, zodat de plaat de brede aandacht krijgt die hij verdient. Erwin Zijleman

The Maccabees - Given To The Wild

2012-01-09T17:00:00.000+01:00

De Britse band The Maccabees maakte twee jaar geleden met Wall Of Arms een plaat die ik pas na vele maanden op de juiste waarde wist te schatten, waarna de aanstekelijke mix van Talking Heads, Gang Of Four, The Futureheads, The Arcade Fire en The Fall lange tijd behoorlijk onweerstaanbaar bleek. Dit keer ben ik er wat eerder bij, want de derde plaat van de band, Given To The Wild, ligt pas een paar dagen in de winkel. Given To The Wild klinkt totaal anders dan zijn twee voorgangers. Waar The Maccabees zich tot dusver grotendeels beperkten tot stekelige en springerige popliedjes horen we dit keer een veel ruimtelijker geluid, dat in de grotendeels instrumentale openingstrack bijna aan Coldplay doet denken. In de track die volgt dringt de vergelijking met Snow Patrol zich op en weet je eigenlijk al dat de eigenwijze pop van Wall Of Arms definitief tot het verleden behoort. Dat is aan de ene kant jammer, al hebben The Maccabees op hun nieuwe plaat meer een eigen geluid dan op de twee voorgangers. De genoemde vergelijking met Coldplay en Snow Patrol dringt zich in meerdere tracks op. In deze epische en soms bijna pompeuze tracks met dromerige zang en hoge muren van gitaren en synths raakt de muziek van The Maccabees ook nog steeds aan The Arcade Fire, waardoor de tracks een stuk dynamischer en toch ook ongepolijster zijn dan die van stadionvullers als Coldplay en Snow Patrol. Dat The Maccabees hun oude streken nog niet verleerd zijn blijkt eigenlijk slechts uit de nieuwe single Pelican, die een weinig representatief beeld van de nieuwe plaat geeft. Voor een ieder die Wall Of Arms twee jaar geleden heeft gekoesterd als een geweldige popplaat is het vele malen zwaardere Given To The Wild waarschijnlijk flink wennen, en in een aantal gevallen zelfs niet om aan te horen, maar wanneer je de tijd neemt voor deze plaat hoor je dat The Maccabees nog altijd heel veel te bieden hebben en absoluut meer doen dan een poging ondernemen om in de voetsporen van de twee eerder genoemde grote voorbeelden te treden. The Maccabees slagen er op Given To The Wild in om dromerige muziek te maken die toch groots en meeslepend klinkt en weten bovendien atmosferische klanken te verbinden met nog altijd stekelig gitaarwerk. Het vreemde is dat ik in eerste instantie vrijwel niets meer hoorde van de invloeden die op Wall Of Arms domineerden, maar bij herhaalde beluistering duiken ze toch weer een voor een op en hoor ik hier en daar ook iets van Elbow of zelfs een beetje Bowie. Given To The Wild is een plaat die steeds weer nieuwe dingen laat horen en wat mij betreft alleen maar beter wordt. The Maccabees durven zich op hun nieuwe plaat te vernieuwen en dat dwingt respect af, zeker wanneer blijkt dat de grootse muziek op Given To The Wild bij herhaalde beluistering over steeds meer toverkracht blijkt te beschikken. Erwin Zijleman

Abigail Washburn - City Of Refuge

2012-01-08T10:00:00.000+01:00

Net zoals je niet eindeloos mensen gelukkig nieuwjaar kunt blijven wensen, moet je ook de jaarlijstjes over het afgelopen jaar een keer loslaten. Driekoningen is misschien een goede grens, al ga ik daar dit jaar twee dagen overheen. Het slotakkoord wanneer het gaat om jaarlijstjes is uiteraard van de hand van Metacritic; een website die (jaar)lijstjes op bijna wetenschappelijke wijze benadert. Uit de jaarlijst over 2011 (http://www.metacritic.com/feature/best-albums-of-2011) kun je misschien opmaken dat 2011 een vrij mager muziekjaar was, maar je kunt er ook iets leuks uitpikken. Ik vond dat leuks helemaal onderaan in de lijst, waar ik Abigail Washburn tegen kwam. Ik ontdekte de Amerikaanse een jaar of zes geleden toen haar uitstekende debuut Song Of The Traveling Daughter verscheen; een sobere plaat met invloeden uit de folk, bluegrass en Chinese muziek en een onbetwiste hoofdrol voor de banjo van Abigail Washburn. Omdat één banjoplaat in de kast wel genoeg is, ben ik Abigail Washburn sindsdien uit het oog verloren en heb ik haar tweede en derde plaat gemist. De derde heb ik dankzij Metacritic alsnog ontdekt en daar ben ik de Amerikaanse lijstjes site dankbaar om. Op City Of Refuge bewijst Abigail Washburn immers dat ze veel meer kan dan zeer verdienstelijk banjo spelen. City Of Refuge is vergeleken met haar debuut een buitengewoon veelzijdige plaat waarop de songs het hebben gewonnen van de banjo. Voor City Of Refuge heeft Abigail Washburn een beroep gedaan op de productionele vaardigheden van Tucker Martine (Sufjan Stevens, The Decemberists, Laura Veirs) en dat is een verstandige keuze geweest. Tucker Martine heeft de muziek van Abigail Washburn voorzien van een mooi helder geluid, waarin de stem van de Amerikaanse naar de voorgrond is gehaald en de banjo genoegen moet nemen met een plekje op de tweede rij. Abigail Washburn blijkt te beschikken over een prachtige stem, die het goed doet in wat meer ingetogen folksongs. Het zijn folksongs met een vleugje jazz en country die keer op keer prachtig zijn georkestreerd en naast banjo ook prominente bijdragen van piano, gitaar, strijkers en Chinese instrumenten bevatten. Met name het Chinese tintje geeft de stemmige folk van Abigail Washburn een geheel eigen karakter en het is een karakter dat mij zeer aanspreekt. Song Of The Traveling Daughter was uiteindelijk toch een plaat voor de echte liefhebber, maar City Of Refuge is een plaat die in veel bredere kring gewaardeerd zal worden. De derde van Abigail Washburn is min of meer verplichte kost voor een ieder die de stokoude folk uit de Appalachen koestert of een zwak heeft voor Gillian Welch, maar ook liefhebbers van folk die zich vernieuwt zijn vanwege de spaarzaam opduikende Chinese invloeden bij Abigail Washburn aan het juiste adres. Het feit dat de plaat opduikt in de jaarlijst van Metacritic betekent dat de Amerikaanse critici, die deze lijst voor een belangrijk deel bepalen, de laatste plaat van de singer-songwriter uit Illinois op de juiste waarde hebben weten te schatten, maar in Europa hebben we volgens mij zitten slapen. De comebackplaat van Gillian Welch heeft de lat in het genre vorig jaar aardig hoog gelegd, maar Abigail Washburn komt heel dicht in de buurt. Heel erg dicht en misschien gaat ze er zelfs wel overheen. Erwin Zijleman

Blaudzun - Heavy Flowers

2012-01-06T10:00:00.000+01:00

2012 is pas een paar dagen oud, maar de eerste belangrijke release van het jaar ligt vandaag al in de winkel. Deze release komt op naam van de Nederlander Johannes Sigmond, die we natuurlijk beter kennen als Blaudzun. Blaudzun debuteerde in 2008 met een hele mooie plaat vol stemmige folkliedjes en wist deze twee jaar later op alle fronten te overtreffen met het werkelijk prachtige Seadrift Soundmachine. Vorig jaar moesten we het doen met de mooie DVD Il Lombardia (waarop de beelden het wat mij betreft wonnen van de muziek), maar Heavy Flowers is de ware opvolger van Seadrift Soundmachine. Hoewel Blaudzun muziek maakt die je pas na een tijdje op de juiste waarde kunt schatten, wist ik direct bij eerste beluistering dat Blaudzun er met Heavy Flowers wederom in is geslaagd om de lat een flink stukje hoger te leggen. Vergeleken met Seadrift Soundmachine klinkt Heavy Flowers wat voller en misschien iets lichtvoetiger en bovendien ligt het tempo vaak wat hoger, maar gelukkig is de emotionele impact van de muziek van Blaudzun nog net zo groot als op de twee vorige platen. Blaudzun maakt nog altijd buitengewoon stemmige muziek die naar een hoger plan wordt getild door zijn van emotie overlopende stem. Vergeleken met Seadrift Soundmachine heeft Blaudzun nog wat extra ingrediënten toegevoegd aan zijn muziek, waardoor deze nog voller klinkt, zonder dat dit ten koste is gegaan van de trefzekerheid. Opener Flame On My Head zet direct de toon met aanzwellende strijkers, onrustige percussie en vocalen vol melancholie, maar de plaat bevat ook een aantal minder zware tracks. De muziek van Blaudzun lijkt meer dan in het verleden op die van Sixteen Horsepower, met name wanneer een banjo opduikt en Johannes Sigmond zijn demonen niet helemaal onder controle heeft. Minstens net zo vaak is Blaudzun echter mijlenver verwijderd van de donkere alt-country van de band uit Houston en worden we getrakteerd op grootse popmuziek waarvoor Bowie zich in zijn glamrock jaren niet zou hebben geschaamd en die me bovendien heel vaak doet denken aan de muziek van The Arcade Fire en/of Radiohead. In het verleden duurde het wel even voor ik de puzzelstukjes van een Blaudzun plaat in elkaar kon passen en hield ik ook wel wat stukjes over, maar dit keer valt alles bijna direct op zijn plaats. Heavy Flowers bevat een aantal grootse songs die de aandacht trekken vanwege de hele bijzondere instrumentatie en arrangementen, de bijna getergde vocalen en de totale overgave waarmee ze worden vertolkt. Ondanks het feit dat de plaat dit keer sneller overtuigt dan we van Blaudzun gewend zijn, is ook Heavy Flowers weer een onvervalste groeiplaat. Het zou idioot zijn om nauwelijks een week in het nieuwe jaar al te spreken van één van de mooiste platen van 2012, maar voorlopig moet ik nog maar zien wie hier overheen komt. Blaudzun maakte al een veelbelovende en een geweldige plaat, maar is nu op de proppen gekomen met een waar meesterwerk. Prachtig. Erwin Zijleman

M83 - Hurry Up, We're Dreaming

2012-01-05T10:00:00.000+01:00

Het Franse M83 maakt inmiddels al een aantal jaren platen die de hemel in zijn geprezen door de critici, maar buiten het in 2008 verschenen Saturdays=Youth heeft de muziek van de band rond Anthony Gonzalez mijn cd speler nooit weten te halen. Omdat Saturdays=Youth ook geen onuitwisbare indruk op me wist te maken, heb ik de release van het uit twee cd’s bestaande Hurry Up, We’re Dreaming vorig jaar aan me voorbij laten gaan. Omdat de plaat uiteindelijk de derde plaat van de jaarlijst van Pitchfork wist te halen en ook in veel andere jaarlijsten hoog scoorde, heb ik de plaat toch maar eens beluisterd. Ik zal er niet omheen draaien: Hurry Up, We’re Dreaming heeft me compleet van mijn sokken geblazen en is mijn persoonlijke favoriet van het moment. Hurry Up, We’re Dreaming opent met een zwaar, elektronisch, lang en wat pretentieus intro waarin Zola Jesus voor de vocalen zorgt, maar betovert vervolgens met twee perfecte synthpopliedjes die zich kunnen meten met het beste van Depeche Mode (een band die ik in tegenstelling tot de meeste critici wel bewonder). Hierna schakelt Anthony Gonzalez twee cd’s lang op fascinerende wijze tussen ambient, chillwave, 70s synthesizermuziek, 80s synthpop en een beetje Krautrock. Hurry Up, We’re Dreaming bevat een aantal sober klinkende songs, maar de meeste songs moeten het hebben van een groots, meeslepend en soms bijna overweldigend en bombastisch klankentapijt waarin allerlei synths domineren. Deze synths komen in zoveel lagen op je af dat de muziek van M83 een bijna hypnotiserend effect heeft, wat alleen maar wordt versterkt door de dromerige melodieën en lome vocalen. De muziek van de Fransen weet vaak te verbazen, maar zeker ook te vermaken, want de wat toegankelijkere songs van M83 zijn misschien nog wel verslavender dan die op van Within And Without van Washed Out; wat mij betreft de beste chillwave plaat van 2011. Er zijn niet veel bands die er in deze gejaagde tijden in slagen om twee cd’s lang de aandacht vast te houden, maar M83 slaagt hier dankzij de diversiteit en de onderhuidse spanning in haar muziek glansrijk in. Hurry Up, We’re Dreaming betovert ruim 70 minuten lang met een imponerende mix van Jean-Michel Jarre, Vangelis, Brian Eno, Pink Floyd, Depeche Mode, Talk Talk, Air, Washed Out en een flinke dosis Anthony Gonzalez. Het resultaat is een indrukwekkende luistertrip die ook bij herhaalde beluistering blijft fascineren. Pitchfork had het al met al bij het juiste eind en ik heb vorig jaar zitten slapen. Mea culpa. Erwin Zijleman

Charlene Soraia - Moonchild

2012-01-04T10:00:00.001+01:00

Charlene Soraia is een jonge Britse singer-songwriter die op de inmiddels fameuze BRIT school (voluit The London School for Performing Arts & Technology) heeft gezeten en daar de schoolbanken deelde met niemand minder dan Adele. Ik weet niet of het met haar beroemde klasgenoot te maken heeft, maar ik heb haar debuut cd Moonchild een tijdje geleden binnen gekregen met het stickertje pop op het doosje geplakt, waardoor de plaat op de spreekwoordelijke stapel terecht is gekomen. De plaat was daar waarschijnlijk nooit meer van af gekomen als een lezer van deze BLOG me niet had gewezen op deze plaat en me nieuwsgierig maakte door te melden dat Charlene Soraia een groot fan is van King Crimson; niet de meest voor de hand liggende keuze voor een jonge vrouw van net 23. Inmiddels weet ik dat er op Moonchild maar één track staat die het predicaat pop verdient en dat is de bijna Adele achtige en overigens erg mooie cover van The Calling’s Wherever You Will Go; ook bekend van een reclamespotje voor thee en daarom waarschijnlijk verantwoordelijk voor het onterechte stickertje op het doosje. Iedereen die Moonchild op basis van de single in huis heeft gehaald kan waarschijnlijk niet uit de voeten met de rest van de plaat, want de andere twaalf songs op Moonchild hebben niets met pop te maken. Opener When We Were Five maakt dit direct pijnlijk duidelijk door de luisteraar ruim zesenhalve minuut te trakteren op een complexe song zonder kop of staart waarin de psychedelisch aandoende instrumentatie wordt gedomineerd door een piep die bijna pijn doet aan je oren. Geen handige opener voor een jonge singer-songwriter die nog zieltjes moet winnen, maar door de mooie heldere stem van Charlene Soraia wilde ik absoluut meer horen. Niet alle songs op Moonchild zijn zo ontoegankelijk als de eerste track, maar echt makkelijk maakt Charlene Soraia het je nergens. Haar complexe songs zijn een mengeling van folk en jazz met een psychedelisch aandoende instrumentatie die teruggrijpt op haar jeugdliefdes King Crimson en Pink Floyd (van wie ze een korte sample heeft verwerkt in een van haar songs). In vrijwel alle songs is de instrumentatie gevarieerd (naast piano en gitaar maakt Charlene Soraia ook gebruik van blazers, strijkers en nauwelijks meer gebruikte elektronica, waaronder mellotrons) maar vrij sober, waardoor de fascinerende stem van Charlene Soraia alle ruimte krijgt. De jonge Britse is gezegend met een enorm bereik en kan hierdoor uit de voeten in zwoele jazzy songs, maar kan ook zo hoog zingen dat de pijngrens binnen bereik is. Charlene Soraia klinkt af en toe als een geschoolde en volwassen versie van Birdy, maar is nog een stuk eigenzinniger en getalenteerder, al is het maar omdat ze al haar songs zelf heeft geschreven. Makkelijk is het zoals gezegd niet, maar Moonchild is wel een plaat die zich steeds nadrukkelijk opdringt en uiteindelijk maar heel moeilijk is te weerstaan. Een buitengewoon fascinerende plaat van een groot talent. Ga dat horen. Erwin Zijleman

Girls - Father, Son, Holy Ghost

2012-01-03T10:00:00.000+01:00

De eerste releases van 2012 verschijnen pas aan het eind van deze week en dus is er nog steeds alle ruimte voor jaarlijstjestips en lezerstips. Father, Son, Holy Ghost van de Amerikaanse band Girls werd me niet alleen aanbevolen door twee lezers, maar haalde ook de top 20 in de jaarlijst van PopMatters en zelfs de top 5 in de jaarlijst van Pitchfork. Girls debuteerde twee jaar geleden met Album; een plaat die over het algemeen kon rekenen op positieve recensies, maar mij toch niet volledig wist te overtuigen. De psychedelische Westcoast pop van de band klonk op het eerste gehoor best aardig, maar bleef bij mij niet hangen. Hierdoor heb ik Father, Son, Holy Ghost eerder dit jaar waarschijnlijk laten liggen, maar dat blijkt een verkeerd besluit. Op haar tweede plaat (de band telt zelf de vorig jaar verschenen EP Broken Dreams Club als volledige plaat mee en spreekt daarom over Record 3) klinkt de muziek van Girls immers een stuk urgenter dan op het aardige maar niet opzienbarende debuut. Waar Album me wat teveel rammelde en bovendien aardige songs afwisselde met beduidend zwakkere songs, is Father, Son, Holy Ghost een mooi en vol klinkende plaat met songs van een constant niveau. In muzikaal opzicht is er niet eens zo heel veel veranderd. Ook op Father, Son, Holy Ghost maakt Girls muziek die met minstens één been in de jaren 60 en 70 staat en put uit de archieven van de Westcoast pop en psychedelica. De band heeft hier wel wat invloeden aan toegevoegd waaronder invloeden uit de 50s rock ’n roll, Beatlesque pop, een klein beetje glamrock en zelfs soul, progrock (!) en classic rock (!!). De plaat opent behoorlijk lichtvoetig met een korte popsong die in de jaren 60 ongetwijfeld een hit was geworden, maar schakelt hierna over op langere, songs vol invloeden. Deze klinken voornamelijk loom en zonnig, maar Girls kan zo nu en dan ook behoorlijk rocken. Waar ik bij Album maar bleef twijfelen, was ik dit keer wel direct bij de eerste luisterbeurt overtuigt van de kwaliteiten van Girls. Het geluid van de band ligt niet alleen heerlijk in het gehoor, maar de songs blijven ook stuk voor stuk hangen, voegen wat toe aan alles wat er de afgelopen decennia al is gemaakt op een vergelijkbaar terrein en worden ook nog eens steeds beter. De muziek op Father, Son, Holy Ghost doet me aan heel veel dingen denken, maar uiteindelijk blijven er nauwelijks namen echt hangen. Pink Floyd, Spiritualized, Mercury Rev, The Shins, Elvis Costello, Real Estate, Teenage Fanclub, The Beach Boys; het zit er allemaal in, maar van schaamteloos kopiëren is geen moment sprake. Al met al kan ik alleen maar concluderen dat Girls met Father, Son, Holy Ghost een plaat heeft gemaakt die behoort tot de leukere platen van 2011. Het is aan de ene kant heel jammer dat ik hem vorig jaar heb gemist, maar het is aan de andere kant wel een erg leuk begin van het muziekjaar 2012. Erwin Zijleman

tUnE-yArDs - W H O K I L L

2012-01-02T10:00:00.000+01:00

Als het gaat om gerenommeerde jaarlijstjes mag die van PopMatters (http://www.popmatters.com) natuurlijk niet ontbreken. PopMatters zet toch wel enigszins verrassend Fleet Foxes op de eerste plaats in de lijst met de beste albums van 2011, komt hierna met Bon Iver en Fucked Up op de proppen en tovert dan een echte verrassing uit de hoge hoed. W H O K I L L van tUnE-yArDs deed bij mij immers geen enkel belletje rinkelen, maar omdat ook andere Amerikaanse muzieksites van naam en faam een hoge notering over hadden voor de plaat, was ik zo nieuwsgierig geworden dat ik direct op zoek ben gegaan. Op het moment dat ik dit stukje schrijf komt W H O K I L L voor de derde keer uit de speakers van mijn computer en ben ik op zijn minst geïntrigeerd door de muziek van de band. Een echte band is tUnE-yArDs overigens niet, want alles draait om ene Merrill Garbus, die ook deel uit schijnt te maken van de band Sister Suvi; een naam die me ook al helemaal niets zegt. De tweede plaat van tUnE-yArDs krijgt over het algemeen het etiket lo-fi opgeplakt. Daar is soms wel wat voor te zeggen, al klinkt W H O K I L L in technisch opzicht veel te goed voor een plaat in dit genre. Net als lo-fi platen springt Merrill Garbus graag van de hak op de tak en hierbij is geen genre haar te gek. W H O K I L L bevat invloeden uit de folk, soul, hiphop, jazz, funk, wereldmuziek, avant garde en rock, maar geen van deze invloeden houdt heel erg lang stand. De meeste songs van tUnE-yArDs zetten je continu op het verkeerde been en combineren bijna lieflijke zangpartijen met rauwe uithalen, verenigen stekelige gitaarriffs met onnavolgbare ritmes en wisselen uiterst sobere arrangementen af met een flink uitpakkende saxofoon. Hoewel W H O K I L L inmiddels voor de derde keer voorbij komt kan ik met geen mogelijkheid chocola maken van de meeste songs van tUnE-yArDs, maar op hetzelfde moment vermaakt Merrill Garbus me wel met een muziek die ik nog niet eerder heb gehoord en me hooguit vaag herinnert aan flarden Peter Gabriel, Talking Heads, M.I.A, onze eigen Solex en Paul Simon’s Graceland. Bij de derde luisterbeurt klinken een aantal songs op W H O K I L L me al betrekkelijk normaal in de oren, maar ook dan blijft de muziek van tUnE-yArDs bijzonder intrigerend. Ik besef me terdege dat geen enkele lezer van deze BLOG ook maar iets wijzer wordt van deze recensie, maar het lukt me met geen mogelijkheid om de eigenzinnige muziek van tUnE-yArDs beter te beschrijven. Een jaarlijstjesplaat vind ik W H O K I L L nog lang niet en misschien ga ik het ook wel nooit een jaarlijstjesplaat vinden, maar ondertussen weet Merrill Garbus me wel te betoveren met haar wereldvreemde muziek. Mijn advies: ga zelf luisteren en stop niet na de eerste keer. Erwin Zijleman

Happy New Year !

2012-01-01T09:00:00.001+01:00

De krenten uit de pop wenst alle lezers een prachtig en uiteraard zeer muzikaal 2012. Ook in 2012 vind je op deze BLOG vrijwel dagelijks nieuwe recensies van de mooiste platen uit het enorme aanbod in meerdere genres.
De komende week/weken lees je nog voornamelijk over vergeten krenten uit 2011, maar de eerste krenten van 2012 dienen zich al voorzichtig aan.

Omdat ik ook wel eens een krent mis in de grote hoeveelheid pop sta ik uiteraard open voor tips van lezers. Mail je tip naar dekrentenuitdepop@xs4all.nl en wie weet kan ik er iets mee.

Erwin Zijleman

The Walkabouts - Travels In The Dustland

2011-12-31T10:00:00.000+01:00

Ik heb de The Walkabouts een aantal jaren gevolgd, maar was de band rond Chris Eckman en Carla Torgerson de afgelopen jaren eerlijk gezegd uit het oog verloren. De band uit Seattle maakte met name in de jaren 90 een aantal geweldige platen (waarvan wat mij betreft het uit 1993 stammende Satisfied Mind de beste is), maar ook de laatste plaat die ik van de band in de kast heb staan, het in 2002 verschenen Ended Up A Stranger, was bijzonder sterk. De plaat die de band in 2005 uitbracht is me ontgaan en dat gold tot het binnenkomen van de jaarlijstjes van de lezers van deze BLOG ook voor het dit jaar verschenen Travels In The Dustland. Ik heb deze plaat inmiddels wel beluisterd en moet zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk ben van de nieuwe plaat van de band die inmiddels al zo’n 27 jaar bestaat. Het geluid van The Walkabouts had aan het begin van de jaren 90 nog wel wat scherpe randjes en ruwe kantjes, maar werd aan het eind van de jaren 90 steeds ingetogener en stemmiger (al schijnt het in 2005 verschenen Acetylene juist behoorlijk gruizig te klinken). Wanneer ik me beperk tot The Walkabouts platen die ik ken, heeft deze lijn zich doorgezet op Travels In The Dustland. De nieuwe plaat van The Walkabouts is, een enkele track daargelaten, een buitengewoon sfeervolle plaat die zich voornamelijk beweegt binnen de kaders van de Amerikaanse rootsmuziek met invloeden uit de folk, country en een beetje rock. Travels In The Dustland heeft het leven in de woestijn als centraal thema en werkt dit muzikaal zo goed uit dat je de zware omstandigheden in deze leefomgeving bijna voelt. Een aantal tracks op de plaat heeft een bijna beeldend karakter en zou niet misstaan op de soundtrack van een duistere cultfilm. Persoonlijk vind ik The Walkabouts op hun best wanneer Chris Eckman en Carla Torgerson in vocaal opzicht de degens kruisen, maar ook de hier en daar aan Nick Cave herinnerende tracks waarin Eckman de belangrijkste vocalen voor zijn rekening neemt komen uitstekend uit de verf en hetzelfde geldt eigenlijk voor de door piano gedragen tracks waarin Carla Torgerson een poging doet om de luisteraar te ontroeren met een gevoelige song en daar glansrijk in slaagt. Inmiddels komt de, als ik goed geteld heb, dertiende cd van The Walkabouts voor de zoveelste keer voorbij en voorlopig wordt de plaat alleen maar mooier en indrukwekkender. Ik geef eerlijk toe dat ik The Walkabouts al lang had afgeschreven, maar ben inmiddels weer helemaal om. The Walkabouts bewijzen met Travels In The Dustland niet alleen dat ze nog altijd springlevend zijn, maar zijn er bovendien in geslaagd om een van hun betere platen af te leveren. Het is een jaarlijstjesplaat die ik compleet had gemist, maar dankzij de oplettende lezers duikt hij op de valreep van 2011 toch nog op op deze BLOG. Een mooier afscheid van het muziekjaar 2011 had ik me eigenlijk niet kunnen wensen. Erwin Zijleman

Emmett Tinley - Emmett Tinley

2011-12-30T15:00:00.000+01:00

Ik was om allerlei redenen nog niet toegekomen aan de tweede soloplaat van de Ierse singer-songwriter Emmett Tinley, maar nu deze plaat op de eerste positie van de lezersjaarlijst over 2011 terecht is gekomen (zie de vorige post), kon ik echt niet langer wachten. Emmett Tinley is zeker geen onbekende voor me. Met zijn band The Prayer Boat maakte hij elf jaar geleden een onuitwisbare indruk. The Prayer Boat werd al in de tweede helft van de jaren 80 opgericht, bracht aan het begin van de jaren 90 een plaat uit die niet werd opgemerkt, maar sloeg in 2000 keihard terug met het wonderschone Polichinelle. Polichinelle werd vergeleken met het werk van onder andere Jeff Buckley, Coldplay en Radiohead en had wat mij betreft inmiddels dezelfde status moeten hebben als Jeff Buckley’s Grace, Coldplay’s A Rush Of Blood To The Head of Radiohead’s The Bends; oftewel een plekje tussen de klassiekers van de afgelopen 15 jaar. Polichinelle werd helaas slechts in zeer kleine kring opgepikt, maar zelf koester ik de plaat nog steeds als een van de parels in mijn platenkast. Omdat succes uitbleef voor The Prayer Boat dook Emmett Tinley in 2005 op met zijn eerste soloplaat, Attic Faith, maar ook deze plaat kreeg niet de aandacht die de plaat verdiende, al moet ik direct toegeven dat Attic Faith met name vanwege een veel te zwaar aangezette instrumentatie een stuk minder goed was dan het meesterwerk van The Prayer Boat. Op de eerder dit jaar verschenen titelloze tweede soloplaat van Emmett Tinley is de instrumentatie gelukkig weer een stuk soberder en komt Tinley weer wat meer in de buurt van het geluid van The Prayer Boat. Op de tweede soloplaat van Emmett Tinley draait weer alles om zijn geweldige stem en dat is een wijs besluit. De stem van Emmett Tinley is al vaak vergeleken met die van Jeff Buckley, Coldplay’s Chris Martin en Radiohead’s Thom Yorke, maar dat zijn slechts drie zijden van het krachtige en bijzonder veelzijdige stemgeluid van de Ier, dat soms ook wel wat heeft van Van Morrison. Tinley’s valkuil is dat hij de ruimte die door de ingetogen instrumentatie wordt opengelaten volledig wil vullen met zijn soms stevig uithalende en soms zelfs wat theatrale vocalen, maar op zijn nieuwe plaat weet hij deze valkuil aardig te omzeilen, waardoor de plaat gevoeliger en indringender klinkt dan zijn voorganger. Dit is overigens deels de verdienste van topproducer Robert Shahnazarian Jr., die voor bands als Snow Patrol en The Killers koos voor een stadion-proof geluid, maar voor Emmett Tinley juist koos voor een sober, stemmig en bijzonder trefzeker geluid. Waar Emmett Tinley zijn stem op zijn vorige plaat verzoop in een bad vol strijkers en synths, is ditmaal gekozen voor een eenvoudig akoestisch geluid met hier en daar een aanvulling waarvan de rillingen over je rug lopen (luister maar eens naar de schitterende trompetuithalen in Sooner Or Later). Emmett Tinley maakt nog altijd geen songs die stadions gaan vullen en zelfs geen songs die de radio zullen halen, maar voor de liefhebbers van smaakvolle singer-songwriter muziek vol emotie zijn er het afgelopen jaar niet veel platen verschenen die mooier zijn dan deze. En voor een ieder die na beluistering van de nieuwe plaat van Emmett Tinley nog geen genoeg heeft van de man’s bijzondere stem is er de vorig jaar verschenen en wederom totaal genegeerde reissue van Polichinelle van The Prayer Boat. Erwin Zijleman

Lezersjaarlijst 2011

2011-12-30T10:00:00.000+01:00

Bij de publicatie van mijn eigen jaarlijst over 2011 heb ik de lezers van deze BLOG gevraagd een persoonlijke top 5 in te sturen. Uiteindelijk heb ik er bijna 70 ontvangen, waarvoor mijn dank. In de lijstjes die ik heb ontvangen vielen me drie dingen op: er zat vrij weinig overlap tussen de lijstjes (geen enkele plaat werd meer dan 5 keer genoemd), er stonden heel veel platen in die ik niet ken of er niet uit heb gepikt het afgelopen jaar en ik kwam platen tegen die ook in mijn jaarlijstje hadden moeten staan (The Black Keys, Birdy, Jessica Lea Mayfield). Met alle tips ga ik zeker aan de slag, waarbij de twee platen die uiteindelijk wat mij betreft zeer verrassend de top 5 van de lezersjaarlijst wisten te halen voorrang krijgen en de nummer 1 zelfs vandaag nog aan bod komt. Hieronder jullie top 5 over 2011. Ik wil alle lezers van deze BLOG bedanken voor de aandacht en de vele reacties die ik krijg. Op naar een nog mooier muziekjaar 2012. Erwin Zijleman

Top 5 lezers

1. Emmett Tinley - Emmett Tinley

2. Ryan Adams - Ashes & Fire

3. The Walkabouts - Travels In The Dustland

4. Ray Bonneville - Bad Man's Blood

5. Gavin Friday - Catholic

Dave Alvin - Eleven Eleven

2011-12-29T14:15:00.001+01:00

Het legendarische alt-country tijdschrift No Depression is inmiddels al ruim drieënhalf jaar ter ziele, maar gelukkig is de No Depression website (http://www.nodepression.com/) nog altijd springlevend. In de No Depression jaarlijst over 2011 trof ik vooral (oude) bekenden aan, maar de laatste soloplaat van Dave Alvin is me het afgelopen jaar ontgaan. Dave Alvin dook aan het begin van de jaren 80 op met zijn band The Blasters, maar maakt volgend jaar al weer 25 jaar soloplaten. Over het ruime dozijn soloplaten dat de Amerikaan inmiddels heeft afgeleverd kan ik heel kort zijn: ze zijn allemaal bovengemiddeld goed. Dat geldt ook voor het eerder dit jaar verschenen Eleven Eleven, dat niet heel veel afwijkt van vrijwel al zijn andere platen. Als ik een plaat van Dave Alvin op zet ben ik onmiddellijk overtuigd van zijn kwaliteiten, maar echt hangen blijven de meeste van zijn platen tot dusver niet. Dat heeft alles te maken met het soort muziek dat Dave Alvin maakt. De muziek van Dave Alvin valt voor het overgrote deel in de categorie oerdegelijke Amerikaanse rootsmuziek, waarbij gezegd moet worden dat Alvin in alle hoeken van het genre uitstekend uit de voeten kan. Ik heb Amerikaanse rootsmuziek echter bij voorkeur net iets spannender, waardoor ik de plaat die Alvin een paar jaar geleden maakte met een aantal zangeressen (Dave Alvin & The Guilty Women) er wel uit pikte maar de meeste van zijn soloplaten niet. Ik heb bij beluistering van Eleven Eleven het advies van No Depression om je te laten meevoeren door de indrukwekkende verhalen die Dave Alvin vertelt ter harte genomen en dat heeft geholpen. Op het eerste gehoor klinkt ook Eleven Eleven weer oerdegelijk, maar wanneer Dave Alvin je eenmaal te pakken heeft met zijn nieuwe plaat begint deze aan een indrukwekkend groeiproces. Ook op Eleven Eleven is Dave Alvin weer van vele markten thuis. De plaat bevat een aantal ingetogen folk- en countrysongs, maar pakt ook uit met lekker stevige bluesy rocksongs, waarin Dave Alvin goed laat horen hoe goed hij uit de voeten kan op de elektrische gitaar. Net als al zijn andere soloplaten illustreert Eleven Eleven op imponerende wijze het vakmanschap van Dave Alvin, maar meer dan in het verleden weet hij me ook te raken met zijn doorleefde stemgeluid en ambachtelijke songs die ergens over gaan. In rootskringen wordt Eleven Eleven gerekend tot de beste rootsplaten van 2011. Ik kan me daar na enige gewenning wel in vinden. Erwin Zijleman

Destroyer - Kaputt

2011-12-28T10:00:00.000+01:00

Het oordeel van Pitchfork (http://pitchfork.com) is niet meer zo onomstreden als een paar jaar geleden, toen een goede recensie bij Pitchfork bijna een garantie was voor wereldwijd succes, maar als een plaat de tweede plaats haalt in de Pitchfork jaarlijst over 2011, is dat voor mij nog altijd wel reden genoeg om heel snel te gaan luisteren. Kaputt van Destroyer haalde overigens in meer jaarlijsten een hoge notering, maar op een of andere manier ben ik nooit aan de plaat toe gekomen en dat ondanks het feit dat ik een jaar of vijf geleden zeer enthousiast was over het psychedelische glamrock hoogstandje Destroyer’s Rubies. Ik had om onduidelijke redenen dit keer een hele moeilijke plaat verwacht van Destroyer, maar Kaputt is alles behalve een moeilijke plaat. Het is een pure popplaat die met name citeert uit de soft-rock uit de 70s (inclusief saxofoon, trompet en andere blazers) en de 80s new wave synthpop. Deze invloeden worden gecombineerd met lome en atmosferische synthesizerklanken, prachtige gitaarpartijen, pompende discobassen, voorzichtige beats en warmbloedige man-vrouw vocalen. Bij beluistering van Kaputt moest ik aan van alles en nog wat denken, variërend van Roxy Music, Steely Dan, Prefab Sprout, Icehouse, ABC, Duran Duran, Spandau Ballet, New Order, Sade, The Pet Shop Boys, The Style Council en nog veel en veel meer. De arrangementen en instrumentatie op Kaputt zijn af en toe zo vol en zo zoet dat kitsch op de loer ligt, maar dankzij de eigenzinnigheid van Daniel Bejar (die eerder deel uit maakte van The New Pornographers en Swan Lake en Destroyer eigenlijk in zijn uppie vormt) wordt het uiteindelijk toch nog kunst. De dromerige en honingzoete pop op Kaputt luistert heerlijk weg, maar zit veel knapper in elkaar dan je op het eerste gehoor zult vermoeden. Zeker wanneer je de plaat met de koptelefoon beluistert openbaart zich een indrukwekkend gevarieerd klankentapijt waarop je alleen maar heerlijk kunt wegzweven en wegdromen. Het blijft wonderlijk dat Destroyer juist met deze plaat de lof van de eigenzinnige critici weet te oogsten, maar ik kan er niet zo gek veel op afdingen. Kaputt van Destroyer is een heerlijke plaat vol tijdloze popmuziek en combineert ook nog eens op geheel eigen wijze zeer uiteenlopende invloeden. Het is muziek die de zon laat schijnen en de wereld om ons heen weer een beetje mooier maakt, waardoor Kaputt wat mij betreft als geroepen komt in deze koude, donkere en roerige dagen. En is het ook nog een jaarlijstjesplaat? Ja, wat mij betreft wel. Erwin Zijleman

James Vincent McMorrow - Early In The Morning

2011-12-27T12:45:00.000+01:00

Onlangs wees een lezer van deze BLOG me op Early In The Morning; het debuut van de Ierse singer-songwriter James Vincent McMorrow. Het heeft wat moeite gekost om de plaat (die al in 2010 in Engeland werd uitgebracht en begin 2011 een Europese release kreeg) te bemachtigen, maar wat ben ik blij dat het uiteindelijk is gelukt. Early In The Morning lijkt wel wat op Every Kingdom van Ben Howard, de plaat die ik vorige week, ook al via een lezer van deze BLOG, ontdekte. Net als Ben Howard maakt James Vincent McMorrow behoorlijk ingetogen singer-songwriter muziek, die direct een verpletterende indruk maakt en vervolgens alleen maar mooier wordt. Uiteindelijk blijken de overeenkomsten tussen Ben Howard en James Vincent McMorrow overigens niet zo heel groot, al moet ik bij beiden meer dan eens aan John Martyn denken. James Vincent McMorrow sloot zich voor zijn debuut een aantal maanden op in een afgelegen huis aan de Ierse kust. Het bleek een voedingsbodem voor een serie prachtige songs, die diep zijn geworteld in de Ierse folk, maar ook raken aan de Amerikaanse rootsmuziek uit het heden. Naast de fraaie en trefzekere instrumentatie is het vooral de stem van McMorrow die indruk maakt. McMorrow kan vooral in de wat hogere regionen goed uit de voeten, maar klinkt ook rauw en doorleefd. Het is een stem die me zoals gezegd af en toe doet denken aan John Martyn, maar het grootste deel van de tijd hoor ik toch vooral iets van Bon Iver, Ray LaMontagne, Patrick Watson en zelfs Jeff Buckley. Early In The Morning bevat flink wat lome en ingetogen songs, maar James Vincent McMorrow is ook niet bang voor een enkele up-tempo song zoals je die in Ierse pubs hoort. In de muziek van de Ier staan akoestische gitaar en zijn mooie falsetstem centraal, maar ondanks het ingetogen karakter van de meeste songs heeft Early In The Morning een vol geluid waarin ook plaats is voor piano, drums en banjo. Vergeleken met de al eerder genoemde Ben Howard schrijft James Vincent McMorrow songs die zich niet heel makkelijk laten doorgronden en zich hierdoor ook niet direct in het geheugen nestelen, maar door de schoonheid van zijn muziek blijf je geboeid, waardoor deze muziek de kans krijgt om te groeien, wat Early In The Morning met overtuiging doet. Inmiddels is Early In The Morning al een aantal malen voorbij gekomen en vooralsnog wordt de plaat van James Vincent McMorrow alleen maar mooier en interessanter. 2011 heeft heel wat interessante jonge singer-songwriters opgeleverd. James Vincent McMorrow heeft zich met Early In The Morning niet geschaard onder de meest succesvolle van het stel, maar heeft wel een plaat afgeleverd die afdwingt dat we dit enorme talent blijven volgen. Erwin Zijleman

Fucked Up - David Comes To Life

2011-12-26T10:00:00.000+01:00

David Comes To Life van Fucked Up is wat mij betreft één van de grote verrassingen in de jaarlijstjes over 2011. Platen waarop het labeltje punk wordt geplakt halen sinds 1977 en 1978 immers maar zelden de jaarlijstjes, al is er zo af en toe een uitzondering (waarvan ik me momenteel alleen Green Day kan herinneren). Vanwege datzelfde punk labeltje heb ik de plaat eerder dit jaar laten liggen, maar na alle gezapige kerstmuziek van de afgelopen weken was ik wel toe aan een plaat die me ruw wakker kon schudden. David Comes To Life doet dit pas na een minuut of drie, want de instrumentale openingstrack is vooral donker en mysterieus. Hierna barst David Comes To Life echter los met een heerlijke dosis energie en lawaai. De uptempo punkrock van Fucked Up klinkt direct vertrouwd in de oren, al is er ook de verrassing wanneer de bijzonder gruizige mannenstem wordt afgewisseld met een bijna zwoele vrouwenstem. David Comes To Life is een heuse conceptplaat over fabrieksarbeider David Eliade en zijn activistische liefje Veronica Boisson in het door Margaret Thatcher geregeerde Engeland, maar laat zich wat mij betreft toch vooral beluisteren als een bijna 80 minuten durende collectie fantastische punksongs. Met het label punk doe je Fucked Up overigens wel wat te kort, want de band uit het Canadese Toronto past net zo goed in hokjes als hardcore en indierock. Conceptplaten zijn vaak een excuus om eindeloos te experimenteren met stijlen, maar dat doet Fucked Up (gelukkig) niet. Na de wat afwijkende opener volgen vrijwel alle tracks hetzelfde stramien. Steeds weer wordt een buitengewoon aanstekelijke gitaarrif gecombineerd met de rauwe schreeuwzang van zanger Pink Eyes, die klinkt alsof hij al zijn strot al jaren spoelt met liters whisky, sloffen tabak en dagelijks een emmer kiezelstenen. Het zou normaal gesproken snel wat veel van het goede zijn, maar Fucked Up combineert de rauwe energie van de gitaren en de zang met onweerstaanbare refreinen en heerlijke vrouwenstemmen van onder andere Madeline Follin (bekend van het duo Cults, dat dit jaar een prima plaat uitbracht) en singer-songwriter Jennifer Castle. Het levert een plaat op die wat mij betreft terecht de jaarlijstjes heeft gehaald. Fucked Up overtuigt niet alleen met een ongekende dosis power, maar doet dit ook nog eens met songs die urgentie en vernieuwing uitstralen. De afgelopen jaren had ik wel eens het idee dat de punk op sterven na dood was, maar Fucked Up bewijst met het bijzonder overtuigende David Comes To Life het tegendeel. Een geweldige plaat om de kerstsfeer mee weg te spoelen, maar vervolgens wordt David Comes To Life waarschijnlijk alleen maar beter. Erwin Zijleman

Smith & Burrows - Funny Looking Angels

2011-12-25T10:00:00.003+01:00

Ieder jaar verschijnen er weer stapels kerstplaten, die vrijwel zonder uitzondering onmiddellijk de prullenbak in kunnen. Ook dit jaar is de inmiddels tot een klassieker uitgegroeide kerstplaat van Phil Spector weer niet overtroffen, maar de oogst aan op zijn minst enigszins interessante kerstplaten is toch groter dan de afgelopen jaren. De kerstplaten van She & Him en Emmy The Great & Tim Wheeler heb ik zonder kromme tenen en soms zelfs met plezier uit kunnen zitten, maar de mooiste kerstplaat van 2011 komt van het duo Smith & Burrows en luistert naar de titel Funny Looking Angels. Tom Smith en Andy Burrows zijn geen onbekenden in de muziek. Tom Smith kennen we natuurlijk als voorman van de band Editors, terwijl Andy Burrows tot voor kort zijn geld verdiende in Razorlight. Beiden zijn gek op kerstmis in het algemeen en kerstmuziek in het bijzonder en dragen nu met Funny Looking Angels een steentje bij aan de steeds verder groeiende stapel kerstplaten. Op Funny Looking Angels zul je tevergeefs zoeken naar de standaard kerstliedjes die op vrijwel alle andere dit jaar uitgebrachte kerstplaten domineren en dat is een verademing. Smith en Burrows schreven een aantal nieuwe winterliedjes (kerstliedjes kun je het eigenlijk niet noemen) en vertolken hiernaast songs van anderen. In twee gevallen gaat het om een echt kerstliedje (opener In The Bleak Midwinter en afsluiter The Christmas Song), maar de meeste songs hebben (gelukkig) weinig te maken met kerstmis. Funny Looking Angels mist niet alleen de gebruikelijke collectie kerstliedjes, maar doet het ook zonder de instrumentatie die min of meer gewoon is op kerstplaten. Funny Looking Angels klinkt absoluut warm, stemmig en vol, maar is niet volgepropt met kersttoeters en kerstbellen. Het zijn wat mij betreft de stemmen van Tom Smith en Andy Burrows die het meest in het oor springen. Het zijn nogal uiteenlopende stemmen (de een zwaar en donker de ander twee keer licht), maar ze kleuren prachtig bij elkaar en geven de songs op Funny Looking Angels een opvallend en onderscheidend geluid. Iets wat in afsluiter The Christmas Song nog eens extra wordt versterkt door de vocale inbreng van niemand minder dan Agnes Obel. Ik vind persoonlijk de zelf geschreven songs van Smith & Burrows het mooist, maar ook de covers van songs als Black’s Wonderful Life, Yazoo’s Only You en het van The Longpigs bekende On And On wisten me direct bij eerste beluistering te overtuigen. Funny Looking Angels bevat ook nog wel wat mindere momenten, maar blijft met gemak overeind als de leukste kerstplaat van 2011. Natuurlijk is de inmiddels al weer 48 jaar oude kerstplaat van Phil Spector veel en veel beter, maar het voordeel van Funny Looking Angels is dat je hem ook na kerst nog zonder ongemakkelijk gevoel uit de speakers kunt laten komen. Thumbs Up dus voor dit Britse tweetal; in ieder geval tot na de jaarwisseling. Erwin Zijleman

Rihanna - Talk That Talk

2011-12-23T17:00:00.003+01:00

Er wordt hier en daar wel wat geklaagd over de winterslaap van de muziekindustrie in december, maar persoonlijk heb ik er geen moeite mee en vind ik het stiekem zelfs wel lekker. Een paar weken zonder stapels nieuwe releases maakt het makkelijker om de balans op te maken, een enkele ten onrechte vergeten plaat alsnog op te pikken en eens te luisteren naar muziek die je normaal gesproken links laat liggen. Zo heb ik me de afgelopen weken eindelijk eens kunnen verdiepen in de muziek van Rihanna. De Amerikaanse superster was de afgelopen dagen in het nieuws door haar (terechte) aanval op een Nederlands vrouwenblad dat Rihanna op verwerpelijke wijze in een hokje probeerde te duwen, maar ook Rihanna’s nieuwe plaat Talk That Talk had de laatste weken niet over aandacht te klagen. Ik heb Rihanna de afgelopen jaren in meerdere niets aan de fantasie over latende outfits gezien op de verschillende nieuwssites, maar kende haar muziek, buiten een enkele single, eigenlijk nauwelijks. Rihanna is de afgelopen jaren opvallend productief geweest met zes cd’s in zes jaar. Ik heb ze inmiddels allemaal gehoord en ben toch wel onder de indruk van de muziek van de Amerikaanse, al opereert ze in genres waar ik normaal gesproken niet echt warm voor loop. Talk That Talk is van de platen die Rihanna heeft uitgebracht zeker niet de beste. Met name Good Girl Gone Bad uit 2007 en Rated R uit 2009 zijn op vrijwel alle fronten beter dan haar nieuwe plaat en ook het vorig jaar verschenen Loud spreekt me veel meer aan dan Talk That Talk. Vergeleken met haar vorige platen wordt de muziek van Rihanna op Talk That Talk keurig binnen de lijntjes gekleurd en overheerst de elektronische danspop. Dat is jammer, want er zijn meer genres die Rihanna beheerst en wat mij betreft komt ze zelfs beter tot haar recht wanneer ze de wel erg gelikte danspop met een vleugje hiphop wat vaker links laat liggen. Luister naar Loud en je begrijpt precies wat ik bedoel. Desondanks is Talk That Talk zeker geen slechte plaat. De productie is glad en gelikt, maar wel van hoog niveau en hetzelfde geldt voor de zang van Rihanna. Zowel de uptempo songs als de ballads op de plaat zijn vrijwel zonder uitzondering snelle verleiders die niet uitblinken door diepgang, maar wel doen wat ze moeten doen: vermaken. Vergelijk Talk That Talk maar met een schaaltje bitterballen. Het ziet er aantrekkelijk uit en het smaakt geweldig, maar je kunt je maag er niet mee vullen en moet ook geen tweede schaaltje bestellen. Wanneer ik de vergelijking met het schaaltje bitterballen nog even doortrek, kan ik iedereen die benieuwd is naar deze plaat adviseren om voor de luxe versie van de plaat te gaan. Deze is niet alleen voorzien van een smaakvoller hoesje, maar bevat bovendien wat extra tracks die kunnen worden gezien als de noodzakelijke mosterd bij de bitterballen. In deze tracks laat Rihanna al beter horen wat ze kan, al komt ze nog veel beter tot haar recht op veel gevarieerdere snackschotels Loud, Rated R en Good Girl Gone Bad. Rihanna serveert de snelle vette hap. Daar moet je niet teveel van eten, maar soms is het wel erg lekker. Erwin Zijleman

Ben Howard - Every Kingdom

2011-12-22T12:00:00.001+01:00

2011 was een mooi jaar voor het singer-songwriter genre. Zo mooi dat ik af en toe bewust wat singer-songwriter platen heb laten liggen om ruimte te maken voor andere genres. Ik ging er tot voor kort van uit dat ik de juiste krenten er wel uit had gepikt, maar nadat ik meerdere malen het advies had gekregen om echt eens naar Every Kingdom van Ben Howard te luisteren, heb ik deze plaat er toch maar eens bij gepakt. Na hooguit een paar minuten was me al duidelijk dat ik het boetekleed aan zal moeten trekken, want Ben Howard is een stuk interessanter dan de meeste mannelijke singer-songwriters die ik het afgelopen jaar heb onthaald als de smaakmakers van 2011. Op Every Kingdom maakt Ben Howard ingetogen singer-songwriter muziek met vooral invloeden uit de folk. Het is muziek die je in eerste instantie mee terug neemt naar de vroege jaren 70. De muziek van Ben Howard ademt de sfeer van de platen van Britse troubadours uit vervlogen tijden en doet afwisselend denken aan de muziek van Nick Drake, Tim Buckley en John Martyn. Wanneer je goed naar Every Kingdom luistert, hoor je echter al snel dat Ben Howard veel meer doet dan slechts het reproduceren van Britse folk uit de vroege jaren 70. Het geluid op Every Kingdom klinkt dankzij subtiele toevoegingen (als complexe percussie en een verdwaalde cello) behoorlijk modern en doet wel wat denken aan de muziek waarmee David Gray een jaar of tien geleden doorbrak en niet alleen omdat de stem van Ben Howard zo nu en dan erg lijkt op die van de Ierse troubadour. De muziek van Ben Howard is wel een stuk spannender dan die van David Gray. Hoewel de meeste songs op de plaat zoals gezegd ingetogen zijn, staan ze bol van de onderhuidse spanning. Deze spanning komt aan de oppervlakte wanneer de percussie aanzwelt en een bijna hypnotiserend karakter krijgt. Ook de songs die het psychedelische tintje moeten ontberen en passen in het hokje Britse folk zijn echter verre van saai. De songs van Ben Howard zijn een stuk complexer en wat minder radiovriendelijk dan die van bijvoorbeeld Ed Sheeran, maar desondanks is Every Kingdom een plaat die niet veel tijd nodig heeft om te overtuigen, ook wanneer je de folk van Nick Drake, Tim Buckley en John Martyn niet met de paplepel ingegoten hebt gekregen. Dankzij zijn geweldige vocalen, het virtuoze akoestische gitaarspel en de enorme hoeveelheid spanning en dynamiek in zijn songs, troeft Ben Howard de eveneens dit jaar opgedoken concurrentie met gemak af. Met Every Kingdom kan Ben Howard zich meten met het beste van soortgenoten als José Gonzalez, Damien Rice en de betreurde Elliott Smith en levert hij bovendien een van de memorabele debuten van 2011 af. Voor een ieder die hem net als ik gemist had is er goed nieuws; de luxe versie van de plaat die onlangs is verschenen bevat naast een bonus DVD ook nog een bonus cd met tracks die niet onder doen voor die op de plaat zelf. Erwin Zijleman

St. Vincent - Strange Mercy

2011-12-21T17:00:00.001+01:00

Guest review by indiefuzz.com

Another review we should have done months ago. St Vincent’s Annie Clark is a tiny woman with a huge musical imagination. Since hearing the dreamt up "Jazz-pop-chanson-theater music" of her second album Actor (2009) I’ve been hooked. Her solo-performance last year in the Melkweg, as opening act to Grizly Bear was equally impressive, with a surprisingly fat overdriven guitar sound, that you expect from noise-pop acts like Sleigh Bells, but not from the Texan baroque multi-instrumentalist from. Clark’s third effort, titled Strange Mercy, is no less of a musical adventure than it’s predecessor. She fuses art folk, salon-melodies and electro-rock into a fascinating musical that is wonderfully intriguing and pleasant from the first until the last act. Although she’s one of the best experimental singer-songwriters out there, her real strength is in arranging her songs in a manner that is never conventional, but is almost always easy on the ear. With the ear of a DJ she manages to mix together instrumental tracks that seem to have come from totally unrelated genres. The only difference with a DJ is that Annie Clark composes and performs virtually every track herself. The track Cruel was pre-released as a calling card to the new album. It’s a characteristic Clark song, with sugary vocals and synthy strings that could have be taken from a Disney soundtrack, supported by Italo-discobeat and sliced by an glam-guitar. Close to half of last century’s decennia are musically represented in that one song, that is at the same time indisputable 'now'. Despite the many-sidedness of a song like Cruel, it seems that compared to Actor, Clark has chosen to spread out her many musical ideas more equally over the new record. On Actor the beginning of the album was so flamboyant that the milder tracks toward the end sort of snowed under. I hate using the phrase ‘balanced’ for an exorbitant piece of art like Strange Mercy, but it is certainly easier to listen to the album in one breath than Actor. On top of her skills as an arranger and a songwriter on Strange Mercy, Clark also reveals herself as a fine singer. Most notably on the album’s title track. The song’s verses she sings comforting and alluring, then during the chorus she sounds full of suppressed anxiety. Still, both times you feel she’s more contemplative than involved. Listening to Strange Mercy you get the feeling that Annie Clark is merely an observer of the sketches she’s pieced together. Incidently, this is also the way she likes to portrait herself in her video clips. What makes Clark a bit odd is exactly what makes her music and lyrics so interesting. It’s the sort of soothing madness she shares with the likes of Björk, PJ Harvey and comeback girl, Kate Bush. It also partly explains why I initially misheard the lyrics of the chorus of Cheerleader as: 'I-I-I don’t want to be chimney anymore.' For a very small part. Manou Chen

This contribution was also posted on indiefuzz.com.

Mara Carlyle - Floreat

2011-12-20T15:45:00.002+01:00

In de samengestelde jaarlijsten van muziektijdschriften en muzieksites kom ik vooralsnog niet heel veel verrassingen tegen, maar in de onderliggende individuele lijstjes duikt toch af en toe een plaat op die me heel nieuwsgierig maakt. Floreat van Mara Carlyle is zo’n plaat. Mara Carlyle dook een jaar of zeven op in het kielzog van de destijds stevige gehypte maar inmiddels compleet vergeten Matthew Herbert en maakte met The Lovely een buitengewoon fascinerende soloplaat vol muziek, die zich uiteindelijk nog het best liet omschrijven als sprookjesjazz. De opvolger van The Lovely lag jarenlang op de plank, maar kreeg eerder dit jaar dan toch nog een release als Floreat. Ik kan me niet herinneren dat ik ook maar iets heb gelezen over de plaat die inmiddels roemloos ten onder lijkt gegaan, maar wat is het een fantastische plaat. Bijgestaan door topproducer Dan Carey (Hot Chip, Emiliana Torrini, Oh Land) heeft Mara Carlyle de perfecte plaat voor vele gelegenheden gemaakt. Floreat zal het niet slecht doen tijdens het kerstdiner, maar maakt ook een slome zondagochtend of een bruisende zaterdagavond tot een feest. Net als op The Lovely maakt Mara Carlyle op Floreat muziek die niet past in een van de bestaande hokjes. De songs zijn vaak ouderwets jazzy, de instrumentatie modern en sprookjesachtig, de songstructuren even aangenaam en loom als ongrijpbaar en sprankelend. Het ene moment ben je geneigd om Mara Carlyle in te delen bij de eigentijdse jazz-zangeressen, het volgende moment is het toch meer een Scandinavische ijsprinses, om uiteindelijk toch weer te transformeren in een nieuwe soul- of hiphop diva. Mara Carlyle is in Engeland al onthaald als de Amy Winehouse van het conservatorium, maar daarmee wordt slechts één van de vele zijden van haar muziek belicht. Waar Mara Carlyle op The Lovely nog wel eens kopje onder ging door te overdadige arrangementen, zijn de instrumentatie en productie op Floreat stemmig en buitengewoon smaakvol. De heerlijke stem van Mara Carlyle komt hierdoor geweldig tot zijn recht en tilt alle songs op Floreat naar een opvallend hoog niveau. Mara Carlyle komt op de proppen met een serie niet heel erg makkelijke songs en ook de instrumentatie waarin klassieke muziek en hiphop hand in hand gaan zal de nodige barrières opwerpen. Voor een ieder die wel de tijd neemt voor de tweede plaat van Mara Carlyle openbaart zich echter al snel een fascinerend muzikaal landschap, waarin Mara Carlyle je liefdevol aan de hand neemt en overtuigt met het ene na het andere pareltje. Het doorspitten van 1001 jaarlijstjes is over het algemeen geen plezierige bezigheid, maar als het prachtplaten als Floreat van Mara Carlyle oplevert ben ik blij dat ik het gedaan heb. Floreat van Mara Carlyle is één van de miskende meesterwerken van 2011, maar ook een fantastische plaat voor het seizoen waar we nu middenin zitten. Erwin Zijleman

Anthony Hamilton - Back To Love

2011-12-19T11:15:00.000+01:00

Het aantal interessante nieuwe releases is deze weken uiterst klein, maar voor de liefhebbers van Neo-soul ligt er deze week nog een belangrijke nieuwe plaat in de winkel. Anthony Hamilton, want om zijn nieuwe plaat gaat het, timmerde gedurende de jaren 90 zonder ook maar enig succes aan de weg, maar werd aan het begin van het nieuwe millennium onthaald als één van de belangrijkste mannelijke Neo-soul artiesten. Die positie had Hamilton voor een deel te danken aan het uitblijven van nieuwe platen van de pioniers in het genre als Maxwell, D’Angelo (bij wie Anthony Hamilton ooit debuteerde als achtergrondzanger) en Van Hunt, maar ook op de kwaliteit van de platen van Hamilton viel weinig tot niets af te dingen Na een aantal geweldige platen (Comin' From Where I'm From uit 2003 en Ain't Nobody Worryin' uit 2005 mogen wat mij betreft best Neo-soul klassiekers worden genoemd) viel het precies drie jaar geleden verschenen The Point Of It All me persoonlijk wat tegen. Het was zeker geen slechte plaat, maar op één of andere manier maakten de songs toch minder indruk dan die op de genoemde klassiekers binnen zijn oeuvre. Na een stilte van precies drie jaar revancheert Anthony Hamilton zich gelukkig met het wel weer erg sterke Back To Love. Back To Love ligt, net als Point Of It All, in het verlengde van de platen waarmee Anthony Hamilton vlak na de millenniumwissel doorbrak, maar klinkt wat mij betreft geïnspireerder dan zijn voorganger. Zoals het een Neo-soul artiest betaamt, bevat ook Back To Love weer een fraaie mix van klassieke soulinvloeden en modernere invloeden uit voornamelijk de R&B. Die laatste invloeden hebben op Back To Love wat aan terrein gewonnen en daar ben ik persoonlijk niet heel blij mee, maar gelukkig wordt het niet overdreven. Ook op Back To Love put Anthony Hamilton weer rijkelijk uit de archieven van de Philly soul, Southern soul en de muziek die met name Bill Withers aan het begin van de jaren 70 maakte. Hiernaast hebben invloeden uit de blues en zelfs de country hun weg gevonden naar de muziek van de Amerikaan, wat voldoende tegenwicht biedt aan de invloeden uit de moderne dansmuziek. Door het R&B shot dat de plaat heeft gekregen klinkt Back To Love lekker eigentijds, wat het succes van de plaat waarschijnlijk een flinke impuls zal geven. Ook voor de traditioneler ingestelde soulliefhebber valt er op Back To Love echter meer dan genoeg te genieten. Zowel instrumentaal als productioneel klinkt Back To Love als een klok en ook in compositorisch opzicht steekt de plaat knap in elkaar. Omdat de vocalen van Anthony Hamilton behoren tot de beste in het genre is Back To Love uiteindelijk een Neo-soul plaat die zich moeiteloos schaart onder de hoogtepunten in het genre dit jaar. Het maakt de schamele Neo-soul oogst in 2011 een beetje goed. Erwin Zijleman

Jaarlijstje 2011

2011-12-17T19:49:00.016+01:00

Hoewel ik het maken van jaarlijstjes altijd zeer serieus heb genomen, is het eigenlijk een vrij zinloze bezigheid. Een nauwkeurig samengestelde top 10 ziet er een dag later in de meeste gevallen anders uit, al is het maar omdat de keuze voor een belangrijk deel wordt bepaald door je gemoedstoestand en conditie. Hiernaast zijn er de platen die je gemist hebt en de platen die je hebt onderschat of overschat. Kortom, het is een leuke momentopname, maar ook niet meer dan dat.
Omdat ook ik behoefte heb aan ordening, heb ik, net als vorig jaar, alle platen die me echt wisten te raken op een rijtje gezet. Net als vorig jaar bleken het er precies 50. Je vindt de lijst hieronder. Toch wil ik ook nog wel een poging doen om nog wat meer ordening aan te brengen. Daarom kies ik uit de lijst van 50 ook de vijf platen waaraan ik het meeste plezier heb beleefd. Het zijn niet noodzakelijk de beste of meest vernieuwende platen, maar wel de platen waarvan ik heel vrolijk ben geworden en nog steeds heel vrolijk van word. 2011 was achteraf bezien een mooi en opvallend muziekjaar. Ik hoop dat 2012 nog veel mooier wordt.

Natuurlijk ben ik ook benieuwd naar jullie lijstjes. Stuur je top 5 naar dekrentenuitdepop@xs4all.nl. Bij voldoende inzendingen maak ik er een lezersjaarlijst van.

De smaakmakers van 2011:

1.

Lia Ices –
Grown Unknown
Singer-songwriter muziek is maar zelden echt vernieuwend. Is dat erg? Nee, wat mij betreft niet. Borduur voort op het beste dat dit genre heeft voortgebracht, vertolk je songs met hart en ziel en ik ben om. Lia Ices heeft dit op bijzonder fraaie en aangename wijze gedaan, maar ze slaagt er ook nog eens in om te vernieuwen in het genre. Het levert een avontuurlijke plaat op die sprankelt van de eerste tot de laatste noot. Je hoort helaas helemaal niemand meer over Grown Unknown van Lia Ices, maar ik vind het echt één van de sensaties van 2011.

2.

Over The Rhine –
The Long Surrender
Over The Rhine maakte al een handvol onbetwiste meesterwerken, maar helaas is de band slechts in zeer kleine kring bekend. Ondanks het feit dat niemand minder dan Joe Henry The Long Surrender produceerde, was er eigenlijk niemand die deze plaat uit wilde brengen en daarom heeft helaas bijna niemand hem gehoord. Doodzonde, want de met enorm veel gevoel en passie gemaakte Americana (in de allerbreedste zin van het woord) van Over The Rhine is dit jaar qua schoonheid als je het mij vraagt niet vaak overtroffen. Misschien wel helemaal niet zelfs.

3.

Rachael Yamagata -
Chesapeake

Rachael Yamagata maakte al twee keer eerder een plaat die alle andere platen in mijn jaarlijstje aan kon en met Chesapeake doet ze het opnieuw. Rachael Yamagata beschikt over een van de mooiste stemmen in het genre, schrijft prachtige indringende popsongs vol emotie en voorziet deze van een instrumentatie die bijdraagt aan nog veel meer kippenvel. Chesapeake wijkt niet heel erg af van haar vorige twee platen, maar doet er qua niveau niet voor onder. Dat Rachael Yamagata hier totaal onbekend is is voor mij een van de grote mysteries uit de popmuziek. Het beste van Fiona Apple, Laura Nyro, Dat Power en PJ Harvey samengebracht in één vrouw. Volstrekt onweerstaanbaar.

4.

The Cars –
Move Like This
De meest opzienbarende comeback van het jaar is voor mij die van The Cars (al komen The Bangles de laatste dagen nog angstig dicht in de buurt). Ze maakten in een heel ver verleden volstrekt onweerstaanbare powerpopliedjes, maar waren sindsdien van de aardbodem verdwenen. Dit jaar waren ze opeens terug met een plaat die hun beste werk met gemak overtrof. Een keer horen is genoeg om van Move Like This te houden en hierna wordt de liefde voor de perfecte popmuziek van The Cars alleen maar groter. Het maken van goede popmuziek lijkt op Move Like This kinderlijk eenvoudig, maar wat is het knap.

5.

The Felice Brothers –
Celebration, Florida
The Felice Brothers deden een aantal platen op fascinerend goede wijze The Band na. Daar was niets mis mee, maar ik was dit jaar wel toe aan iets anders. Van iets als Celebration, Florida had ik echter nooit durven dromen. Op Celebration, Florida, gaan The Felice Brothers verder met de Americana waarmee ze doorbraken, maar verrijken ze het genre met de meest uiteenlopende invloeden (tot hiphop en synthpop aan toe). Wilco werd er ooit de hemel voor in geprezen, maar Celebration, Florida, lijkt iedereen al weer vergeten. Doodzonde en zeer onterecht. Dit is echt een van de belangrijke platen van 2011. Zeker in het rootssegment.

De complete lijst:
1. A.A. Bondy - Believers
2. Adele - 21
3. Anna Calvi – Anna Calvi
4. Birdy - Birdy
5. Bocephus King – Willie Dixon God Damn!
6. Bon Iver – Bon Iver, Bon Iver
7. British Sea Power – Valhalla Dancehall
8. Charles Bradley – No Time For Dreaming
9. Cloud Control – Bliss Release
10. Cowboy Junkies – Sing In My Meadow
11. Drive-By Truckers – Go-Go Boots
12. Elbow – Build A Rocket Boys!
13. Eleanor Friedberger – Last Summer
14. Fleet Foxes – Helplessness Blues
15. Gavin Friday - Catholic
16. Gillian Welch – The Harrow And The Harvest
17. Hannah Peel – The Broken Wave
18. Iron & Wine – Kiss Each Other Clean
19. James Blake – James Blake
20. Jonathan Wilson – Gentle Spirit
21. Josh T. Pearson – Last Of The Country Gentlemen
22. Julianna Barwick – The Magic Place
23. Kurt Vile – Smoke Ring For My Halo
24. Lia Ices – Grown Unknown
25. Lindsey Buckingham – Seeds We Sow
26. Lykke Li – Wounded Rhymes
27. Other Lives – Tamer Animals
28. Over The Rhine – The Long Surrender
29. Paul Simon – So Beautiful Or So What
30. Peaking Lights - 936
31. PJ Harvey – Let England Shake
32. Rachael Yamagata - Chesapeake
33. Real Estate - Days
34. Rodney DeCroo – Queen Mary Trash
35. Shelby Lynne – Revelation Road
36. Spokes – Everyone I Ever Met
37. Stevie Nicks – In Your Dreams
38. Still Corners – Creatures Of An Hour
39. The Bangles – Sweetheart Of The Sun
40. The Cars – Move Like This
41. The Decemberists – The King Is Dead
42. The Felice Brothers – Celebration, Florida
43. The Horrors - Skying
44. The Low Anthem – Smart Flesh
45. The Naked & Famous – Passive Me, Agressive You
46. The Vaccines – What Did You Expect From The Vaccines?
47. White Denim - D
48. Wild Beasts - Smother
49. Wild Flag – Wild Flag
50. Yuck – Yuck

En natuurlijk verschenen er ook weer heel veel mooie reissues. Die van Mickey Newbury is me het meest bijgebleven, al is het maar omdat ik zijn werk voor de prachtige reissue helemaal niet kende. Erwin Zijleman

The Real Tuesday Weld - The Last Werewolf

2011-12-16T17:00:00.004+01:00

Het zijn geen makkelijke platen die de Britse band The Real Tuesday Weld maakt. De band rond singer-songwriter Stephen Coates heeft inmiddels een stuk of zeven platen op haar naam staan, maar is ondanks de vele warme aanbevelingen door de critici de cultstatus nooit ontgroeid. Ik beet me zelf ooit eens vast in de derde plaat van de band, het in 2004 verschenen I, Lucifer, en heb daar geen seconde spijt van gehad. Desondanks heb ik de platen die The Real Tuesday Weld sindsdien heeft uitgebracht gemist en ben ik pas weer aangehaakt bij het onlangs verschenen The Last Werewolf. I, Lucifer was een conceptplaat gebaseerd op een boek van Glen Duncan over de terugkeer van de duivel op aarde en liet muziek horen die varieerde van grotesk cabaret uit de jaren 30 tot de muziek die Tom Waits maakte voor hij zich vergreep aan potten en pannen en van zwoele 70s filmmuziek tot kille 90s synthpop. Voor The Last Werewolf koos The Real Tuesday Weld wederom de samenwerking met Glen Duncan. Dit heeft geleid tot een volgend conceptalbum, waarin dit keer niet de duivel maar een 200 jaar oude weerwolf met zelfmoordneigingen centraal staat. De plaat heeft als ondertitel A Soundtrack en laat zich inderdaad beluisteren als muziek bij een film, maar deze film is voor zover ik weer nog niet gemaakt. In thematisch opzicht is The Last Werewolf net wat minder ambitieus dan I, Lucifer, maar in muzikaal opzicht is de nieuwe plaat van The Real Tuesday Weld juist een stuk ambitieuzer. Voor The Last Werewolf werden een aantal gastmuzikanten opgetrommeld, onder wie The Puppini Sisters, Piney Gir en Pinkie Maclure (die in een ver verleden een aantal bijzonder fascinerende platen maakte) en werd gekozen voor een collectie songs die werkelijk alle kanten op schiet. The Last Werewolf wordt hier een daar een rockopera genoemd, maar wijkt zo af van de rockopera’s die ik ken dat ik dit etiket eigenlijk niet vind passen. Net als op I, Lucifer is The Last Werewolf beïnvloedt door stokoud cabaret, de muziek van Tom Waits, Franse filmmuziek en moderne synthpop, maar de nieuwe plaat van The Real Tuesday Weld voegt hier nog de nodige invloeden aan toe, waaronder met name invloeden uit de jazz, soul, dance, triphop en chamber pop. The Last Werewolf springt zo van de hak op de tak dat ik me afvraag of het boek van Glen Ducan ook maar enigszins leesbaar is. Ook in muzikaal opzicht ben ik de draad wel eens kwijt of weet ik niet hoe snel ik naar de volgende track moet springen, maar hier staan flink wat tracks die juist zeer de moeite waard zijn tegenover. The Real Tuesday Weld laat op The Last Werewolf nog maar eens horen dat het heel wat trucjes beheerst en de meeste nog verdomd goed ook. Het levert een avontuurlijke plaat op met alle kleuren van de regenboog en voor elke smaakpapil wat lekkers. Dat de plaat ook wel wat diepe dalen bevat neem ik graag voor lief; dat hoort nu eenmaal bij de hoge pieken die op The Last Werewolf ook ruim voorhanden zijn. Erwin Zijleman

The Bangles - Sweetheart Of The Sun

2011-12-15T15:45:00.000+01:00

Het is bijna niet te geloven, maar het is dit jaar al weer 27 jaar geleden dat het debuut van The Bangles verscheen. All Over The Place was direct ook de beste plaat van het viertal, dat met opvolgers Different Light (1986) en Everything (1988) en wereldhits als Manic Monday, Walk Like An Egyptian, In Your Room en Eternal Flame wist uit te groeien tot de kassuccessen van de jaren 80. Vergeleken met het rauwe en psychedelische powerpop geluid van All Over The Place waren de opvolgers behoorlijk gladjes, maar desondanks wisten The Bangles vele muziekliefhebbers te verleiden, wat voor een belangrijk deel was te danken aan de verleidingskracht van Susanna Hoffs, wiens zwoele vocalen ik persoonlijk ook met geen mogelijkheid kon weerstaan. The Bangles vielen aan het eind van de jaren 80 uit elkaar en keerden in 2003 terug met het nogal teleurstellende Doll Revolution. Met Sweetheart Of The Sun probeert de tot een trio uitgedunde band (naast Susanna Hoffs zijn beide zusjes Peterson nog van de partij) het nu nog eens. Ik had er geen hoge verwachtingen van, maar Sweetheart Of The Sun blijkt een uitstekende en ook nog eens bijzonder aangename plaat. Matthew Sweet, die de plaat produceerde, is er in geslaagd om The Bangles terug te laten keren naar het frisse geluid van hun debuut. Sweetheart Of The Sun is rauwer, steviger en minder gepolijst dan de succesplaten van The Bangles, maar bevat nog altijd popliedjes waarvan je niet alleen heel vrolijk wordt, maar die de zon ook nog eens flink doen schijnen. Susanna Hoffs is inmiddels al aardig op leeftijd, maar klinkt nog even verleidelijk als 25 jaar geleden. Het spetterende, sprankelende en bij vlagen scheurende gitaarwerk van Vicki Peterson, de zuivere harmonieën van het drietal, en de eveneens uitstekende lead vocalen van de Peterson zusjes doen de rest. Sweetheart Of The Sun is veel meer dan een feelgood plaatje van een band die zijn beste tijd al lang gehad heeft. Vrijwel alle songs op de plaat stralen urgentie uit, vallen op door de geïnspireerde wijze waarop muziek wordt gemaakt en doen qua niveau niet onder voor het beste werk van The Bangles. De tijdloze productie van Matthew Sweet tilt de plaat naar een nog wat hoger niveau. Liefhebbers van een frisse en aanstekelijke mix van powerpop, psychedelica en West-Coast pop kunnen als je het mij vraagt met geen mogelijkheid om deze verrassende comeback van The Bangles heen. Veel beter heb ik het in dit genre immers niet gehoord het afgelopen jaar. Vergeet de winter en haal de zomer in huis. Erwin Zijleman

Charlotte Gainsbourg - Stage Whisper

2011-12-14T15:30:00.000+01:00

Volgens de overlevering hebben Marylin Monroe en Albert Einstein elkaar ergens in de jaren 50 eens ontmoet op een feestje. Marylin Monroe verzuchtte dat het fantastisch zou zijn als ze samen kinderen zouden krijgen. De combinatie van haar looks en zijn brains zouden kinderen opleveren die de wereld moeiteloos aan hun voeten zouden krijgen. Albert Einstein dacht er heel even over na en sprak vervolgens de angst uit dat het kinderen zouden worden met zijn looks en haar brains. Wat dat betreft liepen Serge Gainsbourg en Jane Birkin heel wat minder risico toen ze aan het begin van de jaren 70 vorm gaven aan hun gezamenlijke kinderwens. In het beste geval zou hun kind het moeten doen met het muzikale talent van vader en het acteertalent en de looks van moeder, maar ook met het acteertalent en de looks van vader en het muzikale talent van moeder zou de gezamenlijke nakomeling niet slecht af zijn. Het heeft er alle schijn van dat Charlotte Gainsbourg het beste van haar ouders heeft geërfd. Ze is muzikaal, kan acteren, ziet er prachtig uit en heeft ook nog eens de uitstraling van haar vader. Persoonlijk heb ik haar muzikale talenten het hoogst zitten. Haar debuut Lemon Incest uit 1986 moeten we misschien maar even vergeten, maar het in 2006 verschenen 5:55 en het uit 2010 stammende IRM zijn geweldige platen. Op 5:55 maakte Charlotte samen met de leden van Air en Pulp’s Jarvis Cocker zwoele Franse (maar grotendeels Engelstalige) pop met inhoud, terwijl ze op IRM aan de hand van Beck avontuurlijke elektronische popmuziek maakte. Stage Whisper is helaas niet de echte opvolger van IRM, maar meer een plaat die de luierperiode van haar kinderen moet overbruggen. De 19 tracks tellende cd bestaat uit twee delen. Aan de ene kant horen we nieuw materiaal, aan de andere kant live-opnamen. Bij het nieuwe materiaal gaat het uitsluitend om restmateriaal van de IRM-sessies, terwijl het live-materiaal ook teruggrijpt op 5:55 en bovendien ruimte biedt aan twee covers. Ik zal niet bestrijden dat Stage Whisper een tussendoortje is, want dat is het, maar ik vind het wel een interessant tussendoortje. Het restmateriaal van de IRM sessies is niet altijd even sterk als het materiaal dat de plaat wel wist te halen, maar er zitten een aantal opvallende tracks tussen. Net als op IRM vallen de meeste tracks in de categorie avontuurlijke electropop, maar de diversiteit is groot en met name de wat lomere en zwoelere tracks overtuigen makkelijk. Ook het live-werk valt me zeker niet tegen. Met name de tracks van 5:55 klinken net wat voller dan op de plaat en dat komt de intensiteit en dynamiek van de songs ten goede. Als bonus krijgen we fraaie cover versies van het van Beck bekende In The End en Dylan’s Just Like A Woman. Natuurlijk had ik liever een echt nieuwe plaat van Charlotte Gainsbourg gehad, maar als ik kan kiezen tussen geen plaat en het heel behoorlijke Stage Whisper weet ik het wel. Erwin Zijleman

Peaking Lights - 936

2011-12-13T15:45:00.000+01:00

Man-vrouw duo’s die heerlijk zweverige muziek vol avontuur maken; we zijn er het afgelopen jaar mee dood gegooid. Het legt de lat voor nieuwkomers in dit hokje (een genre durf ik het eigenlijk niet te noemen) op een ontiegelijk hoog niveau, maar het man-vrouw duo Peaking Lights slecht de lat met groot gemak. Indra Dunis en Aaron Coyes maken muziek die afwijkt van de muziek van al hun soortgenoten. 936 is een plaat met diepe bassen die je normaal gesproken alleen in de dub hoort. Deze bassen worden gecombineerd met vast tikkende drummachines, een zweverig Hammond orgeltje, psychedelische gitaarlijnen, breed uitwaaiende synths en spaarzame dromerige vocalen. Peaking Lights maakt bedwelmende muziek die je vrijwel onmiddellijk meesleept naar hogere sferen. Het is muziek die op het eerste gehoor nogal lastig te combineren invloeden, waaronder invloeden uit de dub, reggae, Krautrock, postpunk, psychedelica, lo-fi en synthpop, op even fraaie als originele wijze integreert in een geluid dat aan de ene kant fris en vernieuwend klinkt, maar aan de andere kant toch ook thuis lijkt te horen in de jaren 70 en 80 (waarbij de muziek van The Slits belangrijk vergelijkingsmateriaal aanreikt, al heeft 936 ook wel wat weg van Stereolab). De meeste tracks op 936 zijn lang (zes van de acht tracks op de plaat duren langer dan 5 minuten) en bevatten nauwelijks variatie, maar desondanks verveelt de muziek van Peaking Lights me geen moment. Wanneer je je laat meevoeren door de diepe bassen, zorgen de gitaar- en orgellijnen voor de spannende accenten en de vocalen voor de structuur. Ik was een beetje bang dat 936 na de eerste verrassing snel zou gaan vervelen, maar dat is zeker niet het geval. De bedwelmende klanken van Peaking Lights worden bij herhaalde beluistering eigenlijk alleen maar mooier en indringender en geven bovendien steeds meer geheimen prijs. Het is muziek die dankzij het lage tempo en het psychedelische karakter vooral geschikt is voor lome buien. Na een drukke dag zorgt 936 van Peaking Lights voor onmiddellijke ontspanning, al dwingt de muziek van het tweetal je ook om bij de les te blijven. 2011 lijkt de boeken in te gaan als een mooi muziekjaar waarin de originaliteit helaas nog wel eens ontbrak. 936 van Peaking Lights voegt op de valreep nog wat originaliteit toe en is hierdoor een nadrukkelijke jaarlijstjes kandidaat voor een ieder die in muzikaal opzicht graag buiten de gebaande paden treedt. Erwin Zijleman

Slade - Sladest

2011-12-12T15:30:00.000+01:00

Iedereen heeft zijn jeugdzonden. Zelf ben ik niet altijd even trots op mijn oude liefde voor de bombastische symfonische rock van Genesis, Yes en nog zweverigere soortgenoten, maar mijn eerste liefde in de popmuziek is misschien nog wel verwerpelijker. Ik zat nog op de basisschool toen ik de Britse band Slade omarmde. Aan het begin van de jaren 70 was de band even heel populair, maar tegenwoordig hoor je eigenlijk alleen hun, in het genre niet eens zo slechte, kersthit nog. Na een boeiend artikel in de Uncut van vorige maand werd ik toch wel weer nieuwsgierig naar de muziek van de band. Mijn oude Slade lp’s (met complete plakboeken in de klaphoezen) heb ik helaas al lang niet meer, maar de verzamelaar Sladest is na de reissue van vorige maand redelijk makkelijk op de kop te tikken. De hernieuwde kennismaking met de band is me niet eens slecht bevallen. De betrekkelijk simpele rocksongs als Cum On Feel The Noize, Gudbye T’ Jane en Mama Weer All Crazy Now (de vereenvoudigde spelling haalde destijds zelfs de basisschool) zaten nog opgeslagen in het met enige moeite weer benaderbare geheugen, maar in muzikaal opzicht veel interessante tracks als het poppy Look Wot You Dun en het fraai ingetogen Coz I Love You was ik helemaal vergeten. Wanneer ik de muziek van Slade beluister met de kennis van nu, kan ik eigenlijk alleen maar concluderen dat de band haar tijd zo nu en dan vooruit was en veel beter was dan iedereen destijds kon vermoeden. De muziek van Slade werd aan het begin van de jaren 70 vooral vergeleken met de glamrock van T. Rex, The Sweet en de afgrijselijke Gary Glitter, maar in muzikaal opzicht lag de band veel dichter bij The Kinks, The Who, The Rolling Stones en Cream. Slade trok misschien vooral de aandacht met rechttoe rechtaan rocksongs die een onuitwisbare indruk moeten hebben gemaakt op de heren van Status Quo, maar de minder bekende tracks op Sladest laten een voorliefde voor rauwe bluesy rocksongs en ingenieuze popliedjes horen. Bij beluistering van Sladest hoor je eigenlijk al waar de popmuziek in de jaren die zouden volgen naar toe zou gaan. In de meest rauwe tracks neemt Slade een voorschotje op de eerste punkgolf, op haar theatraalst doet de band voorwerk voor de muziek van Queen, terwijl The Rolling Stones nog jaren vooruit zouden kunnen met de bluesy rock die ook op Sladest goed is vertegenwoordigd. Het gaat te ver om Slade alsnog uit te roepen tot de grootheden uit de geschiedenis van de popmuziek, maar duidelijk is wel dat ik me niet langer hoef te schamen voor de eerste band die ik als muziekliefhebber omarmde. Met dank aan de Uncut en de reissue van deze tot voor kort behoorlijk obscure verzamelaar uit het begin van de jaren 70. Erwin Zijleman

Meg Baird - Seasons On Earth

2011-12-11T11:16:00.000+01:00

Meg Baird kennen we vooral van de psych-folk band Espers, die tussen 2004 en 2009 drie hele overtuigende platen uitbracht. Ook haar in 2007 uitgebrachte soloplaat Dear Companion kreeg door het succes van de psych-folk veel aandacht, ook al nam Meg Baird op deze plaat flink afstand van het genre. Inmiddels is de aandacht voor de psych-folk bijna volledig opgedroogd en hierdoor krijgt ook de nieuwe soloplaat van Meg Baird, Seasons On Earth, tot dusver niet veel aandacht. Ook Seasons On Earth heeft echter niet al teveel met psych-folk te maken en verdient alle aandacht. Bij eerste beluistering van Seasons On Earth moest ik vooral aan Alison Krauss denken. De heldere stem van Meg Baird heeft wel wat weg van de stem van de ongekroonde bluegrass koningin, maar ook de sobere instrumentatie is, mede door het gebruik van dobro en pedal steel, niet heel ver verwijderd van die op de platen van Alison Krauss. Vergeleken met de muziek van Alison Krauss bevat de muziek van Meg Baird meer invloeden uit de folk. Waar de meeste van haar voormalige psych-folk collega’s zich voornamelijk lieten beïnvloeden door de Britse folk uit de vroege jaren 70, kiest Meg Baird voor de folkbeweging die in deze periode in haar eigen land furore maakte. De oorsprong van Seasons On Earth had met een beetje fantasie ook in de 70s op de Laurel Canyon bij Los Angeles kunnen liggen en Meg Baird had het buurmeisje van de net wat eigenzinnigere Judee Sill kunnen zijn. Seasons On Earth bevat 10 tracks, waarvan de helft de 6 minuten passeert. Gezien de uiterst sobere instrumentatie en het beperkte bereik van Meg Baird’s stem, moet ze van goede huize komen om 6 minuten lang te boeien met een song, maar dat doet ze op overtuigende wijze. Seasons On Earth valt op door buitengewoon fraai akoestisch gitaarspel, trefzekere accenten van dobro en pedal steel en een stem die je mee weet te slepen naar een omgeving waarin de klok wat minder snel lijkt te tikken. Het meest opvallend zijn Meg Baird’s covers van Friends van Jon Mark (maar vooral bekend door de uitvoering van Mark (niet te verwarren met Marc) Almond) en het van The House Of Love bekende Beatles And The Stones, maar ook haar eigen songs weten de aandacht vast te houden en de fantasie te prikkelen. Seasons On Earth is door het bijzonder ingetogen karakter een plaat die vooral tot zijn recht komt wanneer je er de tijd voor neemt. Wanneer je dit doet merk je snel dat de plaat alleen maar mooier en indringender wordt. Meg Baird heeft met Seasons On Earth een mooie en tijdloze folkplaat gemaakt die veel meer luisterende oren verdient dan de plaat tot dusver heeft weten te bereiken. Erwin Zijleman

Camille - Ilo Veyou

2011-12-09T17:00:00.001+01:00

Ik ben het afgelopen jaar niet in Frankrijk geweest en teer daarom, wanneer het om Franse muziek gaat, nog steeds op de platen die ik in de zomer van 2010 in de Franse supermarkten op de kop wist te tikken. Het werd zo langzamerhand wel weer eens tijd voor wat nieuws en daarom heb ik onlangs het digitale Franse aanbod maar eens bekeken. De bijzonderste plaat die ik hierbij tegen kwam was Ilo Veyou (I Love You met een Franse tongval) van de Franse zangeres Camille. Dat Camille een van de meest opvallende Franse platen van het afgelopen jaar heeft afgeleverd is natuurlijk geen verrassing. Camille Dalmais brak ooit door als een van de zwoele stemmen van Nouvelle Vague, maar maakt inmiddels ook al een jaar of zeven buitengewoon avontuurlijke soloplaten. Het in 2005 verschenen Le Fil was tot dusver de mooiste, maar deze plaat krijgt nu stevige concurrentie van Ilo Veyou. Het is nog altijd geen makkelijke muziek die Camille maakt. Liefhebbers van zwoele Franse zuchtmeisjes zullen waarschijnlijk hun tanden stuk bijten op de eigenzinnige en behoorlijk complexe muziek van de Française. De eigenzinnigheid van Camille komt op Ilo Veyou naar voren in de opvallende instrumentatie, waarin apart klinkende strijkers (violen die klinken als banjo’s) dit keer overheersen, en in de minstens even opvallende wijze waarop ze haar stem gebruikt. De plaat, die overigens werd opgenomen in onder andere een klooster op het Franse platteland, doet af en toe wel wat aan Björk denken, maar het is wel een typisch Franse versie van de IJslandse sneeuwprinses, al zingt Camille op Ilo Veyou ook een aantal songs in het Engels. De vergelijking met Björk gaat vooral op voor de meest experimentele tracks op Ilo Veyou. Deze experimentele tracks worden afgewisseld met veel toegankelijkere songs waarin Camille aan de haal gaat met invloeden uit de soul, jazz, folk, pop en Franse chansons. Echt toegankelijk wordt het echter nergens; daarvoor staat de muziek van Camille te bol van de creativiteit en geniale wendingen. Heel af en toe hoop je dat Camille zich even inhoudt en een popliedje aflevert dat het moet hebben van de pure eenvoud, maar die gedachte ben je al weer vergeten wanneer ze je in korte tijd een paar keer op het verkeerde been zet. Het avontuur van Camille speelt je zoek zoals Lionel Messi verdedigers zoek kan spelen, maar uiteindelijk dwingt ook Camille louter bewondering af. Voor de late avonden en vroege ochtenden zoek ik nog naar de ultieme Franse zuchtmeisjes plaat van 2011, maar voor alle momenten waarop ik niet wakker wordt of juist indut grijp ik voorlopig naar Ilo Veyou van Camille. Ik adviseer iedere liefhebber van avontuurlijke (Franse) muziek hetzelfde te doen. Erwin Zijleman

Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo

2011-12-08T15:00:00.000+01:00

Ze zijn er weer: de jaarlijstjes. Velen zoeken in de jaarlijstjes van anderen vooral naar bevestiging van de eigen smaak, maar ik gebruik ze vooral om de krenten die ik om wat voor reden dan ook niet uit de pop heb gevist alsnog naar de oppervlakte te brengen. Dit jaar valt de oogst tot dusver wat tegen. De gerenommeerde Britse muziektijdschriften Mojo en Uncut zijn normaal gesproken goed voor een handvol bijna vergeten parels, maar dit jaar blijft de teller vooralsnog steken bij slechts één plaat. Het is wel een hele mooie. Smoke Ring For My Halo van Kurt Vile, want daar gaat het om, heeft maanden op de stapel gelegen, maar kwam er tot de interventie van Mojo en Uncut (in beide jaarlijstjes haalde Kurt Vile de top 15) niet af. Kurt Vile liet een paar jaar geleden voor het eerst van zich horen als oprichter van de band The War On Drugs (die deze BLOG dit jaar al wel haalde), maar maakt sinds 2008 soloplaten. Smoke Ring For My Halo is de beste van het stel en wat mij betreft een zeer terechte jaarlijstjesplaat. Zijn voormalige band The War On Drugs pakte eerder dit jaar nog behoorlijk stevig uit, maar de muziek van Kurt Vile is behoorlijk ingetogen. Vile is een groot bewonderaar van Bob Dylan en dat hoor je, maar Bob Dylan is zeker niet de enige naam die opduikt bij beluistering van Smoke Ring For My Halo. De zang van Kurt Vile doet af en toe wel wat denken aan Lou Reed, terwijl zijn constant naar de voorgrond tredende gitaarspel herinnert aan bands als Dinosaur Jr. en Sebadoh. Kurt Vile nam zijn eerste platen zelf op en creëerde op deze platen een lo-fi achtig geluid. De lo-fi is niet helemaal verdwenen uit de muziek van Kurt Vile, maar over het algemeen genomen laat het in een echte studio opgenomen Smoke Ring For My Halo toch uitgewerkte en voldragen popliedjes horen. De plaat heeft door de dromerige zang van Kurt Vile en het breed uitwaaiende gitaarspel een bijna psychedelische sfeer, wat de plaat een bijna hypnotiserende uitwerking geeft. Hoogtepunt van de plaat is wat mij betreft het prachtige duet met Meg Baird (op wiens eveneens totaal genegeerde plaat ik volgende week terug kom), maar alle andere songs op de plaat doen hier nauwelijks voor onder. Ik kan me wel voor mijn kop slaan dat ik Smoke Ring For My Halo eerder dit jaar op de stapel heb laten liggen, maar in plaats hiervan kan ik ook gewoon genieten van de psychedelische lo-fi folk van Kurt Vile. En ik ben nog op tijd voor mijn eigen jaarlijstje ook. Erwin Zijleman

Deer Tick - Divine Providence

2011-12-07T12:00:00.000+01:00

Ik was een jaar of twee geleden best onder de indruk van Born On Flag Day, de tweede plaat van de uit Providence, Rhode Island, afkomstige band Deer Tick. Het enige probleem dat ik met Born On Flag Day had was dat het geluid van de band zich wel erg nadrukkelijk liet inspireren door grootheden uit het verleden (onder wie Gram Parsons, Bruce Springsteen en Tom Petty), waardoor ik uiteindelijk moest concluderen dat Deer Tick muziek maakte die weliswaar bijzonder aangenaam klonk, maar dat het ook allemaal wel eens eerder en beter was gedaan. Ondanks het feit dat Deer Tick op haar nieuwe plaat Divine Providence totaal anders klinkt dan op Born On Flag Day, bleef die laatste conclusie ook na eerste beluistering van Divine Providence overeind. De invloeden uit de folk en country die nog zeer dominant aanwezig waren op de vorige plaat van Deer Tick, zijn op Divine Providence voor een groot deel verdwenen of naar de achtergrond verdrongen. Op haar nieuwe plaat klinkt de band als een mix van The Stooges, The Ramones, The Hold Steady, The Clash, The Pogues, Nirvana en The Rolling Stones. Op Divine Providence maakt Deer Tick heerlijk rootsrock zonder poespas en dat klinkt geweldig. De rauwe en rasperige stem van voorman John McCaulley, komt in de wat rauwere tracks nog beter tot zijn recht dan in de folky songs die de band in het recente verleden maakte en ook in muzikaal opzicht staat het allemaal als een huis. Omdat er in dit genre niet al teveel relevants is verschenen dit jaar, is de nieuwe plaat van Deer Tick er een om te omarmen, ook al klinkt de muziek van de band in eerste instantie wel erg bekend en blijven alle songs keurig binnen de lijntjes. Van dat omarmen krijg je geen spijt, want Divine Providence blijft bij herhaalde beluistering minstens net zo lekker, maar wordt ook nog eens een stuk beter. Het lijkt allemaal eenvoudig wat Deer Tick op haar nieuwe plaat doet, maar ondertussen zijn alle songs op de plaat raak en welke band slaagt daar tegenwoordig nog in? De rauwere rocksongs op Divine Providence overtuigen het makkelijkst, maar ook de wat meer ingetogen tracks aan het eind van de plaat maken uiteindelijk een onuitwisbare indruk. Divine Providence is al met al een rare plaat. Is het eerder gedaan? Ja. Is het wel eens beter gedaan? Ja. Is het avontuurlijk? Nee. Dat klinkt als een niet al te opzienbarende plaat, maar toch verbaast het me niet als we Divine Providence van Deer Tick uiteindelijk moeten scharen onder de beste rootsrock platen van 2011. Dat heeft deels te maken met de slappen concurrentie, maar zeker ook met de overtuigende songwriting skills van John McCaulley. Erwin Zijleman

The Roots - Undun

2011-12-06T15:00:00.000+01:00

De uit het Amerikaanse Philadelphia afkomstige band The Roots maakt inmiddels al bijna 20 jaar platen. Het zijn platen die vrijwel zonder uitzondering de hemel in zijn geprezen door de critici, maar op één of andere manier weet de band mijn cd-speler vrijwel nooit te vinden. Het vreemde is dat de platen waarop de leden van de band bevriende muzikanten bij staan mij vaak wel weten te bereiken. Dat was ook deze maand weer het geval, want het samen met Betty Wright gemaakte Betty Wright: The Movie (waarover later deze week meer) zat wel in de cd-speler, terwijl de band’s 13e plaat Undun er weer naast lag. Ik heb Undun er toch maar eens in gestopt, al is het maar voor mijn eigen gemoedsrust. De belangrijkste reden dat ik de muziek van The Roots normaal gesproken links laat liggen of slechts heel kort beluister, is het feit dat ik niet gek ben op hiphop en rap en dit zijn genres waarin The Roots zich graag beweegt. Desondanks wist Undun me redelijk makkelijk te overtuigen. Door het open trekken van een blik rappers kreeg ik niet direct de handen op elkaar voor de zang, maar dit wordt gecompenseerd door geweldige muziek. The Roots klinkt op Undun als een geoliede machine die is samengesteld met de beste onderdelen. Uiteraard is het drumwerk van levende legende ?uestlove de belangrijkste trekpleister, maar ook de rest van het muzikale bouwwerk van The Roots staat als een huis. Hiphop vormt de basis van de muziek van The Roots, maar de band is dit keer gelukkig ook niet vies van een flinke portie soul, waardoor Undun toegankelijker is dan de andere platen van de band waarvan ik flarden ken. Undun is een heuse conceptplaat over het leven van ene Redford Stephens en gaat over het zware leven op het Amerikaanse platteland. Zoals zo vaak met conceptplaten begrijp ik de onderliggende gedachte niet altijd en hoor ik uiteindelijk toch vooral individuele songs, aangevuld met een bewerking van de oorspronkelijk door Sufjan Stevens geschreven Redford Suite. De laatste past eigenlijk niet zo heel goed op de plaat, al is het voor een ieder die niet leeft op een dieet van hiphop en rap een aangenaam intermezzo. Undun is zeker geen plaat die heel vaak in mijn cd speler te vinden zal zijn, maar juist omdat de band wat buiten de voor haar gebaande paden treedt ben ik de muziek van de band wel gaan waarderen. Vergelijk het maar met een stronk witlof die met een flinke plak ham en kaas opeens naar meer smaakt. De muziek van The Roots was altijd al een stuk smakelijker dan witlof, maar de band zet met Undun wel weer een stap in de richting van een nog breder publiek. Voor mij is de band in een paar dagen tijd getransformeerd van de perfecte begeleidingsband van neo-soul acts in een band die muziek maakt die er ook buiten de kaders van de hiphop en rap toe doet. Nu nog maar eens goed luisteren naar de twaalf platen die Undun voor gingen. Erwin Zijleman

The Smashing Pumpkins - Gish / Siamese Dream, Deluxe Editions

2011-12-05T17:00:00.000+01:00

Ik dacht eerlijk gezegd dat The Smashing Pumpkins jaren geleden al waren opgedoekt, maar de band bestaat nog steeds en schijnt zelfs van plan te zijn om binnenkort een nieuw album uit te brengen. Ik kijk er eerlijk gezegd niet naar uit. De laatste fatsoenlijke plaat van de band rond Billy Corgan is het inmiddels al ruim 13 jaar oude Adore. Alles wat de band sindsdien maakte viel zwaar tegen en dat zal ook gelden voor de aangekondigde nieuwe plaat. Voor iedereen die wil horen hoe goed de band ooit was zijn nu Deluxe Editions van de eerste twee platen van The Smashing Pumpkins verschenen. Het betreft heruitgaven van het relatief onbekende debuut Gish uit 1991 en de doorbraakplaat Siamese Dream uit 1993. Gish verscheen een paar maanden voor Nevermind van Nirvana en werd net als Nevermind geproduceerd door Butch Vig. We weten allemaal hoe het is gelopen. Nevermind is uitgegroeid tot een klassieker uit de geschiedenis van de popmuziek en werd eerder dit jaar uitgeroepen tot de meest invloedrijke rockplaat van de afgelopen 20 jaar. Gish is daarentegen een relatief onbekende plaat gebleven. Wanneer ik objectief probeer te luisteren naar beide platen vind ik Gish niet minder indrukwekkend dan Nevermind. Billy Corgan is niet Kurt Cobain, maar in muzikaal opzicht ontlopen de bands elkaar qua niveau niet zoveel. Vergeleken met de behoorlijk rechttoe rechtaan rocksongs van Nirvana, zijn de songs van The Smashing Pumpkins grootser en complexer, maar beide platen combineren een flinke dosis power en dynamiek met vernieuwingsdrang en geldingsdrang. Op Gish combineren zanger/gitarist Billy Corgan, gitarist James Iha, bassiste D'Arcy Wretzky en drummer Jimmy Chamberlin op grootse wijze invloeden uit de grunge, hardrock, progrock, psychedelica, folk en dreampop. Een geluid dat bedoelt leek om stadions te vullen werd gecombineerd met de zachte en wat onvaste stem van Billy Corgan, wat de dynamiek in de muziek van The Smashing Pumpkins alleen maar vergrootte. Ik heb The Smashing Pumpkins zelf pas twee jaar na het debuut opgepikt, maar ben onder de indruk van het memorabele debuut dat ik eigenlijk nauwelijks kende. Siamese Dream uit 1993 vind ik echter nog veel beter. Dat The Smashing Pumpkins in 1993 tot volle wasdom zouden komen mag achteraf bezien best een wonder worden genoemd. Billy Corgan had na Gish last van een writer’s block, Jimmy Chamberlin kampte met een hardnekkige drugsverslaving en James Iha en D’Arcy Wretzky zaten na hun op de klippen gelopen relatie in een diep dal. Alle ellende maakte het niet makkelijk om een plaat op te nemen, maar het eindresultaat bleek fenomenaal. Siamese Dream is in alle opzichten een monumentale rockplaat vol grootse songs, die het geluid van Gish nog wat verder uitbouwden. In een periode waarin rockbands terug keerden naar de basis, pakten The Smashing Pumpkins juist flink uit, wat de band nog altijd siert. Het resultaat is na al die jaren nog altijd bijzonder indrukwekkend. Net als de Deluxe Edition van Gish, is ook die van Siamese Dream voorzien van veel bonustracks (een cd vol) en live-materiaal (een DVD vol). Het maakt beide heruitgaven tot een must voor liefhebbers van eigenzinnige rockmuziek, tot de meest interessante releases van december en bovendien tot serieuze kanshebbers voor het jaarlijstje in de categorie reissues. Erwin Zijleman

Still Corners - Creatures Of An Hour

2011-12-04T10:00:00.000+01:00

Ik heb nog niet al teveel jaarlijstjes gezien, maar weet nu al dat ik in het segment indiepop/indierock een heleboel heb gemist dit jaar. Het aanbod in dit genre was het afgelopen jaar onwaarschijnlijk groot, terwijl het aantal echte uitschieters klein was, althans daar ging ik tot dusver van uit. De laatste weken is echter bijna alles dat ik van de indie-stapel pak raak. En hoe. Mijn laatste ontdekking is Creatures Of An Hour van de Brits/Amerikaanse band Still Corners. Creatures Of An Hour staat vol met dromerige en mysterieuze popmuziek van hoog niveau. Het is muziek die heerlijk voortkabbelt, maar op hetzelfde moment bol staat van de onderhuidse spanning. Blikvangers van de band zijn de Amerikaanse muzikant Greg Hughes en de Britse zangeres Tessa Murray, die elkaar volgens de verhalen bij toeval tegen kwamen op een donker en verlaten treinstation. De eerste zorgt voor atmosferische en bezwerende geluidstapijten die zwaar zijn geïnspireerd door de Amerikaanse psychedelica uit de jaren 60. In de meeste recensies wordt de naam van de vergeten band The United States Of America genoemd en die papegaai ik ook maar na, al is het maar omdat het relevant vergelijkingsmateriaal is. Tessa Murray zorgt voor de ijle en zoetgevooisde vocalen die de indringende muziek naar een hoger plan tillen. In combinatie met de fraaie zang van Tessa Murray doet de muziek van Still Corners me vaag denken aan die van Broadcast en Stereolab, maar ook de namen van Cocteau Twins, Blonde Redhead, Boards Of Canada, This Mortal Coil en Beach House moeten worden genoemd. Hiernaast heeft de beeldende muziek van Still Corners iets van Ennio Morricone en de soundtracks bij de films en tv-series van David Lynch in het algemeen en de Twin Peaks soundtrack in het bijzonder, waarna een laagje Krautrock het afmaakt. Creatures Of An Hour is een plaat vol dreiging en spanning, maar op een of andere manier droom je ook heerlijk weg bij de donkere klanken van de band uit Londen. Het debuut van Still Corners verscheen een aantal maanden geleden, maar het is een plaat die is gemaakt voor de kortste en koudste dagen van het jaar. Een plaat voor nu dus. Het is een plaat die aan van alles en nog wat doet denken, varierend van 60s psychedelica, 70s Krautrock, 80s new wave, 90s dreampop tot filmmuziek van alle tijden. Door de unieke mix van stijlen klinkt Creatures Of An Hour echter ook origineel, wat de kracht van de plaat alleen maar vergroot. En zo wordt het door alle recente ontdekkingen nog dringen in mijn jaarlijstje over 2011. Dat Creatures Of An Hour van Still Corners er in is terug te vinden is echter 100% zeker. Erwin Zijleman

The Black Keys - El Camino

2011-12-02T17:00:00.001+01:00

Het aantal echt belangrijke releases is in december over het algemeen heel erg klein, maar met El Camino van The Black Keys hebben we er toch nog een in handen. Het Amerikaanse duo debuteerde in 2002 met het imposante The Big Come Up en heeft inmiddels zes uitstekende platen op haar naam staan. El Camino is de opvolger van het vorig jaar verschenen en bijzonder succesvolle Brothers; een plaat waarop The Black Keys terugkeerden naar het geluid van hun eerste platen. El Camino doet dit zeker niet, want de gruizige en donkere blues waarop Dan Auerbach en Patrick Carney het patent bezitten is op de nieuwe plaat vrijwel afwezig. Desondanks weet je bij de eerste noten van El Camino dat het goed zit. De nieuwe van The Black Keys is een zeer toegankelijke plaat waarop de rock ’n roll regeert. De meeste tracks klinken behoorlijk opgewekt en klinken wat mij betreft als de onverwachte mix van ZZ Top, The Cramps, Big Audio Dynamite, Led Zeppelin en The Clash. El Camino heeft een geluid dat vooral lijkt geïnspireerd door de Amerikaanse rockmuziek uit de jaren 70: veel grootse gitaarriffs, veel aanstekelijke koortjes en een overweldigende productie. Voor het laatste hebben The Black Keys wederom een beroep gedaan op Danger Mouse, die bovendien meeschreef aan de meeste songs. El Camino bevat een enkel wat meer ingetogen moment, maar op het grootste deel van de plaat wordt het gas flink open gedraaid. Het levert een serie tijdloze en onweerstaanbare songs op. El Camino komt als een stoomwals over je heen en na afloop wil je alleen maar meer. Hoewel El Camino behoorlijk rechttoe rechtaan klinkt, zijn de songs op deze plaat veelkleuriger dan in eerste instantie het geval lijkt. Op El Camino putten The Black Keys uit de goed gevulde archieven van de Amerikaanse rock- en rootsmuziek en smeden ze al deze invloeden aan elkaar in geweldige songs. The Black Keys zijn in het verleden vaak vergeleken met The White Stripes en dat was niet altijd terecht. Op El Camino is deze vergelijking als je het mij vraagt relevanter dan ooit tevoren. Dat heeft niet zozeer te maken met het genre waarin The Black Keys zich dit keer bewegen, maar vooral met het vermogen om songs te schrijven die na één keer horen memorabel zijn. El Camino bevat er hier flink wat van, want tussen de 11 tracks op de plaat zitten nauwelijks zwakke broeders (eigenlijk vind ik de enige echt ingetogen track nog het minst). Ik heb El Camino inmiddels een paar dagen in huis en de plaat wordt vooralsnog alleen maar beter. The Black Keys trokken met Brothers voor het eerst de aandacht van een groot publiek en scharen zich met El Camino definitief onder de grote bands van het moment. De meeste critici zijn al klaar met hun jaarlijstjes. Zonde, want El Camino van The Black Keys had in een aantal van deze lijstjes zeker niet misstaan. Erwin Zijleman

Amy Winehouse - Lioness: Hidden Treasures

2011-12-01T15:15:00.000+01:00

Eerder dit jaar overleed Amy Winehouse. Hoewel haar dood zeker niet als een verrassing kwam werd er in brede kring intens getreurd om het verlies van een van de groten uit de hedendaagse soulmuziek. Omdat Amy Winehouse sinds de release van haar doorbraakplaat Back To Black nauwelijks op haar benen kon blijven staan, had ik geen hoge verwachtingen van hetgeen dat ze sinds deze prachtplaat zou hebben opgenomen en had ik eerlijk gezegd verwacht dat er helemaal niets zou zijn. Het laatste is in ieder geval niet waar, want deze week ligt, keurig op tijd voor Sinterklaas en/of kerstman, Lioness: Hidden Treasures in de winkel. De plaat bevat twaalf tracks, waarvan slechts een zeer klein deel (ik tel er twee) na de Back To Black sessies is opgenomen. Kortom, misschien waren mijn eerdere verwachtingen toch wel realistisch. Wat overblijft is een serie demo’s, restjes en songs die ze samen met anderen opnam, waaronder het als single uitgebrachte en wat mij betreft zeer teleurstellende duet met Tony Bennett, Body & Soul. Lioness: Hidden Treasures hoort hierdoor zeker niet in hetzelfde rijtje thuis als Frank en Back To Black, maar is over de hele linie genomen zeker niet slecht en bij vlagen zelfs heel aardig. Nu beschikt Amy Winehouse ook over een strot waarmee je een popliedje niet makkelijk verpest, maar ook wanneer je de lat wat hoger legt blijft er een handjevol memorabele momenten over. Hieronder een reggae versie van doo-wop klassieker Our Day Will Come, een lome versie van het van Back To Black bekende Tears Dry, een bijzonder fraaie vertolking van Carole King’s Will You Love Me Tomorrow, een down-tempo versie van Valerie en een overtuigende versie van klassieker The Girl From Ipanema. De meeste opnamen stammen uit de opnamesessies van Frank en Back To Black, wat iets zegt over de toestand waarin Amy Winehouse de afgelopen jaren verkeerde. Mijn overtuiging dat ze sinds Back To Black helemaal niets meer heeft gepresteerd wordt echter keihard onderuit gehaald door misschien wel de mooiste track op de plaat, haar uit 2009 stammende vertolking van de Donny Hathaway klassieker A Song For You, direct ook de afsluiter van de plaat. Al met al is Lioness: Hidden Treasures niet zo onmisbaar als Frank en Back To Black, maar staat er toch voldoende leuks op om de aanschaf te rechtvaardigen. Amy Winehouse is niet meer onder ons en dat blijft doodzonde, zeker na het horen van het hemeltergend mooie A Song For You, dat ze daarboven vast samen met Donny Hathaway mag zingen. Dat laatste geeft op zijn minst enige troost. Erwin Zijleman

Adele - Live At The Royal Albert Hall

2011-11-30T17:00:00.003+01:00

Het is bijna december en dus zakt het aantal nieuwe releases als een plumpudding in elkaar. De komende weken daarom vooral vergeten platen, onbekende parels uit de jaarlijstjes (de eerste zijn al weer gesignaleerd) en misschien een enkele kerstplaat. De belangrijkste "nieuwe" releases van deze week komen van twee Britse soulzangeressen. Morgen aandacht voor onbekend werk van Amy Winehouse, die dit jaar helaas definitief ten onder ging aan haar succes en de bijbehorende levenswandel. Vandaag aandacht voor een live-plaat van een zangeres die dit jaar juist tot ongekende hoogten steeg: Adele. De recensies van Adele's concert in Paradiso eerder dit jaar behoren tot de meest positieve concertrecensies die ik het afgelopen jaar heb gelezen. Ik was dan ook heel benieuwd naar Live At The Royal Albert Hall dat deze week als DVD+cd of als Blu-ray+cd in de winkel ligt. Ervaring leert me dat de beeldregistratie na één keer kijken definitief in het doosje verdwijnt, dus ik beperk me tot het geluid. Tijdens haar concert in de fameuze Royal Albert Hall liet Adele zich niet alleen bijstaan door haar band, maar ook door flink wat strijkers. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal fantastisch, maar het belangrijkste wapen van Adele blijft natuurlijk haar stem. Op Live At The Royal Albert Hall heeft Adele nog geen last van de stemproblemen die haar momenteel in de weg zitten en vertolkt ze de songs van haar debuut "19" en het eerder dit jaar verschenen "21" vol vuur. Tussen de songs door babbelt Adele er driftig op los, waarbij ze geen geheim maakt van haar eenvoudige komaf (oftewel, ze vloekt als een bootwerker). Dat is misschien leuk voor een concert, maar met name op de cd zit al het geklets flink in de weg. Desondanks is Live At The Royal Albert Hall een live-registratie die er toe doet. Waar de producers van haar platen de plooien af en toe wel erg glad hebben gestreken, klinkt Live At The Royal Hall puur en eerlijk en vertolkt Adele haar soul zoals niemand anders dit momenteel kan. Eerder dit jaar ging in Paradiso het dak er af en ook het dak van de stokoude Royal Albert Hall komt niet ongeschonden uit de strijd. Omdat de passie er af spat vergeef ik Adele haar wat minder diepgaande gebabbel tussendoor en koester ik Live At The Royal Albert Hall inmiddels als het snoepje van de week. 2011 was op basis van "21" al het jaar van Adele en dit jaar krijgt met deze fraaie live-opnamen alleen maar extra glans. Nu maar hopen dat volgend jaar "22" in de winkel ligt. Erwin Zijleman

Bob Seger & The Silver Bullet Band - Ultimate Hits: Rock And Roll Never Forgets

2011-11-29T12:55:00.000+01:00

Bob Seger is in Nederland nooit erg serieus genomen. Waar Bruce Springsteen in Europa misschien nog wel warmer werd onthaald dan in de Verenigde Staten, werden vrijwel al zijn soortgenoten hier verguisd. Bob Seger en zijn Silver Bullet Band, die we tot deze soortgenoten moeten rekenen, kregen in Europa nooit een poot aan de grond en scoorden slechts met Still The Same en Against The Wind zeer bescheiden hitjes. In Amerika was en is Bob Seger echter een grootheid. Al zijn albums gingen in grote aantallen over de toonbank, flink wat singles werden vette hits, grote zalen en stadions werden moeiteloos gevuld en zijn opname in de Rock And Roll Hall Of Fame was onomstreden. De nu verschenen en uit twee cd’s bestaande verzamelaar Ultimate Hits: Rock And Roll Never Forgets is in de Verenigde Staten dan ook een zeer gewild cadeau voor onder de kerstboom, maar zal in Nederland de zak, sok of boom waarschijnlijk niet vaak halen. Helemaal terecht is dat niet, want na beluistering van Ultimate Hits: Rock And Roll Never Forgets kan ik alleen maar concluderen dat Bob Seger en zijn Silver Bullet Band veel beter zijn dan ik had verwacht. Ultimate Hits: Rock And Roll Never Forgets bestrijkt de hele carrière van Bob Seger. Deze begon halverwege de jaren 60 en is nog altijd niet ten einde gekomen, al is Bob Seger de afgelopen 15 jaar veel minder productief dan in zijn hoogtijdagen. Ultimate Hits: Rock And Roll Never Forgets laat alle kanten van Bob Seger horen. Deze variëren van spierballen rock ’n roll tot modervette rhytm & blues en van ingetogen folksongs tot melancholische countryrock. Bij beluistering van Ultimate Hits: Rock And Roll Never Forgets moest ik heel vaak aan Bruce Springsteen denken, al lijkt de muziek van Bob Seger vanwege diens soulvolle strot meer op die van Southside Johnny & The Asbury Jukes (een van de grote voorbeelden van Springsteen). De kwaliteit van het werk van Bob Seger en zijn band is zoals eerder gezegd opvallend hoog. Seger schreef gedurende zijn hele carrière geweldige songs en vertolkt deze net als Springsteen met hart en ziel. Vergeleken met de muziek van Springsteen is de muziek van Bob Seger wel wat traditioneler, wat misschien verklaart waarom Springsteen de sprong naar Europa wel wist te maken en Bob Seger niet. Liefhebbers van Bruce Springsteen die in dit Springsteen loze jaar (het eerste in jaren) nog wel in zijn voor een portie grootse rock ’n roll zijn bij Bob Seger echter zeker aan het juiste adres. Het is even zoeken waarschijnlijk (de plaat is in Nederland nog niet uit), maar deze zoektocht wordt beloond met twee cd’s vol moois. Erwin Zijleman

Lisa Hannigan - Passenger

2011-11-28T17:00:00.001+01:00

Lisa Hannigan trok een paar jaar geleden aandacht als de achtergrondzangeres van Damien Rice op diens legendarische debuut O en begon hierna aan een solocarrière. Haar debuut Sea Sew werd in 2008 groots onthaald, kreeg zeer positieve recensies en in Engeland zelfs een Mercury Music Prize nominatie, maar sinds de release van haar tweede plaat Passenger, inmiddels al weer een maand geleden, vind ik het (met name in Nederland) opvallend stil rond Lisa Hannigan. Aan de kwaliteit van de plaat zal het niet liggen, want ik vind Passenger persoonlijk nog een stuk beter dan het al zo geprezen debuut. Misschien ligt het aan de toegankelijkheid van de plaat, want vergeleken met Sea Sew is Passenger een veel toegankelijkere plaat die openlijk flirt met invloeden uit de pop. Waar Sea Sew een betrekkelijk sobere en folky plaat was, pakt Passenger hier en daar flink uit met sprankelende popliedjes met opvallende ritmes, een lekker vol klankentapijt en een steeds verder opbouwende spanning. Ik zat en zit op het puntje van mijn stoel bij de songs van Lisa Hannigan nieuwe stijl, maar ben wel blij dat ze haar wat rustigere en meer folky kant niet is vergeten. Passenger bevat ook een paar fluisterzachte folksongs (waaronder een prachtig duet met Ray LaMontagne) die ook op haar debuut hadden kunnen staan. Het contrast tussen de uiterst sobere folksongs aan de ene kant en de speelsere popliedjes aan de andere kant, is wat mij betreft de kracht van Passenger. Het ene moment hoor je muziek die ook van Leslie Feist, Fiona Apple, PJ Harvey of zelfs Florence & The Machine had kunnen zijn, het volgende moment hoor je verstilde folksongs die herinneren aan Sandy Denny, Joni Mitchell of, wat dichter bij het heden, Marissa Nadler. Ondanks de grote veelzijdigheid is Passenger zeker geen allegaartje. Alle songs hebben de prachtige stem van Lisa Hannigan, volgens mij een van de mooiste stemmen uit de popmuziek van het moment, als bindend element en hiernaast drukt Lisa Hannigan op alle songs haar eigenzinnige stempel. Het is lastig om te kiezen tussen de ingetogen fluisterliedjes en de veel uitbundigere popliedjes, maar dat hoeft ook niet. Het ene moment heb je behoefte aan lieflijke luisterliedjes, het volgende moment vraagt de geest juist om avontuurlijke en veelkleurige popsongs. In eerste instantie schakelde ik tussen de songs van mijn keuze, maar Passenger is een plaat die uiteindelijk zelf de regie neemt, waarna de beide Lisa Hannigan varianten je weten te verleiden. Passenger is een plaat vol songs van hoge kwaliteit, die zich weten te onderscheiden door de fraaie instrumentatie en de prachtige vocalen. De sprankelende en trefzekere productie van niemand minder dan Joe Henry is de kers op de taart. Lisa Hannigan maakt met Passenger de enorme belofte van haar debuut meer dan waar en verdient alleen maar lof. Dat deze lof uitblijft is onbegrijpelijk. Erwin Zijleman

A.A. Bondy - Believers

2011-11-27T09:30:00.002+01:00

Een enkeling zal Scott Bondy nog kennen van de grungeband Verbena, die aan het eind van de jaren 90 debuteerde met een plaat waarmee de band op overtuigende wijze in de voetsporen van Nirvana trad, waarna het voor haar tweede plaat niemand minder dan Dave Grohl wist te strikken voor de productie. Sinds het uiteenvallen van de band in 2003 noemt Scott Bondy zich A.A. Bondy en maakt hij sobere singer-songwriter platen. Dat leverde tot dusver twee opvallend sterke, maar helaas slechts in kleine kring omarmde, platen op. Plaat nummer drie, het deze maand verschenen Believers, weet zijn twee voorgangers op alle fronten te overtreffen en mag wat mij betreft best een (bescheiden) meesterwerk worden genoemd. Believers is nog een stuk soberder en donkerder dan zijn voorgangers en kleurt prachtig bij het seizoen. De derde plaat van A.A. Bondy is in meerdere opzichten een bijzondere plaat. Het eerste dat opvalt is de sobere instrumentatie. Gitaar, piano, drums, bas, lap steel en orgel worden slechts spaarzaam ingezet, maar op een of andere manier barst het geluid op Believers van de spanning en dynamiek. Door de fraaie productie van Rob Schnapf (Elliott Smith, Beck, Booker T. Jones) klinkt de plaat atmosferisch en dromerig, maar tegelijkertijd indringend en dreigend. Tenslotte is er nog de rauwe strot van A.A. Bondy, die opvallend goed tot zijn recht komt in de zich langzaam voortslepende songs op Believers. Believers doet me meer dan eens denken aan de platen van Daniel Lanois en de platen die hij produceerde. Ook Believers ontleent zijn kracht voor een belangrijk deel aan de sfeer op de plaat. Het is sfeer die je direct bij de eerste noten in een wurggreep houdt en pas los laat wanneer de laatste noten wegsterven. A.A. Bondy heeft geen toegankelijke popsongs nodig om de luisteraar in te palmen, maar bedwelmt deze met dromerige klanken en betovert hierna met muziek die bol staat van de onderhuidse spanning. Alles wordt met even veel gevoel en bezieling gespeeld en ook de vocalen van A.A. Bondy lopen over van gevoel en emotie, wat de impact van de plaat alleen maar vergroot. Believers opent fris en energiek, maar hierna neemt de nacht het over tot het weer licht wordt. Believers is een betoverend mooie en bijzonder fascinerende plaat die de liefhebbers van dit genre heel snel te pakken zal hebben, maar het indrukwekkende groeiproces moet dan nog beginnen. Ik ben persoonlijk meer een ochtendmens dan een avondmens, maar de lange en donkere nachten van A.A. Bondy zijn voor mij nauwelijks te weerstaan. A.A. Bondy heeft met Believers een meesterwerk afgeleverd dat thuis hoort in de jaarlijstjes. Een van de grootste verrassingen van 2011. Erwin Zijleman

Kami Thompson - Love Lies

2011-11-25T17:00:00.001+01:00

Kinderen van beroemde muzikanten, deel 2. Kami Thompson is de dochter van het legendarische folk-duo Richard en Linda Thompson en de zus van Teddy, die de afgelopen jaren al een aantal bijzonder overtuigende platen uitbracht. Voor zover ik weet is Love Lies het debuut van Kami Thompson en het is een debuut waarmee ze zich, net als haar broer, nadrukkelijk in de kijker speelt. Kami Thompson heeft niet alleen het muzikale talent van haar ouders geërfd, maar ook de niet altijd even zonnige kijk op de wereld in het algemeen en de liefde in het bijzonder. Love Lies is hierdoor een behoorlijk zware en donkere plaat over de pieken en vooral de dalen uit het liefdesleven van Kami Thompson. In muzikaal opzicht beperkt Kami Thompson zich voornamelijk tot folkpop in de ruimste zin van het woord, maar het zijn geen lichtvoetige popliedjes die de jongste Thompson telg ons voorschotelt. Bijgestaan door vader Richard, broer Teddy en de eveneens uit muzikale families afkomstige Martha Wainwright, Lucy Wainwright-Roche en Sean Lennon, schotelt Kami Thompson ons tien indringende songs van. Hiervan schreef ze er negen zelf; de laatste is het van de Beatles bekende en door George Harrison geschreven Don't Bother Me. Hoewel de gastmuzikanten allemaal hun herkenbare steentje bijdragen aan Love Lies trekt Kami Thompson alle aandacht naar zich toe. Ze beschikt net als haar moeder over een emotievolle stem die niet iedereen mooi zal vinden, al moet wel gezegd worden dat de stem van Kami Thompson veel minder weerstand zal oproepen dan die van moeder Linda. Het is een stem die de donkere popliedjes op Love Lies voorziet van extra overtuigingskracht en emotie, waardoor de plaat meer impact heeft dan vergelijkbare platen in het genre. De muziek van Kami Thompson laat zich vanwege de flinke dosis emotie en opgekropte woede niet heel makkelijk vergelijken met de muziek van andere vrouwelijke singer-songwriters. Qua kracht en dynamiek doet de muziek van Kami Thompson me nog het meest denken aan die van PJ Harvey, al opereren beide dames in totaal verschillende genres. Love Lies is inmiddels al een maand uit, maar krijgt tot dusver nauwelijks aandacht. Het heeft waarschijnlijk deels te maken met de vooroordelen waar kinderen van beroemde muzikanten tegen op moeten boksen, al verging het de meeste van haar soortgenoten dit jaar redelijk goed. Laten we het er maar op houden dat Love Lies van Kami Thompson onbewust over het hoofd is gezien vorige maand. Dat de plaat onmiddellijk in de herkansing moet is voor mij zeker, want het debuut van de jongste Thompson telg is er een om in te lijsten. Erwin Zijleman

Lalah Hathaway - Where It All Begins

2011-11-24T13:00:00.000+01:00

Kinderen van beroemde muzikanten, deel 1. Het betoog dat kinderen van beroemde muzikanten het over het algemeen moeilijk hebben laat ik voor de afwisseling maar eens achterwege. De bewering werd een maand of twee geleden al genadeloos gelogenstraft door de geweldige plaat van Adam Cohen (inderdaad, de zoon van Leonard) en nu is het de beurt aan Lalah Hathaway (inderdaad, de dochter van Donny). Voor een ieder die het niet weet of is vergeten: Donny Hathaway maakte aan het begin van de jaren 70 een aantal geweldige soulplaten en groeide in no-time uit tot de groten in het genre. Hij overleed echter op slechts 33-jarige leeftijd door een met mysterie omgeven zelfmoord en schaarde zich hiermee in een illuster rijtje te vroeg overleden soulzangers (Sam Cooke, Otis Redding, Marvin Gaye). Dochter Lalah debuteerde al in 1990 met een prima titelloos debuut, dat warm werd onthaald door de critici. Dit debuut werd in 1994 gevolgd door een eveneens uitstekende tweede plaat, waarna het ruim tien jaar stil was rond de Hathaway telg. Het nu verschenen Where It All Begins is pas de vijfde plaat van Lalah Hathaway in 21 jaar tijd. Heel erg bekend is Lalah Hathaway daarom niet en dat is jammer. Haar vorige platen waren immers van een behoorlijk hoog niveau en dat geldt ook weer voor Where It All Begins. De inmiddels 42 jaar oude Lalah klinkt op haar vijfde plaat als een doorleefde soulzangeres die in meerdere genres uit de voeten kan. Where It All Begins is hierdoor veel meer dan een klassieke souplaat of Neo-soulplaat. Op Where It All Begins gaat Lalah Hathaway net zo makkelijk aan de slag met 70’s soul, funk en disco als met jazz, rock en hedendaagse R&B. Dat ze vader Donny niet is vergeten blijkt niet alleen uit de cover art (een collage van Donny Hathaway’s platenhoezen), maar ook uit een fraaie vertolking van zijn laatste single You Were Meant For Me. Where It All Begins bestaat verder uit covers en eigen songs en valt op door een behoorlijk zwaar aangezette productie, met moddervette bassen en loodzware synths. Het is een productie waarin de meeste zangeressen zouden verzuipen, maar Lalah Hathaway blijft dankzij haar fantastische soulstem moeiteloos overeind. Ik geef eerlijk toe dat ik Where It All Begins in eerste instantie wat teveel van het goede vond, maar op een gegeven moment had Lalah Hathaway me toch te pakken en heb ik haar de soms wat overdadige productie en instrumentatie vergeven. Sindsdien is Where It All Begins een soulplaat met lef en allure; een van de weinige in het genre dit jaar en daarom absoluut een aanrader. Erwin Zijleman

R.E.M. - Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage: 1982-2011

2011-11-23T17:00:00.001+01:00

In september kondigde de Amerikaanse band R.E.M. haar afscheid aan. Hoewel een afscheid na een carrière van 31 jaar nooit helemaal onverwacht kan komen, was de timing opmerkelijk. De band uit Athens, Georgia, zat na de successen van Out Of Time en Automatic For The People jarenlang in een flinke dip en leverde tussen 1998 en 2008 een aantal platen af die de band onwaardig waren, met het dramatische Around The Sun als triest dieptepunt. Met het in 2008 verschenen Accelerate en het eerder dit jaar uitgebrachte Collapse Into Now was R.E.M. echter weer op de goede weg, wat werd onderstreept door een uitstekende live-plaat (Live At The Olympia) en een bijzonder succesvolle tournee. De onlangs verschenen compilatie Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage: 1982-2011 is de eerste release na het uiteenvallen van de band en het zal vast niet de laatste zijn. Voor de fans van het eerste uur (waartoe ik mezelf ook reken), is deze nieuwe verzamelaar interessant vanwege de drie nieuwe tracks die er op staan. Het zijn tracks die wat mij betreft onderstrepen dat R.E.M. nog het volste bestaansrecht had, wat impliceert dat het afscheid te vroeg is gekomen. Voor een ieder die de band minder goed kent, is dit de eerste verzamelaar die de complete carrière van R.E.M. omvat. We horen de enerverende beginjaren, de muziek die zorgde voor eerste erkenning, de grote successen, de diepe dalen en de onverwachte wederopstanding. Op iedere verzamelaar valt wel wat af te dingen en zo ontbreken er ook op Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage: 1982-2011 wel een aantal tracks die eigenlijk niet hadden mogen ontbreken (waaronder redelijk succesvolle singles als Can’t Get There From Here, Radio Song, Drive, Daysleeper en E-Bow The Letter) en staan er ook wel wat tracks op die niet heel essentieel zijn, al zijn dat er niet veel. In grote lijnen is Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage: 1982-2011 echter een prachtige verzamelaar. In 40 chronologisch gesorteerde tracks hoor je mooi hoe de band zich ontwikkelde van een alternatieve gitaarband tot een van de grootste bands van de jaren 90, om vervolgens via een diepe val weer terug te keren naar de basis. De echte fan moet het zoals gezegd doen met slechts drie nieuwe tracks, maar ook de hink-stap-sprong door het imposante oeuvre van de band, die je zelf niet 1-2-3 zou verzinnen heeft zijn meerwaarde. Voor een ieder die niet bekend is met het volledige oeuvre van R.E.M. is Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage: 1982-2011 niet alleen 40 tracks lang muziekles, maar ook de start van veel meer moois uit de rijke catalogus van R.E.M. Erwin Zijleman

Ed Laurie - Cathedral

2011-11-22T15:00:00.001+01:00

De veelbelovende jonge singer-songwriters schieten in Engeland momenteel als paddenstoelen uit de grond. Vorige week stond ik nog stil bij het debuut van de bijzonder succesvolle Ed Sheeran en nu rammelt er al weer een andere Ed aan de poort. Na beluistering van Ed Laurie’s debuut Cathedral durf ik wel te voorspellen dat hij het commerciële succes van de andere Ed niet zal weten te evenaren, maar dat betekent niet dat Ed Laurie geen goede plaat heeft gemaakt. Net als Ed Sheeran laat Ed Laurie zich nadrukkelijk inspireren door singer-songwriter muziek uit vervlogen tijden, maar waar de eerste hier telkens een lekker in het gehoor liggende draai aan geeft, kiest de tweede voor de diepgang en het experiment. Cathedral is een plaat vol songs die zich niet heel makkelijk laten doorgronden. Het is een plaat die direct bij eerste beluistering mooi is, maar het effect van de songs vervliegt snel en houdt pas wat langer stand wanneer je Cathedral vaker hebt gehoord. Dan blijkt eigenlijk pas hoe knap de songs van Ed Laurie in elkaar zitten en hoe origineel de invloeden zijn die hij verwerkt. Bij beluistering van Cathedral moest ik in eerste instantie vooral denken aan de vroege platen van Van Morrison, Nick Drake en Leonard Cohen, maar hier wil ik inmiddels uiteenlopende namen als Jacques Brel, Marc Almond, José González, Scott Walker, Jim Morrison en Jeff Buckley aan toe voegen. Het is overigens een lijstje namen dat nog verre van compleet is. Cathedral werd in het Noord-Italiaanse Bolzano opgenomen met lokale muzikanten en dan hoor je. De muziek van Ed Laurie bevat flink wat mediterrane invloeden, maar schuwt ook invloeden uit het Midden-Oosten niet. Het zijn subtiele invloeden, want in vrijwel alle songs staan de akoestische gitaar en de bijzondere stem van Ed Laurie centraal. De sobere muzikale basis past uitstekend bij de zeer expressieve vocalen van Ed Laurie en wordt afwisselend omhoog getrokken door strijkers, blazers en gitaren, waardoor de plaat alle kanten op schiet. In een aantal gevallen slaat Ed Laurie wat mij betreft net wat teveel door richting barokke bombast, maar de meeste van zijn songs zijn betoverend mooi en worden alleen maar mooier. Omdat Cathedral een plaat is die om gewenning vraagt is de kans dat deze plaat uiteindelijk over het hoofd wordt gezien levensgroot. Dat zou zonde zijn. Cathedral is immers niet alleen een bijzonder en kwalitatief hoogstaand debuut, maar het is bovendien de voorbode van een meesterwerk, want dat heeft Ed Laurie in zich. Cathedral bevat hiervoor nog net wat teveel losse eindjes en scherpe randjes, maar memorabel is dit debuut absoluut. Erwin Zijleman

The Rolling Stones - Some Girls, Deluxe Edition

2011-11-21T09:34:00.000+01:00

Some Girls was misschien niet mijn eerste kennismaking met de muziek van The Rolling Stones, maar het was wel de eerste Stones plaat die ik zelf kocht van de zuur verdiende centen van mijn eerste bijbaantje. De beslissing om de plaat in huis te halen werd voor een belangrijk deel getriggered door de opvallende en omstreden LP hoes, maar het duurde niet lang voordat de plaat ook in muzikaal opzicht impact kreeg. In de jaren die volgden zou het rijtje Rolling Stones in mijn platenkast flink uitdijen, maar Some Girls is voor mij altijd een bijzondere Stones plaat gebleven. De in 1978 verschenen plaat is nu opnieuw uitgebracht in een luxe editie met bonusdisc en een extra luxe editie met ook nog een DVD en een boek. Het was even geleden dat ik Some Girls voor het laatste volledig had gehoord, maar direct bij de eerste noten van Miss You viel alles weer op zijn plaats. Ik vind Some Girls nog altijd een van de meest fascinerende Stones platen en dat is veel meer dan jeugdsentiment. Some Girls verscheen in een periode waarin punk en disco de popmuziek domineerden. Een paar jaar eerder waren de Stones nog helden en rebellen, maar na de doorbraak van de punk waren het opeens ouwe lullen die belegen muziek maakten. Het was een klap in het gezicht die veel grote bands niet te boven zouden komen, maar de Stones sloegen met Some Girls nog veel harder terug. Met Some Girls slaagden de Rolling Stones er voor de zoveelste keer in om zich te vernieuwen. Opener Miss You sluit naadloos aan bij de opmars van de discomuziek, terwijl songs als Respectable en Shattered het rockgeluid van de Stones voorzagen van een punky attitude. Some Girls is zeker niet zo constant als de klassiekers die de Stones aan het eind van de jaren 60 en het begin van de jaren 70 maakten, maar de plaat bevat wat mij betreft meer dan voldoende memorabele tracks, waaronder tot Stones klassiekers uitgegroeide tracks als Miss You en Beast Of Burden, en voldoende vernieuwingsdrang om een plekje tussen de Stones klassiekers te rechtvaardigen. De bij de reissue gevoegde bonusdisc laat horen dat de Stones tijdens de opnamen van Some Girls in een blakende vorm staken. De tracks op de bonusdisc zijn geen van allen zo essentieel als de uitschieters op Some Girls, maar zijn het beluisteren meer dan waard. Het is wat dat betreft verbazingwekkend dat de Stones na Some Girls geen echt memorabele plaat meer zouden maken (Tattoo You uit 1981 wordt door de meeste critici geprezen, maar is wat mij betreft niet meer dan een matig geslaagde poging om het Stones geluid uit de vroege jaren 70 nieuw leven in te blazen), wat verder bijdraagt aan de magie die Some Girls omgeeft. De nieuwe editie van Some Girls is wat mij betreft dan ook verplichte kost voor een ieder die de plaat nog niet kent. Liefhebbers kiezen voor de luxe editie, de echte fan voor de extra luxe editie. De beste optie vind ik dit keer de nieuwe vinyl-versie van Some Girls, want dit is nou typisch zo’n plaat die vanaf LP het beste tot zijn recht komt en niet alleen vanwege de hoes. Erwin Zijleman

Richard Buckner - Our Blood

2011-11-20T10:00:00.000+01:00

In rootskringen worden de platen van de uit San Francisco afkomstige singer-songwriter Richard Buckner al vele jaren gerekend tot de smaakmakers in het genre, maar heel beroemd is hij er tot dusver niet mee geworden. Ik ken Richard Buckner zelf inmiddels een jaar of tien en ontdekte hem ooit via het uit 2000 stammende The Hill. Het is een plaat die zeker niet wordt gerekend tot zijn beste platen (het is eerder zijn slechtste), maar de plaat maakte op mij meer dan voldoende indruk om de singer-songwriter te omarmen. Sinds het uitstekende Meadow uit 2006 is het een lange tijd stil geweest rond Richard Buckner. Hij werkte aan een aantal projecten die uiteindelijk niet van de grond kwamen, raakte een album kwijt door diefstal van zijn laptop, had te maken met uit elkaar vallende apparatuur en zat hiernaast ook nog eens enige tijd (ten onrechte) achter de tralies als verdachte in een moordzaak. Richard Buckner heeft nooit bekend gestaan om zijn opgewekte levenswandel, maar op zijn nieuwe plaat Our Blood is goed te horen dat hij de afgelopen jaren een flinke knauw heeft gekregen. Our Blood is een aardedonkere plaat met een serie songs waar je het leed eindeloos van af kunt scheppen. De meeste songs op Our Blood zijn uiterst sober, maar wel bijzonder smaakvol gearrangeerd. De basis van de plaat wordt gevormd door Buckner’s fraaie en bij vlagen stevige gitaarspel en zijn mooie warme en doorleefde stem, maar de fraaie accenten van onder andere piano, orgel en keyboards, pedal steel (bespeeld door de van New Riders Of The Purple Sage bekende Buddy Cage) en een paar bijzonder trefzekere klappen op de drums (door Sonic Youth’s Steve Shelly) zijn minstens even belangrijk. De meeste songs op Our Blood passen in de hokjes country en folk en klinken behoorlijk traditioneel, maar op een of andere manier klinken de songs van Richard Buckner totaal anders dan die van de meeste van zijn soortgenoten. Dat heeft aan de ene kant te maken met de enorme doorleving en bezieling die Buckner in zijn songs legt, maar ook de al eerder gememoreerde muzikale accenten dragen bij aan zijn unieke, vaak wat spookachtige, geluid. Na alles wat hem de afgelopen jaren is overkomen kun je het alleen maar te doen hebben met Richard Buckner, maar wat levert het mooie en indrukwekkende muziek op. Our Blood snijdt je van de eerste tot de laatste noot door de ziel en heeft alles wat een plaat in dit genre moet hebben. Op basis van zijn eerdere platen is Richard Buckner uitgegroeid tot een cultartiest, maar op basis van het gebodene op Our Blood verdient hij wat mij betreft een plekje in de eregalerij. Iedereen die nog zoekt naar een van de beste en meest indrukwekkende rootsplaten van 2011 moet Our Blood maar eens opzoeken. Erwin Zijleman

Kate Bush - 50 Words For Snow

2011-11-18T10:00:00.000+01:00

Ik had er heel lang naar uitgekeken, maar wat viel het tegen. Zes jaar na haar verrassende comeback plaat Aerial zou Kate Bush eerder dit jaar een plaat met nieuw werk uitbrengen. Toen Director’s Cut eenmaal in de winkel lag bleek het echter niet veel meer dan wat opgewarmde kliekjes. Het waren ook nog eens kliekjes, waarvan de smaak in de meeste gevallen flink tegen viel. Vorige maand was er opeens sprake van een echt nieuwe plaat van Kate Bush en dit keer zou het gaan om een kerstplaat. Niet iets om vrolijk van te worden, want buiten de kerstplaat van Phil Spector ken ik er eigenlijk niet een die de moeite waard is. 50 Words For Snow ligt deze week in de winkel en is gelukkig geen kerstplaat geworden. 50 Words For Snow is een conceptplaat over sneeuw en blijft ver verwijderd van kerstbomen, rendieren en de kerstman. 50 Words For Snow bevat slechts 7 tracks, maar duurt bij elkaar iets meer dan een uur. De kortste track op de plaat duurt bijna 7 minuten, de langste bijna 14 minuten. 50 Words For Snow is een typische Kate Bush plaat, al is de plaat heel ver verwijderd van de plaat (The Kick Inside) waarmee ze in 1978 doorbrak. Vergeleken met haar debuut klinkt de stem van Kate Bush op 50 Words For Snow behoorlijk anders. Waar op The Kick Inside de hoge noten domineerden, zingt Kate Bush op 50 Words For Snow behoorlijk laag. Ook in instrumentaal opzicht is er het een en ander veranderd. Op de meeste van haar vorige platen trok Kate Bush graag van alles uit de kast, maar op 50 Words For Snow heeft ze meestal genoeg aan haar piano en gebruikt ze van de toetsen vooral die aan de linkerkant. Het maakt van 50 Words For Snow een sobere en stemmige plaat die prachtig kleurt bij het seizoen. De meeste songs op 50 Words For Snow zijn niet erg toegankelijk. Veel songs slepen zich uiterst langzaam voort, ontberen een hele duidelijke structuur en liggen deels op het terrein van de klassieke muziek. 50 Words For Snow is daarom een plaat waar je voor moet gaan zitten en waarvoor je de tijd moet nemen, maar daarvan krijg je zeker geen spijt. 50 Words For Snow is een plaat die zich langzaam opdringt, maar ondanks de complexe structuren duurt het niet heel lang voor de plaat je dierbaar is, zeker als de muziek van Kate Bush in het verleden ook effect op je had. Zoals gezegd zijn het pianospel en de stem van Kate Bush de belangrijkste ingrediënten op 50 Words For Snow, maar steeds wanneer de plaat iets in dreigt te zakken, zetten een jazzy ritmesectie, dreigende strijkers, uithalende gitaren (van Andy Fairweather Low) en donkere elektronica de songs weer op de rails. 50 Words For Snow is een voornamelijk ingetogen plaat met een aantal buitenbeentjes. Het eerste is het Oosters aandoende Wild Man, het tweede het behoorlijk toegankelijke duet met Elton John (Snowed In At Wheeler Street), het derde de juist behoorlijk ontoegankelijke en gejaagd klinkende titelsong met spoken word van Stephen Fry. Al met al is 50 Words For Snow een mooie en intrigerende plaat, waarmee Kate Bush zich op indrukwekkende wijze revancheert voor het teleurstellende Director’s Cut. Director’s Cut was achteraf bezien niet meer dan een overbodige voetnoot in het oeuvre van Kate Bush. 50 Words For Snow is daarentegen een zeer waardevolle aanvulling op dit unieke oeuvre. De Britse meteorologen voorspellen nog altijd een bijzonder strenge winter. Kate Bush zorgt met 50 Words For Snow voor de perfecte soundtrack. Een prachtige en indrukwekkende plaat. Erwin Zijleman

Real Estate - Days

2011-11-17T15:45:00.000+01:00

Het aanbod in de hoek Amerikaanse indierock en indiepop is op het moment zo groot dat er teveel leuke platen op de stapel blijven liggen. Dat is jammer, want er zitten een aantal echte pareltjes tussen. Neem nu Days van Real Estate. Zodra de eerste noten van de plaat uit de speakers komen stijgt de gevoelstemperatuur met een graad of 20 en is het opeens weer lente. Days opent met een heerlijk gitaarloopje, een prachtige melodie en honingzoete harmonieën. Het is muziek die een brug slaat tussen de muziek van alternatieve Amerikaanse gitaarbands als Yo La Tengo en The Feelies en Britse bands als The La’s en The Smiths. Real Estate bracht een jaar of twee geleden al een veelbelovend (en helaas grotendeels genegeerd) debuut uit, maar is op Days volwassen geworden. De muziek op Days klinkt zonnig, dromerig en zorgeloos, maar heeft toch ook een eigenwijs randje. De muziek betovert hierdoor onmiddellijk met bijna hypnotiserende klanken, maar heeft ook voldoende te bieden om op de wat langere termijn interessant te blijven. Days is een plaat vol contrasten. Aan de ene kant klinkt de muziek van de band uit Brooklyn zo vanzelfsprekend en zo bekend dat je je afvraagt wat Real Estate nog toevoegt aan alles dat er al is. Aan de andere kant zet de band je zo vaak op het verkeerde been dat van vanzelfsprekendheid geen sprake is en de meerwaarde evident is. Dit geldt voor de vol klinkende gitaarlijnen die soms in de buurt komen van die van Johnny Marr, maar ook raken aan die van The Feelies uit hun eigenzinnige beginjaren, het geldt voor de soms verraderlijke tempowisselingen, het geldt voor de soms complexe maar tegelijkertijd dromerige zanglijnen en het geldt voor de bij vlagen complexe en repeterende songstructuren. Het geeft de prachtige gitaarliedjes van Real Estate alleen maar meer zeggingskracht. Days van Real Estate is een plaat waar de liefhebber van gitaarbands heel erg vrolijk van wordt en vooralsnog neemt de impact van de plaat alleen maar toe. In eerste instantie vond ik het vooral heel erg leuk, maar zo langzamerhand raak ik er steeds meer van overtuigd dat we hier te maken hebben met een jaarlijstjesplaat. Days van Real Estate is een plaat die vast niet alleen bij mij op de stapel is blijven liggen of op een lijstje is blijven staan. Ga snel luisteren en voorkom dat je een van de leukere gitaarplaten van 2011 over het hoofd ziet. Erwin Zijleman

Brett Anderson - Black Rainbows

2011-11-16T17:00:00.000+01:00

Hoewel de band inmiddels weer bestaat en druk aan het touren is, is Suede voor mij toch vooral een band uit de jaren 90. In dit decennium maakte de Britse band drie geweldige platen: Suede (1993), Dog Man Star (1994) en Coming Up (1997); alle drie klassiekers uit de geschiedenis van de Britpop en eerder dit jaar opnieuw uitgebracht in zeer fraaie luxe versies. De twee platen die volgden (Head Music uit 1999 en A New Morning uit 2002) waren duidelijk minder goed, waardoor het uit elkaar vallen van de band na A New Morning niet als een verrassing kwam. Sinds 2007 verrast zanger Brett Anderson ons zo nu en dan met een soloplaat. Nu zijn de soloplaten van zangers van grote bands over het algemeen niet om over naar huis te schrijven, maar die van Brett Anderson vind ik tot dusver verrassend goed. Op zijn titelloze debuut uit 2007 nam Anderson met persoonlijke en intieme songs direct al enige afstand van het geluid van Suede en die lijn werd verder doorgetrokken op het uiterst sobere en door de piano gedragen Wilderness uit 2008 en het smaakvol georkestreerde Slow Attack uit 2009. Op een moment dat de speculaties over een nieuwe Suede album steeds heviger worden, komt Brett Anderson op de proppen met zijn vierde soloplaat, Black Rainbows. Direct bij eerste beluistering wist ik al dat dit de beste soloplaat is die Brett Anderson tot dusver heeft gemaakt. Hoewel ik de wat meer ingetogen muziek van Brett Anderson zeer wist te waarderen, komt zijn stem (het is er overigens nog steeds een waar je van moet houden) toch het best uit de verf in wat steviger aangezette muziek. Black Rainbows heeft een deel van de intimiteit van zijn drie voorgangers behouden, maar schuift in muzikaal opzicht weer voorzichtig op in de richting van de met glamrock doorspekte Bripop die Suede in haar hoogtijdagen maakte. Het is een fraaie combinatie die het beste van beide werelden weet te verenigen. Black Rainbows heeft de grandeur van de eerste platen van Suede, maar ook het persoonlijke en intieme van de soloplaten van Brett Anderson. Het levert een serie songs op die niet alleen heerlijk blijven hangen, maar ook wat te bieden hebben. Het zijn bovendien songs die vooralsnog maar aan kracht blijven winnen. Met Black Rainbows bewijst Brett Anderson niet alleen dat er een leven na Suede is, maar laat hij ook horen dat de reünie van de band best een plaat op kan leveren die kan tippen aan de drie meesterwerken uit een inmiddels ver verleden. Na Black Rainbows kijk ik toch wel met enige nieuwsgierigheid uit naar de nieuwe cd van Suede, al lijkt het me uitgesloten dat deze net zo goed is als het in alle opzichten uitstekende Black Rainbows. Erwin Zijleman

Mayer Hawthorne - How Do You Do

2011-11-15T14:30:00.001+01:00

Ruim twee jaar geleden eindigde ik mijn recensie van Mayer Hawthorne’s debuut A Strange Arrangement met de volgende zinnen: “Of A Strange Arrangement een plaat is waar heel druk over moet worden gedaan weet ik nog niet, maar ik weet wel dat dit een plaat is die zorgt voor een buitengewoon aangenaam en verfrissend muzikaal half uurtje. Soms is dat gewoon genoeg.”. Het zijn zinnen die in grote lijnen ook van toepassing zijn op de man’s tweede plaat How Do You Do. De muzikale betovering van Mayer Hawthorne duurt dit keer bijna 40 minuten en de muzikale accenten die hij aanbrengt zijn net iets anders dan op het debuut, maar de uitwerking van de plaat is vrijwel identiek. How Do You Do is een plaat waar je heel vrolijk van wordt of je dit nu wilt of niet. Ook dit keer citeert Mayer Hawthorne weer rijkelijk uit de archieven van de zwarte muziek en vertolkt hij deze muziek met een strot die opvallend zwart klinkt voor iemand met een blanke huid. Hawthorne kent nog altijd zijn klassiekers, maar gaat in tegenstelling tot zijn meeste Neo-soul collega’s verder dan slechts het reproduceren van de muziek uit de hoogtijdagen van de soul. How Do You Do klinkt hierdoor zowel authentiek als eigentijds en dat is knap. Vergeleken met A Strange Arrangement hebben de 60s invloeden (Motown, Stax) op How Do You Do wat aan terrein verloren ten gunste van invloeden uit de 70s soul en disco, maar heel groot zijn de verschillen niet. Wel is How Do You Do mooier geproduceerd dan zijn voorganger, waardoor zowel de instrumentatie als de stem van Mayer Hawthorne beter uit de verf komen. De songs op How Do You Do variëren van heerlijk lome ballads tot energieke funky up-tempo songs, waarbij de nadruk de ene keer wat meer in het verleden en de andere keer wat meer in het heden ligt. Door de bijdragen van niemand minder dan Snoop Dogg zal How Do You Do hopelijk wat meer aandacht trekken dan het debuut, maar op zich heeft Mayer Hawthorne de steun van iemand als Snoop Dogg helemaal niet nodig. Waar de concurrentie in het vrouwelijke segment van de Neo-soul moordend is, is er bij de mannen volop ruimte voor wat extra talent. Een van de vacatures naast onder andere Cee Lo Green, Jamie Lidell en Aloe Blacc wordt op basis van het gebodene op How Do You Do op overtuigende wijze opgeëist door Mayer Hawthorne. How Do You Do is een eerste klas feel good plaat met inhoud. Een must voor een ieder die de (Neo-)soul een warm hart toedraagt. Erwin Zijleman

Ed Sheeran - +

2011-11-14T17:00:00.000+01:00

Het debuut van de Britse singer-songwriter Ed Sheeran was de afgelopen weken niet aan te slepen in Engeland; een tegenwoordig redelijk zeldzaam verschijnsel in de muziekbusiness. Deze week verschijnt “+” in Nederland en ik verwacht dat het debuut van de Brit ook hier zijn weg naar een heel groot publiek zal weten te vinden. Ik had voor beluistering van + alleen de hitsingle The A Team gehoord en vond deze eigenlijk niet eens zo heel bijzonder. The A Team is absoluut een lekker in het gehoor liggende song, zoals ook Beautiful van James Blunt dat was tot het compleet werd stuk gedraaid, maar opzienbarend is het zeker niet. + opent met The A Team, maar ik vind eigenlijk alle songs die volgen beter. Ed Sheeran toont zich op zijn debuut niet alleen een kundig songwriter en overtuigend zanger, maar blijkt ook niet bang om buiten de gebaande paden te treden. Ed Sheeran maakt op + in veel gevallen traditioneel aandoende singer-songwriter muziek, maar is ook niet vies van experimenten met ritmes die je normaal gesproken alleen in de hiphop en dubstep hoort of flirts met de pure pop die door tienermeisjes wordt geadoreerd. Wanneer Ed Sheeran zich buiten de gebaande paden begeeft, past hij niet alleen de instrumentatie aan, maar gaat hij ook anders zingen. De ene keer stort hij met een bijna getergde stem zijn leed over je uit of verleidt hij met een fluisterstem, maar Ed Sheeran kan ook flink wat soul in zijn stem leggen of spuugt zijn woorden zo snel uit dat hij voorzichtig rappers naar de kroon steekt. Omdat het allemaal zo verschrikkelijk aangenaam klinkt, lijkt + lange tijd een plaat die aardig maar ook wat gewoontjes is. Nu ik + een paar keer heb gehoord vind ik het echter al lang niet meer gewoontjes. Ed Sheeran doet op + hele spannende dingen en verpakt deze vervolgens in songs met hitpotentie of in uiterst sobere singer-songwriter songs. Ed Sheeran vertolkt zijn songs met zoveel gevoel en passie dat ik niet het idee heb dat het grote succes dat hem momenteel ten deel valt van te voren bedacht is. Ed Sheeran doet op + precies waar hij zelf zin in heeft en heeft hier toevallig succes mee. De muziek van Ed Sheeran doet me meer dan eens denken aan die van James Blunt voordat deze ten prooi viel aan de commercie en gewoon goede muziek maakte, maar ook Damien Rice, Davit Kitt, David Gray en zelfs Craig David vormen zinvol vergelijkingsmateriaal. Dat Ed Sheeran in commercieel opzicht behoort tot de uitschieters van 2011 is inmiddels zeker, maar ook in artistiek opzicht is zijn debuut + veel interessanter dan de serieuze muziekliefhebber op basis van The A Team zal vermoeden. Erwin Zijleman

Caged Animals - Eat Their Own

2011-11-13T10:00:00.000+01:00

Caged Animals is een soloproject van de Amerikaan Vincent Cacchione, die ook deel uit maakt van de mij onbekende band Soft Black. De eerste plaat van Caged Animals, Eat Their Own, werd voor het grootste deel thuis in elkaar geknutseld en is een hele knappe, leuke en interessante plaat. Caged Animals maakt muziek die aan van alles en nog wat doet denken, maar het aantal namen dat je kunt noemen bij beluistering van het debuut van de Amerikaan is zo groot dat uiteindelijk geen enkele naam stand houdt. De muziek van Caged Animals is een vreemde mix van elektronica met incidenteel wat overgestuurde gitaren, gegoten in heerlijk dromerige popsongs die vaak een aantal decennia terug gaan in de tijd. Eat Their Own wordt tot dusver vooral in het hokje dreampop geduwd, maar de muziek van Caged Animals past net zo goed in hokjes als psych-pop, postpunk, synthpop, indiepop en zo kan ik er nog wel wat noemen. Laten we het er maar op horen dat de veelzijdige en vaak wat ongrijpbare popmuziek va Caged Animals niet goed in een hokje is te duwen. Toch is Eat Their Own een hele toegankelijke plaat. Vrijwel alle songs op de plaat hebben niet veel tijd nodig om te overtuigen en betoveren met mooie elektronische klankentapijten, heerlijk lome (falset) zang, honingzoete melodieën en heel veel verrassende wendingen. Caged Animals maakt muziek waarbij het heerlijk wegdromen is, al wordt je ook steeds weer ruw wakker geschud door al het avontuur op de plaat. Eat Their Own bevat voornamelijk lichtvoetig klinkende popmuziek, maar het blijkt bij herhaalde beluistering een behoorlijk zware plaat, waarop Vincent Cacchione het overlijden van zijn vader, de ziekte van zijn moeder en de nodige nachtmerries probeert te overwinnen. Deze zware ondertoon maakt de muziek van Caged Animals alleen maar interessanter en indrukwekkender. Het feit dat de muziek van Caged Animals zo lastig in een hokje is te duwen en je zo vaak op het verkeerde been zet, verkleint de kans op commercieel succes waarschijnlijk flink, maar liefhebbers van avontuurlijke popmuziek moeten deze plaat echt eens gaan beluisteren. Het valt niet mee om heel veel zinnigs over Eat Their Own van Caged Animals te zeggen, maar laat de muziek van Vincent Cacchione spreken en de kans op betovering is bovengemiddeld groot. Bijzondere plaat! Erwin Zijleman

Manic Street Preachers - National Treasures: The Complete Singles

2011-11-11T17:00:00.000+01:00

Zin in een leuk plaatje voor het weekend? Ik krijg momenteel geen genoeg van National Treasures van de Manic Street Preachers. De uit twee cd’s bestaande plaat heeft als ondertitel The Complete Singles en dat is een vlag die de lading uitstekend dekt. National Treasures is niet de eerste verzamelaar van de Manic Street Preachers, maar wel de eerste waarop alle singles van de band zijn terug te vinden, inclusief een gloednieuwe single. De Manic Street Preachers maakten de laatste paar jaar een aantal platen die veel beter waren dan de critici suggereerden, maar het creatieve hoogtepunt van de band ligt al enige tijd achter ons. Op de eerste cd van National Treasures hoor je de singles van een indieband die langzaam maar zeker doorbreekt naar een groot publiek en hierbij de nooit opgehelderde verdwijning van gitarist Richey Edwards moet verwerken. Op de tweede cd hoor je een grote en succesvolle band die niet bang is voor het spelen in stadions. De songs van This Is My Truth Tell Me Yours uit 1998, die op de tweede cd zijn te vinden, vind ik misschien wel het mooist van allemaal, maar hierna zakt het niveau toch wel wat in. De eerste cd is daarentegen van een constant en geweldig hoog niveau. Van de vroege singles als Motown Junk en Motorcycle Emptiness tot grootse songs als A Design For Life en Everything Must Go; het is allemaal even mooi en imponerend. Toch is het niet onverstandig om ook af en toe de tweede cd van deze verzamelaar een kans te geven. Allereerst om geweldige songs als If You Tolerate This Your Children Will Be Next, The Everlasting en You Stole The Sun From My Heart van This Is My Truth Tell Me Yours weer eens te horen, maar ook om langzaam maar zeker te ontdekken dat de Manic Street Preachers ook na 2000 nog muziek hebben gemaakt die er toe deed en toe doet. National Treasures is een prachtig carrière overzicht van een van de grotere Britse bands van de afgelopen twintig jaar. Het is een overzicht dat goed laat horen hoe geweldig de band ooit was, maar bewijst bovendien dat we de Manic Street Preachers de afgelopen jaren te vroeg hebben afgeschreven, waardoor National Treasures de band niet alleen bewierookt, maar ook recht doet. Geen nieuws voor de echte fan misschien, maar ik heb er momenteel heel veel plezier van en ben vast niet de enige. Erwin Zijleman

Birdy - Birdy

2011-11-10T15:45:00.000+01:00

Birdy is het alter ego van de Britse Jasmine van den Bogaerde. Als dochter van een concertpianiste kon ze al op zeer jonge leeftijd uitstekend uit de voeten op de piano en op haar twaalfde won ze een in Engeland zeer populaire talentenjacht. Jasmine is inmiddels 15 en debuteert deze week met een titelloos debuut dat, met name in Engeland, zeer stevig gehyped wordt. Ik begon zonder de bovenstaande voorkennis aan de beluistering van het debuut van Birdy en dat is misschien maar goed ook. Meisjes van 15 die volwassen platen maken; van mij hoeft het eerlijk gezegd niet. Desondanks heb ik zeer genoten van het debuut van Birdy, want dit meisje van 15 heeft smaak en talent. Heel veel talent. Het debuut van Birdy staat vol met covers. De cover van Ed Sheeran’s The A Team, die momenteel vaak op de radio is te horen, staat er vreemd genoeg niet op, maar er blijft genoeg te genieten over. Birdy heeft gekozen voor een serie covers die je eigenlijk niet verwacht van een meisje van haar leeftijd, waaronder Bon Iver’s Skinny Love, White Winter Hymnal van Fleet Foxes, Young Blood van The Naked & Famous, The Xx’s Shelter en Terrible Love van The National. Ondanks het feit dat een blik bekende Britse en Amerikaanse producers werd open getrokken voor het debuut van Birdy, is het een sobere en intieme plaat geworden. Veel songs moeten het doen met slechts het fraaie pianospel van Birdy en haar bijzondere stem. Birdy’s versie van Bob Iver’s Skinny Love is waarschijnlijk de meest ingetogen song op dit debuut en hiertegenover staat een behoorlijk vol klinkende versie van Young Blood van The Naked & Famous. De muziek klinkt vaak wat donker en dreigend en dit contrasteert prachtig met de aparte stem van Birdy. Het is een stem die veelkleurig en wat onvast is, waardoor alle songs op de plaat een ander karakter krijgen. Het meisjesachtige in de stem van Birdy slijt er de komende jaren vast nog wel af, maar voorlopig beschikt ze over een behoorlijk uniek stemgeluid, waardoor haar vertolkingen van de songs van anderen absoluut meerwaarde krijgen. Niet iedereen zal de onvaste stem van Birdy kunnen waarderen, maar wanneer ze je raakt blijkt het debuut van de Britse tiener al snel behoorlijk onweerstaanbaar. Birdy heeft een hele sterke plaat gemaakt waarop als je het mij vraagt niet zo heel veel valt af te dingen. Voor het beste resultaat vergeet je de eerste drie zinnen van deze recensie, zodat je onbevangen en onbevooroordeeld kunt luisteren naar de intieme popliedjes van Birdy. Grote kans dat dit enorme talent je genadeloos weet in te pakken. Erwin Zijleman

Neal Casal - Sweeten The Distance

2011-11-09T17:00:00.000+01:00

Neal Casal dook halverwege de jaren 90 op als soloartiest, maar de meeste mensen zullen hem vooral kennen als voorman van The Cardinals, de band van Ryan Adams, of misschien van de gelegenheidsband Hazy Malaze. Dat is jammer, want de soloplaten die Neal Casal tot dusver afleverde zijn stuk voor stuk van hoog niveau. Nu Ryan Adams The Cardinals schijnbaar heeft opgedoekt en we al lang niets van Hazy Malaze hebben gehoord, kan Neal Casal zich weer volledig storten op zijn solocarrière en dit levert, vlak na de release van de nieuwe plaat van Ryan Adams, een nieuwe plaat van de singer-songwriter uit New Jersey op. Sweeten The Distance is de opvolger van het in 2009 verschenen Roots And Wings; een plaat die ik op deze BLOG schaarde onder de betere rootsplaten van het betreffende jaar. Ook Sweeten The Distance vind ik weer een hele goede plaat. Het is een wat ambitieuzere plaat dan we van Neal Casal gewend zijn, al moeten de verschillen met de vorige platen van Neal Casal niet worden overdreven. Sweeten The Distance klinkt hooguit wat voller en geproduceerder dan de meeste van zijn voorgangers. In muzikaal opzicht is er niet zoveel veranderd. Ook op Sweeten The Distance maakt Neal Casal weer muziek die zich vooral heeft laten inspireren door de Amerikaanse folkrock en countryrock uit de vroege jaren 70. Zoals gewoonlijk wisselt Casal net wat stevigere rocksongs af met meer ingetogen ballads en zoals altijd klinkt het allemaal smaakvol en authentiek. Neal Casal moet met vrijwel al zijn platen vechten tegen de kritiek dat het allemaal al eens eerder en beter is gedaan en ik vrees dat dit ook met Sweeten The Distance weer het geval zal zijn. Daar is aan de ene kant wel iets voor te zeggen, want in hoeverre is het mogelijk om in de buurt te komen bij grote voorbeelden als Gram Parsons, The Flying Burrito Brothers en Neil Young. Aan de andere kant moeten we niet met twee maten meten, want er zijn de afgelopen jaren nogal wat platen bejubeld waarop inspiratiebronnen ook zonder enige gêne werden geëerd. Wat ik belangrijk vind is dat ik muziek mooi vind en dat muziek mij raakt. Sweeten The Distance van Neal Casal voldoet wat mij betreft ruimschoots aan beide voorwaarden. Net als op al zijn vorige platen maakt Neal Casal op Sweeten The Distance mooie folkrock en countryrock die weliswaar nadrukkelijk is geïnspireerd door zijn helden uit het verleden, maar ook iets toevoegt aan de erfenis van weleer. Casal is en blijft als je het mij vraagt een van de smaakmakers in het genre en heeft ook nog eens een van zijn betere platen afgeleverd. Een aanrader dus. Erwin Zijleman

Markéta Irglová - Anar

2011-11-08T15:45:00.009+01:00

De Tsjechische zangeres Markéta Irglová maakte met haar vertolking van een song (Star Star) van de Ierse band The Frames op hele jonge leeftijd een verpletterende indruk op Frames voorman en zanger Glen Hansard. De jonge Tsjechische stond een aantal keren met de, met name in Ierland razend populaire band op het podium en debuteerde samen met Hansard op het witte doek in een Ierse cultfilm (Once). Het leverde niet alleen een mooie film en een aantal memorabele concerten op, maar ook een bloeiende romance en een interessant muzikaal samenwerkingsverband. Markéta Irglová en Glen Hansard maakten als The Swell Season twee hele mooie platen, waarvan de laatste (het uit 2009 stammende Strict Joy) verscheen nadat de relatie van de twee op de klippen was gelopen. Hoewel het in eerste instantie de bedoeling was om de muzikale samenwerking te continueren, duikt Markéta Irglová nu met Anar in haar uppie op. Het levert een plaat op die behoorlijk ver is verwijderd van de muziek van The Swell Season. Waar de muziek van The Swell Season het voor een belangrijk deel moest hebben van de dynamiek en interactie tussen Markéta Irglová en Glen Hansard en werd gedomineerd door het charisma en de geldingsdrang van de laatste, is Anar een uiterst sobere plaat, waarop Markéta Irglová voornamelijk sobere songs vertolkt. De meeste songs op de eerste soloplaat van Markéta Irglová moeten het doen met de breekbare vocalen van de Tsjechische en intieme pianoklanken; slechts een zeer beperkt aantal songs laat een wat voller geluid horen. Omdat Markéta Irglová niet vies is van een flinke portie melancholie, laat Anar zich beluisteren als een breakup-plaat. Het is me een plaat die me, om uiteenlopende redenen, doet denken aan platen van Joni Mitchell, Natalie Merchant, Suzanne Vega en de Zweedse Sophie Zelmani. Net als Joni Mitchell heeft Markéta Irglová een voorliefde voor ambachtelijke folksongs met inhoud, met Natalie Merchant deelt ze de onderhuidse passie, net als Suzanne Vega flirt de Tsjechische zo nu en dan met lichtvoetige pop en tenslotte slaagt ze er in om net zo diep te ontroeren als Sophie Zelmani op haar breakup plaat Precious Burden (absoluut één van mijn favorieten). Ik geef eerlijk toe dat ik in eerste instantie de wat meer extraverte bijdragen van Glen Hansard mistte op deze plaat, maar Anar is absoluut een plaat die je steeds dierbaarder wordt. Het is een plaat vol intieme luisterliedjes die maar blijven groeien wanneer je maar de tijd neemt voor deze plaat. Nadat Markéta Irglová haar ziel heeft blootgelegd op Anar is de tijd nemen voor deze plaat als je het mij vraagt het minste dat je kunt doen. Je wordt er nog rijkelijk voor beloond ook. Erwin Zijleman

Miranda Lambert - Four The Record

2011-11-07T18:00:00.000+01:00

De Texaanse singer-songwriter Miranda Lambert wordt in de Verenigde Staten zo langzamerhand gerekend tot de groten (zeker nu ze is getrouwd met countryster Blake Shelton en met het zijuitstapje Pistol Annies de eerste plaats van de Amerikaanse charts wist te bereiken), maar is in Europa nog altijd volslagen onbekend. Persoonlijk was ik zeer gecharmeerd van haar vorige drie platen en met name van het geweldige Crazy Ex-Girlfriend uit 2007. Het zijn platen waarop Miranda Lambert traditioneel aandoende country met een rauw randje maakt; muziek die als je het mij vraagt niet zo gek ver is verwijderd van de alternatieve country die hier wel in brede kring wordt bejubeld. Ik verwacht niet dat Miranda Lambert hier met haar vierde plaat Four The Record opeens potten gaat breken, maar wat is het weer een goede plaat. Het is een plaat waarop Miranda Lambert vooral laat horen hoe veelzijdig ze inmiddels is. Waar ze het, net als soortgenoot Gretchen Wilson, op haar eerste platen vooral moest hebben van zoete country met randje trailer trash, kan Miranda Lambert op Four The Record uit de voeten in meerdere genres en vermengt ze haar country afwisselend met rock, pop, folk, blues, honky tonk en soul. Net als haar vorige platen bevat Four The Record een mix van eigen songs en songs van anderen, waarbij de balans dit keer in het voordeel van de songs van anderen doorslaat. Hieronder bijzondere vertolkingen van Gillian Welch’s Miss Ohio (op Crazy Ex-Girlfriend ging Miranda Lambert al aan de haal met haar Dry Town) en Oklahoma Sky van Allison Moorer. Met name in de songs waarin Miranda Lambert in vocaal opzicht van leer trekt is de verwantschap met Allison Moorer overigens groot, al kan de Texaanse dit keer ook zwoel verleiden als Taylor Swift, de soul van Shelby Lynne opzoeken of je een veeg uit de pan geven zoals Gretchen Wilson dat zo goed kan. Voor het feit dat we in Europa de neus ophalen voor muzikanten die het goed doen in de Amerikaanse country charts valt meestal wel wat te zeggen, maar het negeren van Miranda Lambert kan ik alleen maar zien als kortzichtigheid en vooral als een groot onrecht. Lambert heeft inmiddels vier uitstekende platen op haar naam staan en wordt alleen maar beter. Iedereen die op zoek gaat naar de prima plaat van Shelby Lynne die ik vorige week besprak, adviseer ik dan ook nadrukkelijk om het prachtige Four The Record van Miranda Lambert er direct bij te nemen. Je zult er geen spijt van krijgen. Erwin Zijleman

Florence & The Machine - Ceremonials

2011-11-06T09:00:00.001+01:00

Florence & The Machine werd aan het eind van 2008 omarmd door de critici en op basis van vrijwel niets uitgeroepen tot een van de sensaties van 2009. De band rond Florence Welch maakte dit in de zomer van 2009 met haar debuut Lungs nog waar ook en veroverde na Engeland ook snel de rest van Europa. Vaak zijn de critici een stuk minder scheutig met superlatieven wanneer muzikanten de belofte eenmaal hebben ingelost en dit geldt ook voor Florence & The Machine. Ceremonials, de tweede plaat van de band (tussendoortje Between Two Lungs niet meegerekend) wordt tot dusver nogal lauwtjes ontvangen en hier en daar zelfs bestempeld als totale mislukking. Ik begrijp daar helemaal, maar dan ook helemaal niets van, want als je het mij vraagt is Ceremonials een fantastische plaat, die de vergelijking met Lungs met gemak aan kan. Ook op Ceremonials maakt Florence & The Machine weer muziek die uitnodigt tot het noemen van namen. AllMusic.com komt op de proppen met het volgende lijstje: PJ Harvey, Patti Smith, Kate Bush, Nina Hagen, Debbie Harry, Toyah Willcox, Siouxsie and the Banshees en Goldfrapp. Ik vind het met uitzondering van Nina Hagen en Debbie Harry eigenlijk wel een mooi lijstje en vind met name het noemen van Toyah Willcox (wie kent haar nog?) een vondst. In plaats van de twee geschrapte namen wil ik Adele, A Fine Frenzy en Feist zeker nog toevoegen, maar dit moet het zo ongeveer wel zijn. Iedereen die de muziek van Florence & The Machine niet kent, heeft nu hopelijk enig idee welke kant het op gaat, al doe ik de muziek van Florence & The Machine absoluut geen recht met slechts het noemen van een lijstje met namen. Ceremonials ligt wat mij betreft voor een belangrijk deel in het verlengde van Lungs, maar is wel veel zwaarder aangezet. Florence & The Machine pakt op Ceremonials zowel in vocaal als muzikaal opzicht flink uit en is niet bang voor overdaad en bombast. Topproducer Paul Epworth (Bloc Party, Kate Nash, Maximo Park, Friendly Fires en natuurlijk Adele) doet hier vrolijk aan mee en verrast met een muur van geluid waarvoor Phil Spector zich niet zou hebben geschaamd en vermoedelijk van droomt in zijn Californische cel. Ceremonials is duidelijk geïnspireerd door muziek uit de jaren 80, maar flirt hiernaast opzichtig met muziek die tegenwoordig potten breekt. De hier en daar geuite kritiek dat Florence & The Machine is gezwicht voor de commercie wil ik echter direct weerleggen. Ceremonials is immers zeker geen makkelijke plaat. De meeste songs op de plaat zijn zwaar en donker en hebben een wat grillige structuur. Ceremonials is een plaat die weliswaar als een stoomwals over je heen dendert met zijn muur van geluid, maar uiteindelijk zijn het de details die van de tweede van Florence & The Machine zo’n goede plaat maken. Florence & The Machine neemt je op Ceremonials mee op een muzikaal avontuur dat direct spannend is en indruk maakt, maar pas na verloop van tijd begint te imponeren. Laat de critici maar kletsen, Ceremonials van Florence & The Machine is een mooie, avontuurlijke, veelzijdige en indrukwekkende plaat die goed laat horen waarom we deze band twee jaar geleden zo enthousiast hebben onthaald. Een totale mislukking? Nee. Een van de grote platen van 2011? Ja. Punt. Erwin Zijleman

U2 - Achtung Baby, 20th Anniversary Editions

2011-11-04T16:00:00.000+01:00

In de jaren 80 werd het fenomeen stadionconcert misschien niet geboren, maar kwam het wel tot volle wasdom. De stadions werden gevuld door onder andere Bruce Springsteen, Prince, Madonna en Michael Jackson, maar ook twee bands die aan het begin van de jaren 80 nog genoegen moesten nemen met de kleinere zalen, wisten gedurende het decennium de sprong naar het stadion te maken. Ik heb het natuurlijk over U2 en de Simple Minds. Beide bands reikten in de tweede helft van de jaren 80 tot grote hoogten, maar toen het einde van het decennium naderde kwam er zand in de machines. De Simple Minds kwamen de terugval eigenlijk nooit meer te boven en kwamen snel terecht in het ouwe lullen circuit (Night of the Proms). U2 zat na het tegenvallende Rattle & Hum twee jaar in zak en as, ging er hierna nog ruim een jaar tussenuit en keerde vervolgens aan het eind van 1991 terug met Achtung Baby. Het is misschien wel de beste plaat die U2 zou maken en in ieder geval één van de beste (zelf vind ik The Joshua Tree meestal net iets beter). Achtung Baby viert dit jaar al weer zijn twintigste verjaardag en dat moet natuurlijk gevierd worden met prachtige heruitgaven. De vinyl freak kiest voor de 4 LP versie, de nieuwsgierige fan voor de 2 cd versie met bonus tracks, de wat minder draagkrachtige muziekliefhebber voor de fraai geremasterde 1 cd versie en de ware fan voor de extra luxe versie die bestaat uit maar liefst 6 cd’s en 4 DVD’s (!). Een ieder die zich graag beperkt tot de essentie kan met een gerust hart kiezen voor de eenvoudigste versie, want de heruitgave van Achtung Baby is het onbetwiste hoogtepunt op het verjaardagsfeestje van de plaat. Waar U2 aan het eind van de 80 opzichtig flirtte met Amerikaanse rootsmuziek, koos het op Achtung Baby weer volledig voor de Europese rockmuziek. De plaat werd opgenomen in de fameuze Hansa Studios in Berlijn met wederom Brian Eno en Daniel Lanois achter de knoppen. De stad stond op zijn kop door de val van de muur en de tomeloze energie die Berlijn aan het begin van de jaren 90 uitstraalde hoor je terug op de plaat. Op Achtung Baby neemt U2 afstand van de weg die het op The Joshua Tree was ingeslagen, maar de plaat is zeker geen fantasieloze terugkeer naar het vertrouwde geluid van de band. Achtung Baby heeft zich flink laten beïnvloeden door op dat moment nieuwe bands als My Bloody Valentine en de bands uit de Manchester scene en verwerkt hiernaast flink wat invloeden uit de dance en psychedelica. Het levert een rauw en opwindend geluid op dat twintig jaar later nog niet aan kracht heeft ingeboet. Ik had de plaat al een hele tijd niet meer gehoord en was verrast door de urgentie die songs als The Fly, Who’s Gonna Ride Your Wild Horses, Mysterious Ways en One nog altijd uistralen. Dit geldt eigenlijk voor vrijwel alle tracks op een plaat die zich inmiddels laat beluisteren als een klassieker uit de geschiedenis van de rockmuziek. Dan de extra’s. Een ieder die kiest voor de meest luxe versie krijgt 5 cd’s cadeau met remixen, alternatieve versies, bonustracks en de opvolger van Achtung Baby, het veel minder memorabele Zooropa. Er staan absoluut mooie dingen op, maar komt het in de buurt van Achtung Baby? Nee. De bijgevoegde cd’s zijn daarentegen weer wel deels de moeite waard. Zo is er een DVD met de prachtige documentaire From The Sky Down - A Documentary en is er een DVD gevuld met opnamen van de baanbrekende Zoo TV tour; een van de meest baanbrekende concertseries uit de geschiedenis van de popmuziek. Welke versie je ook kiest, één ding is zeker: Achtung Baby mag in geen enkele muziekverzameling ontbreken. Erwin Zijleman

Dear Reader - Idealistic Animals

2011-11-03T15:45:00.001+01:00

Idealistic Animals van Dear Reader lag al een hele tijd geduldig op de stapel en leek daar niet meer van af te komen. Het is een plaat waarover je eigenlijk niets hoort of leest en meestal zegt dat wel wat. Ik ben heel blij dat ik de plaat uiteindelijk toch nog een kans heb gegeven, want de tweede plaat van de band rond de oorspronkelijk uit Zuid-Afrika afkomstige Cherilyn MacNeil is verrassend leuk. MacNeil is inmiddels uitgeweken naar Berlijn en dat hoor je op Idealistic Animals. Dear Reader is hoorbaar beïnvloed door de elektronische muziek die zo goed gedijt in de Duitse hoofdstad, maar citeert hiernaast nadrukkelijk uit de archieven van de pop en rock. Idealistic Animals is op het eerste gehoor een plaat met lekker in het gehoor liggende popliedjes. Cherilyn MacNeil beschikt over een aangenaam stemgeluid dat makkelijk verleidt en betovert. Het is een meisjesachtig stemgeluid dat heerlijk kan fluisteren, maar ook kan uithalen wanneer dat nodig is. Over het algemeen laat Cherilyn MacNeil de uitbarstingen echter aan de avontuurlijke en bij vlagen zeer volle instrumentatie met hier en daar flink wat blazers en strijkers. Idealistic Animals is bij herhaalde beluistering een plaat vol verrassingen. De muziek van Dear Reader klinkt zoals gezegd behoorlijk toegankelijk, maar toch zitten alle songs vol verrassingen en volgt slechts een enkele song de richtlijnen voor het maken van een succesvol popliedje. Idealistic Animals is een conceptplaat waarop Cherilyn MacNeil zoekt naar de zin van het leven (en niet vindt). MacNeil heeft haar geloof afgezworen en staat er opeens alleen voor, wat van Idealistic Animals in feite een break-up plaat maakt. Zo klinkt de plaat wat mij betreft ook, want ondanks het feit dat er een aantal behoorlijk uitbundige popliedjes op Idealistic Animals staan, blijft het toch een plaat die je met een wat melancholisch gevoel achter laat. Het is een plaat die aan de ene kant op van alles en nog wat lijkt, waardoor de muziek van Dear Reader direct bekend in de oren klinkt, maar aan de andere kant heeft de band een origineel geluid dat me eigenlijk aan niets doet denken. Idealistic Animals van Dear Reader is mede hierdoor een sprankelende plaat vol avontuur die momenteel misschien niet veel aandacht krijgt, maar echt behoort tot de leukere releases van de afgelopen tijd. Erwin Zijleman

Shelby Lynne - Revelation Road

2011-11-02T16:30:00.000+01:00

Shelby Lynn Moorer is de oudere zus van singer-songwriter Alison Moorer en maakt als Shelby Lynne inmiddels al meer dan 20 jaar platen. Toen ze in 2000 doorbrak met het geweldige I Am Shelby Lynne en zelfs een Grammy voor de beste nieuwe artiest in ontvangst mocht nemen, had Shelby Lynne al een handvol platen op haar naam staan, die met name in contemporary country kringen goed werden ontvangen. Met I Am Shelby Lynne stond ze opeens in de belangstelling van een breed en groot publiek, maar deze belangstelling was al weer verdwenen toen ze een jaar na I Am Shelby Lynne met het wanstaltige Love, Shelby op de proppen kwam. Sindsdien doet Shelby Lynne geen enkele poging meer om bij het grote publiek in de smaak te vallen, maar levert ze wel, vrijwel geruisloos, de ene na de andere prachtplaat af. Identity Crisis (2003), Suit Yourself (2005), Just A Little Lovin' (2008) en Tears, Lies And Alibis (2010) zijn allemaal platen die zich kunnen meten met het beste dat in het rootssegment verschijnt en ook het onlangs verschenen Revelation Road is weer een geweldige plaat. Sinds Shelby Lynne zich niet meer druk maakt om de mening van het grote publiek, maakt ze behoorlijk ingetogen platen. Revelation Road is van al deze platen de meest ingetogen, de meest sobere (de instrumentatie beperkt zich in de meeste gevallen tot akoestische gitaar) en wat mij betreft ook de meest indrukwekkende. Bij beluistering van Revelation Road valt me voor het eerst op hoeveel de stemmen van Shelby Lynne en Alison Moorer op elkaar lijken, ook al zet Alison Moorer het gas er over het algemeen flink op en houdt Shelby Lynne het, zeker op Revelation Road, klein. Op Revelation Road laat Shelby Lynne horen dat ze uitstekend uit de voeten kan in uiteenlopende genres, variërend van soul, gospel en jazz tot folk, blues en country. Revelation Road is een intieme en persoonlijke plaat, waarop Shelby Lynne zelfs de afschuwelijke gebeurtenis uit haar jeugd (haar vader vermoorde de moeder van Shelby en Allison en pleegde voor hun ogen zelfmoord) niet meer uit de weg gaat, wat een bijzonder indrukwekkende song oplevert. Er staan op Revelation Road flink wat songs die veel indruk maken. Shelby Lynne doet op Revelation Road precies waar ze zelf zin in heeft en stort flink wat emoties over de luisteraar uit. Ik ben al heel wat jaren fan van Shelby Lynne en schaar flink wat van haar platen onder het beste in mijn platenkast, maar Revelation Road vind ik nog een stuk indrukwekkender. Revelation Road is een ontspannen en veelzijdige rootsplaat vol emotie. Het is een plaat die keer op keer goed is voor kippenvel en dat inmiddels al een week of wat. Verplichte kost voor iedere liefhebber van vrouwelijke singer-songwriters in het rootssegment. Erwin Zijleman

My Brightest Diamond - All Things Will Unwind

2011-11-01T15:45:00.000+01:00

My Brightest Diamond maakte de afgelopen vijf jaar twee hele mooie platen, waarop frontvrouw Shara Worden (die eerder werkte met Sufjan Stevens) ons trakteerde op een wonderlijke mix van cabaret, opera, rijk georkestreerde pop en rock. Het zijn platen die afwisselend deden denken aan Kate Bush, Cocteau Twins, Nina Simone en Regina Spektor, maar uiteindelijk hield geen enkele vergelijking stand. Op de derde plaat van My Brightest Diamond, het vorige week verschenen All Things Will Unwind, trekt Shara Worden de lijn van de twee opvallende vorige platen door, maar slaagt ze er wederom in om My Brightest Diamond anders te laten klinken. Dat is voor een belangrijk deel de verdienste van het yMusic ensemble, dat op All Things Will Unwind verantwoordelijk is voor de klassieke instrumentatie. Het yMusic ensemble werkte eerder met onder andere Bon Iver en St. Vincent, maar heeft op All Things Will Unwind de perfecte samenwerking gevonden. De klassieke instrumenten en avontuurlijke uitstapjes van yMusic passen uitstekend bij de veelzijdige stem van Shara Worden, waardoor zowel de vocalen als de instrumentatie naar een hoger plan worden getild. Op All Things Will Unwind neemt My Brightest Diamond nog iets meer afstand van de popmuziek en rockmuziek, maar het resultaat is prachtig. Shara Worden pakte in het verleden nog wel eens wat teveel uit, waardoor haar muziek een bombastisch karakter kreeg, maar kiest op All Things Will Unwind voor voornamelijk sobere en stemmige songs. Het zijn klassiek aandoende songs die aangenaam voortkabbelen, maar ook wel degelijk vol avontuur zitten, al ligt dit er minder dik bovenop dan op A Thousand Shark’s Teeth en Bring Me The Workhorse, de vorige platen van My Brightest Diamond. All Things Will Unwind is zeker geen makkelijke plaat; daarvoor is Shara Worden net wat te ver afgedwaald van de conventionele popmuziek. Net als bijvoorbeeld Antony & The Johnsons maakt My Brightest Diamond echter muziek die zich ver buiten de gebaande paden van de pop begeeft, maar op een of andere manier zit uiteindelijk ook de liefhebber van pure popmuziek op het puntje van de stoel. All Things Will Unwind is een fascinerende plaat waaraan ik enorm heb moeten wennen, maar uiteindelijk bleek het een plaat om te koesteren. Erwin Zijleman

Eleanor Friedberger - Last Summer

2011-10-31T10:30:00.000+01:00

Broer en zus Matthew en Eleanor Friedberger maakten als The Fiery Furnaces een aantal buitengewoon fascinerende platen, waarvan ik met name Blueberry Boat uit 2004 koester als een onbedoeld meesterwerk. Hoewel de platen die volgden niet zo heel veel onder deden voor Blueberry Boat, deed de muziek van The Fiery Furnaces me steeds minder en uiteindelijk was de magie voor mij zelfs compleet uitgewerkt. Dit gold kennelijk ook voor broer en zus Friedberger, want het in 2009 verschenen I’m Going Away lijkt inmiddels de zwanenzang van The Fiery Furnaces. Eleanor Friedberger probeert het nu in haar uppie met Last Summer. Het blijkt een plaat die heel ver is verwijderd van de behoorlijk experimentele muziek van The Fiery Furnaces en alleen incidenteel raakt aan het nog behoorlijk conventionele debuut van de band (Gallowsbird’s Bark uit 2003). Last Summer is een plaat met behoorlijk toegankelijke en warme popliedjes. Op het eerste gehoor is het niet eens zo opzienbarend wat Eleanor Friedberger op Last Summer doet. Het solodebuut van de Amerikaanse staat vol met popliedjes die ook in de jaren 70 gemaakt hadden kunnen worden, zeker wanneer Eleanor Friedberger heuse discobassen uit de hoge hoed tovert. Op een of andere manier blijven de popliedjes op Last Summer echter erg lekker hangen. Dat is voor een belangrijk deel de verdienste van de bijzonder aangename stem van Eleanor Friedberger, maar ook de gevarieerde instrumentatie (met een hoofdrol voor de piano) en het tijdloze karakter van de songs dragen bij aan het succes van Last Summer. Last Summer zal even schrikken zijn voor een ieder die vooral gecharmeerd was van de experimentele kant van The Fiery Furnaces, maar voor een ieder die, net als ik, was uitgekeken op de muziek van de band, is Last Summer mogelijk een verleiding die nauwelijks is te weerstaan is. Ik was direct zeer gecharmeerd van de muziek die Eleanor Friedberger op haar eerste soloplaat maakt, maar Last Summer is hiernaast ook nog eens een groeiplaat die steeds weer nieuwe dingen laat horen en ook wel degelijk beschikt over een eigenzinnig randje. Last Summer is veertig jaar popmuziek geïnterpreteerd door een eigenzinnige muzikante. The Fiery Furnaces zijn dood. Leve Eleanor Friedberger. Erwin Zijleman

Laura Veirs - Tumble Bee

2011-10-30T10:00:00.001+01:00

Haar in 1999 verschenen titelloze debuut ging nog aan alles en iedereen voorbij, maar sinds de release van het opvallende The Triumphs And Travails Of Orphan Mae in 2001 kan geen enkele liefhebber van vrouwelijke singer-songwriters meer om Laura Veirs heen. Sindsdien werden haar platen eigenlijk alleen maar mooier en inmiddels staat er met Troubled By the Fire (2003), Carbon Glacier (2004), Year Of Meteors (2005), Saltbreakers (2007) en July Flame (2010) een imposant rijtje prachtplaten van de singer-songwriter uit Seattle in de kast. Krijgen deze nu gezelschap van het binnenkort te verschijnen Tumble Bee? Ja en Nee. Laura Veirs werd vorig jaar voor het eerst moeder en dat heeft haar geïnspireerd tot het maken van een plaat met kinderliedjes, of beter gezegd een plaat met folksongs voor kinderen. Dat is een inventief staaltje multitasken, maar nieuw is het zeker niet. Een paar weken geleden deed de ook vorig jaar bevallen Jewel immers precies hetzelfde, wat overigens een draak van een plaat opleverde. Dat het maken van een plaat voor kinderen ook interessante popmuziek op kan leveren bewees Jason & The Scorchers voorman Jason Ringenberg, die als Farmer Jason een aantal geweldige platen afleverde en ook de soundtrack die Jack Johnson maakte voor de kinderfilm Curious George mag er best zijn. Na beluistering van Tumble Bee kan ik concluderen dat de zoon van Laura Veirs op het muzikale vlak een stuk beter af is dan de zoon van Jewel. Tumble Bee is immers een smaakvolle plaat met mooi uitgevoerde folksongs uit de oude doos. Laura Veirs deed voor de productie van de plaat uiteraard een beroep op manlief Tucker Martine, die je een dergelijk klusje wel kunt toevertrouwen, en hiernaast geven gelouterde muzikanten als Jim James (My Morning Jacket), Colin Meloy (The Decemberists), Bela Fleck en Brian Blade act de présence. Met een dergelijke bezetting behoort een Laura Veirs meesterwerk tot de mogelijkheden, maar dat is Tumble Bee uiteindelijk toch niet. Tumble Bee bevat mooi uitgevoerde versies van een aantal traditionals en folksongs die beroemd zijn geworden door onder andere Jimmie Rodgers, Woody Guthrie en Harry Belafonte. Het is allemaal met veel smaak en gevoel opgenomen, waardoor de plaat zeker niet alleen voor kinderen geschikt is. De eigenzinnige inbreng van Laura Veirs geeft haar platen normaal gesproken een flinke meerwaarde en deze ontbreekt dit keer wat. Tumble Bee is een met veel liefde en overtuiging gemaakte folkplaat, die flink wat memorabele momenten bevat en prachtig authenthiek klinkt, maar binnen het geweldige oeuvre van Laura Veirs is het niet meer dan een smakelijk tussendoortje voor jong en oud. Het is nog altijd een krent uit de pop, maar van een geniaal muzikante als Laura Veirs verwacht ik nu eenmaal net wat meer. Erwin Zijleman

Dusty Stray - Light Years Away

2011-10-28T17:00:00.002+02:00

Vorige week besprak ik de prima tweede plaat van Sonja van Hamel, die voor de productie van deze plaat naast gitarist JB Meijers ook de legendarische Ken Stringfellow (The Posies) had weten te strikken. Precies dezelfde namen kom ik tegen op Light Years Away, de tweede plaat van Dusty Stray. Dusty Stray is het alter ego van Jonathan Brown, een Texaan die Texas vanwege de liefde verruilde voor Europa. Dusty Stray debuteerde twee jaar geleden met Tales Of Misfortune And Woe, een plaat die slechts in kleine kring werd opgepikt, maar een herkansing kreeg toen de Volkskrant de plaat opnam in haar jaarlijstje over 2009. Ik heb het debuut van Dusty Stray toen ook opgepikt en kon alleen maar concluderen dat de Volkskrant het bij het juiste eind had en ik had zitten slapen. Ik had dan ook zeer hoge verwachtingen met betrekking tot de tweede plaat van Dusty Stray, maar Light Years Away maakt deze direct waar. Net als op het debuut maakt Dusty Stray op Light Years Away Amerikaans aandoende muziek, maar in tegenstelling tot het zowel in muzikaal als thematisch opzicht zeer gefocuste Tales Of Misfortune And Woe, is Light Years Away een gevarieerde en wat minder zware plaat. Dusty Stray maakt op Light Years Away singer-songwriter muziek met uiteenlopende invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek. Deze gaan de ene keer terug tot de archieven van Harry Smith of de muziek uit de Appalachen, maar raken ook aan de singer-songwriter muziek uit de L.A. Canyon, de countryrock uit de vroege jaren 70, de muziek van Neil Young, de eerste soloplaat van Paul McCartney of eigentijdse alt-country. Light Years Away bevat flink wat stemmige en ingetogen songs die je meenemen naar zo’n typisch Amerikaanse veranda op een warme zomeravond, maar Jonathan Brown pakt af en toe ook uit met wat stevigere songs waarin het gitaarwerk van Neil Young kaliber is. De wat meer rock georiënteerde songs liggen erg lekker in het gehoor, maar mijn persoonlijke voorkeur gaat toch uit naar de meer ingetogen songs. Het zijn lome, stemmige en smaakvolle songs die opvallen door de buitengewoon mooie, gevarieerde en trefzekere instrumentatie, de aangename vocalen, de spaarzaam ingezette maar erg mooie vrouwenstem van Jesje De Schepper en de fraaie productie. Light Years Away is een plaat die je onmiddellijk een goed gevoel geeft en aanvoelt als een knisperend haardvuur op een koude winteravond. De ware schoonheid van de songs van Jonathan Brown openbaart zich echter pas wanneer je de plaat meerdere keren hebt gehoord. Ik heb Light Years Away van Dusty Stray inmiddels vele malen gehoord, maar heb het idee dat de plaat nog steeds niet is uitgegroeid. Nederlandse kwaliteitslabels hadden tot dusver vooral patent op de perfecte lenteplaten, maar leveren tegenwoordig prachtmuziek voor alle seizoenen. Light Years Away van Dusty Stray is wat mij betreft een van de betere platen van het moment en dat zegt wat. Heel wat. Ga dat horen. Erwin Zijleman