Ik ben meestal niet weg van de tips die ik krijg van Spotify, maar tussen een heleboel albums die het voor mij niet waren, vond ik ook Carambolages van Clio. Net als Zaho de Sagazan is Clio niet vies van het gebruik van flink wat elektronica, maar in een aantal tracks op Carambolages blijft ze ook dicht bij het Franse chanson. Als Clio kiest voor elektronica kiest ze vooral voor invloeden van het moment en ook haar stem sluit aan bij de Franse popmuziek van het moment, tot ze opeens weer een net wat andere afslag neemt en de rijke historie van de Franse popmuziek eert. Europa moet op veel terreinen aan de bak om minder afhankelijk te zijn van de VS, maar met de muziek zit het gelukkig wel goed.
Ik luister nog altijd heel veel naar de muziek van Zago de Sagazan, die me de afgelopen twee jaar niet alleen betoverde met haar album, maar ook met haar wervelende optredens. Zaho de Sagazan is wat mij betreft het grootste talent dat de Franse popmuziek de afgelopen decennia heeft voortgebracht en ze is pas net begonnen.
Nu volg ik de Franse popmuziek misschien niet op de voet, maar ik kijk toch heel regelmatig of er meer moois wordt gemaakt. Spotify beveelt me inmiddels een hele waslijst Franse muzikanten aan, maar meestal kom ik dan toch terecht bij muzikanten die het Franse chanson eren of moderne al dan niet elektronische popmuziek maken, maar geen muzikanten die het beste van beide werelden combineren en vervolgens nog een stap verder gaan, zoals Zaho de Sagazan doet.
Ik heb er echter toch nog een gevonden, want tussen alle aanbevelingen van Spotify vond ik onlangs ook de Franse muzikante Clio. De muzikante die werd geboren in Besançon maar inmiddels Parijs als thuisbasis heeft, maakte de afgelopen tien jaar al een stapeltje albums, maar ze was mij nog niet opgevallen.
Het in 2023 verschenen Carambolages vind ik vooralsnog het meest indrukwekkende album van Clio en van het vierde album van de Franse muzikante verscheen vorig jaar een uitgebreide editie, Carambolages Réédition. De uitgebreide editie voegt nog een aantal bonustracks toe aan het album, net zoals Zaho de Sagazan dat deed op het uitgebreide versie van haar debuutalbum.
Clio draait inmiddels al een jaar of tien mee en is dus zeker geen muzikante die een graantje probeert mee te pikken van het enorme succes van haar inmiddels beroemde landgenote. De muziek van Zaho de Sagazan en Clio is ook maar ten dele vergelijken. Beiden laten zich deels beïnvloeden door het Franse chanson, maar geven er vervolgens op eigen wijze een bijzondere draai aan.
Ook Clio doet dit met elektronica, maar waar Zaho de Sagazan op La Symphonie des Éclairs inspiratie zoekt bij de pioniers van de elektronische popmuziek uit de jaren 70, gebruikt Clio vooral de elektronica van dit moment. Carambolages zit bovendien vaak wat dichter tegen de Franse popmuziek van dit moment aan, al is het wel een album dat vraagt om aandachtige beluistering. Dan hoor je dat Clio de Franse popmuziek van het moment ook zomaar kan verlaten en opeens kan klinken als een muze van Serge Gainsbourg uit de jaren 60.
De stem van Zaho de Sagazan klinkt wat mij betreft als geen andere stem, terwijl de stem van Clio direct herinnert aan Franse zuchtmeisjes en serieuzere vertolkers van het Franse chanson, zeker als ze de elektronica tijdelijk verruild voor de piano. Ik ga echter wel steeds meer houden van de stem van Clio, die kan klinken als het meest verleidelijke zuchtmeisje, maar ook kan klinken als een overtuigende vertolker van het Franse chanson.
La Symphonie des Éclairs is inmiddels al meer dan een jaar een album waar ik eindeloos naar kan luisteren, maar ook Carambolages van Clio is een album dat ik steeds aangenamer en mooier vind. Ik ben nog lang niet door de waslijst aan aanbevelingen van Spotify heen, maar vooralsnog vind ik Clio het grootste talent dat ik heb gehoord naast inmiddels door mij erkende grootheden als Zaz en Zaho de Sagazan. Carambolages is in Nederland redelijk onbekend, maar als je houdt van Franse popmuziek zou ik dit album niet laten liggen. Erwin Zijleman
