03 mei 2026

Review: Emily Nenni - Movin' Shoes

De Amerikaanse muzikante Emily Nenni nam haar nieuwe album op in Memphis, Tennessee, en speelde samen met een aantal gelouterde medemuzikanten de pannen van het dak in de songs op het geweldige Movin’ Shoes
Ik luister vaker naar moderne Amerikaanse rootsmuziek dan naar de wat traditioneler aandoende variant van het genre. De muziek van Emily Nenni hoort absoluut in de tweede categorie thuis, maar haar nieuwe album Movin’ Shoes is lastig te weerstaan. Het nieuwe album van Emily Nenni knalt uit de speakers dankzij gitaren, orgels en blazers en de stem van de Amerikaanse muzikante is misschien nog wel indrukwekkender. Het is een stem die is gemaakt voor de broeierige mix van country, honky tonk en soul. Emily Nenni was op haar vorige albums al heel goed, maar op het in alle opzichten uitstekende Movin’ Shoes is ze nog wat beter. Indrukwekkend album.



Emily Nenni leverde met On the Ranch uit 2022 en Drive & Cry uit 2024 twee uitstekende rootsalbums af. Het zijn albums waarop de muzikante uit Nashville, Tennessee, ver verwijderd blijft van de countrypop die in de hoofdstad van de Amerikaanse rootsmuziek momenteel in grote hoeveelheden wordt gemaakt. De muziek van Emily Nenni klinkt behoorlijk traditioneel en zou ook makkelijk een aantal decennia oud kunnen zijn, wat zeker niet betekent dat haar songs gezapig of achterhaald klinken. 

De twee albums van Emily Nenni, overigens haar tweede en derde album, klinken niet alleen behoorlijk traditioneel, maar ook bijzonder lekker. De Amerikaanse muzikante omringt zich op On the Ranch en Drive & Cry met flink wat gitaren en andere snareninstrumenten, die goed zijn voor een lekker ruw geluid, en beschikt over een stem die gemaakt is voor haar vooral door traditionele rootsmuziek beïnvloede songs. 

Op On the ranch zijn vooral invloeden uit de country en de honky tonk te horen, maar op Drive & Cry spelen ook invloeden uit de soul af en toe een belangrijke rol. Deze week is een nieuw album van Emily Nenni verschenen en ook Movin’ Shoes is weer een uitstekend album. 

Het album werd, net als Drive & Cry, geproduceerd door de van The Deslondes bekende John James Tourville, die ook een flink aantal geweldige muzikanten verzamelde in de studio. Ook op Movin’ Shoes spelen de muzikanten die op het album zijn te horen weer de pannen van het dak. Het gitaarspel van Jack Quiggins staat centraal, maar ook de bijdragen van Al Gamble, die naast de piano een heel arsenaal aan orgels bespeelt, vallen in positieve zin op. 

Movin’ Shoes werd opgenomen in Memphis, de bakermat van de Southern soul, en invloeden uit de soul spelen op het album een belangrijke rol, zeker als een blazerssectie opduikt. Emily Nenni beperkt zich echter zeker niet tot invloeden uit de soul, maar heeft ook op haar nieuwe album een belangrijke rol ingeruimd voor invloeden uit de country en de honky tonk. 

In muzikaal opzicht staan de songs op Movin’ Shoes als een huis, maar ook de zang van Emily Nenni is weer groots. De stem van de Amerikaanse muzikante past perfect bij een door country en soul gedomineerd album, maar Emily Nenni zingt op haar nieuwe album ook met verrassend veel souplesse. Haar stem houdt zich makkelijk staande in het behoorlijk rijk ingekleurde geluid en varieert makkelijk tussen de verschillende genres die op het album zijn te horen. 

Ik vind de stem van Emily Nenni nog wat mooier en overtuigender dan op haar vorige albums en vind het niet overdreven om haar te scharen onder de beste rootszangeressen van het moment. Ook in muzikaal opzicht is Movin’ Shoes nog wat sterker dan zijn voorgangers, waardoor ik iedere liefhebber van rootsmuziek kan adviseren naar dit album te luisteren. 

Zeker de uptempo songs overtuigen door al het muzikale en vocale geweld makkelijk, maar ook als Emily Nenni kiest voor een ballad maakt haar stem flinke indruk. De wat traditioneel aandoende rootsmuziek van Emily Nenni doet het in commercieel opzicht wat minder goed dan de momenteel populaire countrypop, maar in kwalitatief opzicht veegt de muzikante uit Nashville de vloer aan met de meeste van haar concurrenten. Erwin Zijleman

De muziek van Emily Nenni is ook verkrijgbaar via de bandcamp pagina van de Amerikaanse muzikante: https://emilynenni.bandcamp.com/album/movin-shoes.


On The Ranch van Emily Nenni is verkrijgbaar via de Mania webshop:



02 mei 2026

Review: Kacey Musgraves - Middle of Nowhere

Kacey Musgraves keert, relatief snel na het succesvolle Deeper Well, terug met Middle of Nowhere, waarop ze de countrymuziek weer wat steviger omarmt, maar ook het unieke Kacey Musgraves geluid niet is vergeten
Ik hou er wel van wanneer de honingzoete stem van Kacey Musgraves wordt omringd door melancholische klanken van de pedal steel en de lap steel en dat is een combinatie die vaak is te horen op Middle of Nowhere, waarop Kacey Musgraves zich weer wat meer laat beïnvloeden door countrymuziek. Invloeden uit de wat traditioneler klinkende Amerikaanse of Texaanse rootsmuziek spelen zeker een rol op het nieuwe album van de Amerikaanse muzikante, maar Middle of Nowhere is ook nog altijd een popalbum zoals alleen Kacey Musgraves ze kan maken. Het album klinkt in muzikaal en productioneel opzicht prachtig, maar natuurlijk is er ook dit keer die unieke stem, die alles wat wordt aangeraakt in goud verandert.


Wanneer we de drie albums die ze maakte als tiener en het, overigens prima, kerstalbum uit 2016 niet meetellen, is het deze week verschenen Middle of Nowhere het zesde album van de Amerikaanse muzikante Kacey Musgraves. Van de vorige vijf koester ik er vier, want met het breakup-album star-crossed heb ik nog altijd een lastige relatie, al vind ik het album inmiddels wel beter dan bij de release in 2021. 

Met name Pageant Material uit 2015, Golden Hour uit 2018 en Deeper Well uit 2024 reken ik tot mijn favoriete albums aller tijden. Niet zo gek dus dat ik sinds de aankondiging van Middle of Nowhere met torenhoge verwachtingen heb uitgekeken naar het nieuwe album van Kacey Musgraves. Gisteren is het album verschenen en sindsdien heb ik naar niets anders meer geluisterd. 

Middle of Nowhere werd de afgelopen weken aangekondigd als het countryalbum van Kacey Musgraves. Die aankondigingen zaten er niet ver naast, want zeker vergeleken met Golden Hour, star-crossed en Deeper Well, hebben invloeden uit de country flink aan terrein gewonnen op Middle of Nowhere. Kacey Musgraves keert op haar nieuwe album deels terug naar het geluid van Same Trailer Different Park en Pageant Material, waarop invloeden uit de country overigens een net wat andere rol spelen dan op Middle of Nowhere. 

Ook op haar nieuwe album is Kacey Musgraves weer trouw aan producers Daniel Tashian en Ian Fitchuk en ook een aantal vertrouwde songwriters keren terug op Middle of Nowhere. Wat verder opvalt bij het bestuderen van de credits is het grote aantal gastvocalisten, want Gregory Alan Isakov, Billy Strings, Miranda Lambert en Willie Nelson duiken op voor duetten of achtergrondzang. 

Invloeden uit de country en met name de country uit het verleden hebben aan terrein gewonnen op het nieuwe album van Kacey Musgraves en dat geldt ook voor andere invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek waarmee ze opgroeide in het piepkleine Golden in Texas, waaronder zydeco, maar ook de pop is zeker niet vergeten op Middle of Nowhere, zonder dat Middle of Nowhere maar een moment klinkt als de countrypopalbums van het moment.

Vergeleken met haar vorige albums zijn de lap steel, de pedal steel en de banjo weer wat vaker te horen, wat de country-vibe in de muziek versterkt. Kacey Musgraves maakt deels countrypop die past in het heden, maar het album heeft ook met grote regelmaat een tijdloze en zorgeloze jaren 70 sfeer. Die komt ook terug in de teksten, waarin de country clichés zeker niet uit de weg worden gegaan, iets wat overigens niet nieuw is in de teksten van Kacey Musgraves. 

Middle of Nowhere is in tekstueel opzicht een wat melancholisch album met veel songs over verloren liefdes, foute mannen en eenzaamheid, thema’s die ook niet nieuw zijn voor Kacey Musgraves. Het album staat vol met typische Kacey Musgraves songs, die deels ook op haar vorige albums hadden kunnen staan, en het zijn songs die makkelijk verleiden. Coyote en het breekbare Hell On Me vind ik vooralsnog de prijsnummers van het album, maar het aantal persoonlijke favorieten neemt heel snel toe. 

Ik vind Middle of Nowhere in muzikaal en productioneel opzicht weer prachtig en wat diverser dan de vorige albums van de Amerikaanse muzikante, maar natuurlijk is er ook weer de engelenstem van Kacey Musgraves, die 13 songs lang betovert met haar uit duizenden herkenbare stem. De zang op Middle of Nowhere is ook dit keer weer onwaarschijnlijk mooi, waardoor ik vrijwel onmiddellijk in katzwijm lag. Over het album dat aan het eind van het jaar mijn jaarlijst gaat aanvoeren hoef ik vanaf nu niet meer na te denken. Erwin Zijleman


Middle of Nowhere van Kacey Musgraves is verkrijgbaar via de Mania webshop: